Ο μεταβατικός πρωθυπουργός της Λιβύης Αμπντουλχαμίτ Ντμπέιμπα πήρε σχεδόν ολόκληρο το υπουργικό του συμβούλιο (5 αναπληρωτές πρωθυπουργούς, 14 υπουργούς) και πήγε στην Αγκυρα για να συζητήσει για «δουλειές» με τον Ερντογάν, τον Ακάρ, τον Τσαβούσογλου. Επρεπε κάτι να κάνει και ο Μητσοτάκης, ειδικά μετά την ξεφτίλα του Δένδια που πήγε στη Λιβύη για να εγκαινιάσει ελληνικό προξενείο και δεν υπήρχε ο ομόλογός του για να τον υποδεχτεί (είχε πάει κι αυτός στην Αγκυρα). Φώναξε, λοιπόν, στην Αθήνα τον φίλο μας, τον Μοχάμεντ Αλ-Μένφι (με τον οποίο ο Μητσοτάκης είχε συναντηθεί στην Τρίπολη πριν από μια βδομάδα!). Ο Μοχάμεντ ανταποκρίθηκε στην πρόσκληση, πήρε το πρώτο αεροπλάνο και πετάχτηκε στην Αθήνα, όπου έγινε δεκτός με τιμές αρχηγού κράτους από την πρόεδρο Κατερίνα και συναντήθηκε με τον πρωθυπουργό Κούλη στο Μαξίμου.
Τι είναι ο Αλ-Μένφι; Τυπικά, πρόεδρος του μεταβατικού Προεδρικού Συμβουλίου της Λιβύης. Ουσιαστικά τίποτα. Δεν έχει καμιά εκτελεστική αρμοδιότητα. Κάτι σαν την πρόεδρο Κατερίνα, δηλαδή. Είναι πάντως πολιτικός σύμμαχος του Ντμπέιμπα. Μαζί διεκδίκησαν πρωθυπουργία και προεδρικό συμβούλιο, κερδίζοντας τη λίστα του Αγκίλα Σάλεχ (προέδρου του Κοινοβουλίου). Και μαζί θα κατέβουν στις προγραμματισμένες για τις 24 του ερχόμενου Δεκέμβρη εκλογές (αν και με τους φύλαρχους της Λιβύης ποτέ δεν μπορείς να είσαι σίγουρος, καθώς αλλάζουν πολιτικές συμμαχίες συχνότερα απ’ όσο αλλάζουν κελεμπία).
Και γιατί είναι φίλος μας ο Αλ-Μένφι; Γιατί ήταν ο πρεσβευτής της Λιβύης στην Αθήνα, τον οποίο η κυβέρνηση Μητσοτάκη απέλασε τον Δεκέμβρη του 2019, σε ένδειξη «σκληρής» στάσης για το τουρκο-λιβυκό μνημόνιο. Ηταν τότε που κουβαλούσαν ως… αρχηγό κράτους τον στρατηγό Χαφτάρ, ο οποίος όμως έχασε τον πόλεμο (νίκησαν οι άλλοι φύλαρχοι, με την αποφασιστική στρατιωτική βοήθεια της Τουρκίας). Ομως ο Μοχάμεντ δεν κρατάει κακίες. Οχι μόνο γιατί είναι διπλωμάτης καριέρας, αλλά και γιατί φεύγοντας από την Αθήνα άφησε πίσω την οικογένειά του (για να μη χάσουν τα παιδιά τη «σειρά» τους στο σχολείο). Οπότε, με την ευκαιρία που τον κάλεσε ο Κούλης, είδε και την οικογένεια. Οσο για την ουσία, δείτε τις δηλώσεις του και θαυμάστε τον τρόπο με τον οποίο φλυαρεί χωρίς να λέει τίποτα (εκτός από την επένδυση του Μυτιληναίου στο Τομπρούκ, που είναι και η «εκλογική περιφέρεια» του Αλ-Μένφι).
Συγκρίσεις
Στη μακρινή Ιαπωνία πληθαίνουν οι φωνές για ματαίωση των Ολυμπιακών Αγώνων, που ήταν να γίνουν το καλοκαίρι του 2020 και αναβλήθηκαν για το καλοκαίρι του 2021. Κορυφαίοι επιστήμονες αρθρογραφούν στον Τύπο υπέρ της ματαίωσης. Υπουργοί της κυβέρνησης αναγκάζονται να μιλήσουν για διεξαγωγή κεκλεισμένων των θυρών (ώστε να σωθεί η τηλεοπτική μπίζνα και να θυσιαστεί η τουριστική πλευρά). Και σε γκάλοπ που έγινε οι πολίτες τάχθηκαν σε ποσοστό 72% ενάντια στη διεξαγωγή των αγώνων.
Υπενθυμίζουμε πως η Ιαπωνία, με πληθυσμό πιου ξεπερνά τα 126 εκατομμύρια, έχει καταγράψει μέχρι στιγμής 9.500 θανάτους από COVID-19. Aντίθετα, η Ελλάδα των 10,4 εκατομμυρίων, έχει καταγράψει μέχρι στιγμής 9.239 νεκρούς (κι έχουμε δρόμο ακόμα, δυστυχώς). Εδώ όμως η συζήτηση αφορά το «πώς θα γιορτάσουμε το Πάσχα» και το «πώς θ’ ανοίξει ο τουρισμός».
Τέλη, Τέλη, Τέλη, άδικε ντουνιά
Η Αριστοτελία (για τους φίλους Τέλη) Πελώνη έχει δίκιο. Για ποιο λόγο την εγκαλούν για τα σχόλια που έγραφε προ ετών στο Twitter, περνώντας «γενεές δεκατέσσερις» τον Χρυσοχοΐδη, τον Γεωργιάδη και τον Βορίδη, τον Σαμαρά και τη Βούλτεψη; Αυτά τα έγραφε «σε εντελώς διαφορετικό πλαίσιο, ως δημοσιογράφος» και -σε αντίθεση με άλλους- δεν τα έσβησε προτού μπει στην πολιτική! Εχει δίκιο, γιατί δεν είναι η πρώτη (ούτε θα είναι η τελευταία). Ποιος ξεχνάει τον Ρουσόπουλο, που από φουλ αντι-δεξιός έγινε δεξί χέρι και πορτ παρόλ του Καραμανλή (του δάμαλου); Ποιος ξεχνάει τους γυρολόγους των αστικών κομμάτων; Ποιος ξεχνάει κάτι πασόκους σαν τον Ραγκούση που έριχναν στον Τσίπρα περισσότερα μπινελίκια απ’ όσα του έριχνε η ΝΔ και τώρα καμαρώνουν ως κορυφαία στελέχη και βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ;
Ποια είναι η διαφορά της Τέλης από άλλους; Ισως ο κυνισμός της τοποθέτησής της. Μάλλον όμως θα πρέπει να την ευχαριστήσουμε γι’ αυτόν τον κυνισμό. Θύμισε σε εκείνους που παριστάνουν τους ξεχασιάρηδες, ότι η αστική πολιτική είναι μια μπίζνα. Και όπως κάθε μπίζνα χαρακτηρίζεται από την… κινητικότητα των στελεχών. Κι ακόμα: όπως τα στελέχη των καπιταλιστικών επιχειρήσεων έχουν εφεύρει την «εταιρική κοινωνική ευθύνη», πίσω από την οποία προσπαθούν να κρύψουν τη στυγνή εκμετάλλευση των εργατών (και τη ληστρική συμπεριφορά έναντι των αστικών κρατών), έτσι και οι επαγγελματίες της πολιτικής έχουν εφεύρει την «πίστη σε αρχές και αξίες» και τη «διάθεση να υπηρετήσουμε τους πολίτες».
Υπερπροσφορά αρχηγών, ανύπαρκτη ζήτηση
«Είναι θεμιτές οι προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά όποιος θέτει σε δεύτερη μοίρα την προοπτική της παράταξης και συναρτά τις εξελίξεις μονάχα με τον εαυτό του δεν προσφέρει υπηρεσίες». Οχι, δεν εννοούσε τον Λοβέρδο η Φώφη. Η δήλωση της έγινε… όλως τυχαίως μια μέρα μετά την παρουσίαση της πλατφόρμας «αρχηγός Λοβέρδος». Η προεδράρα μιλούσε… γενικά.
Οπως έχουμε ξαναπεί, οι πασοκιναλίστες δε θα μας αφήσουν να πλήξουμε. Θα είναι πάντοτε μια ευχάριστη νότα σε μια κατά τα άλλα ζοφερή κοινωνική πραγματικότητα. Το finale grande αναμένεται κατά το φθινόπωρο, όταν θα ξεκαθαριστούν τα της εκλογής προέδρου στο ΠΑΣΟΚΙΝΑΛ. Εκτός αν έχουμε καμιά έκπληξη νωρίτερα, η οποία φυσικά θα είναι καλοδεχούμενη. H Φώφη, πάντως, θα είναι υποψήφια και πάλι, γιατί ο κόσμος ξέρει «ότι ήμουν πάντα παρούσα στα δύσκολα, στέκομαι δίπλα σε κάθε στέλεχος και βάζω πάνω από την παράταξη και την προοπτική τοπυ τόπου και το εθνικό συμφέρον». Αμ πως!
Στιγμές ανεμελιάς
Ούτε τένις δεν τον αφήνουν να παίξει με την ησυχία του. Στήνουν τους παπαράτσι στα μπαλκόνια, τραβάνε φωτογραφίες και μετά αρχίζουν να τον «πυροβολούν». Και δεν είναι συριζαίοι, είναι καρα-δεξιοί. Τελικά, πρέπει να βρει κλειστό γήπεδο και να το ζώσει με ασφαλίτες, μπας και καταφέρει να περάσει μερικές στιγμές ανεμελιάς χωρίς τον κίνδυνο να του τις βγάλουν από τη μύτη. Γιατί άντε να πείσει ότι και ο πρωθυπουργός δικαιούται να αθλείται (όχι σαν τον Τσίπρα που άρχισε να του κρέμεται η κοιλιά). Το «τέρας του λαϊκισμού», που όλοι οι αστοί πολιτικοί εξέθρεψαν και εκτρέφουν, πάντοτε θα βρίσκει τρόπους να τους δαγκώνει.
Ιστορικές αναλογίες
«Να θυμάστε πως όλοι αυτοί που γκρινιάζανε και μας κατηγορούσανε για τα self tests θέλατε να μείνετε για πάντα σπίτια σας για να γκρινιάζετε και να είστε δυστυχισμένοι. Και εμείς που δουλεύαμε για να υπάρχουν τα self tests θέλαμε να σας απελευθερώσουμε». Αδωνις Γεωργιάδης.
Δεν ξέρουμε γιατί, αλλά μας θύμισε έντονα την προπαγάνδα των ναζί, που ενορχήστρωνε ο Γκέμπελς, με τη βοήθεια σκηνοθετών όπως η περιβόητη Λένι Ρίφενσταλ, για το ευτυχισμένο μέλλον που περίμενε τους Γερμανούς υπό το Γ’ Ράιχ. Τη συνέχεια τη γνωρίζετε. Το ευτυχισμένο μέλλον ενταφιάστηκε στο Στάλινγκραντ και η ταφόπετρα μπήκε στο ίδιο το Βερολίνο (μ’ ένα σφυροδρέπανο νααα!, μετά συγχωρήσεως). Κατ’ αναλογίαν γίνεται η σύγκριση, βέβαια, διότι ένας φτηνιάρης ακροδεξιός τηλεπλασιέ δεν μπορεί να συγκριθεί με τον Γκέμπελς και τη Ρίφενσταλ. Κακέκτυπό τους είναι.
Βαθούλωμα
Ο ίδιος ακροδεξιός τηλεπλασιέ-υπουργός, σύστησε στους κατοίκους της Κοζάνης «να μην συναθροίζονται στην κεντρική πλατεία, η οποία είναι σε ένα βαθούλωμα και οι συνθήκες ευνοούν εκεί τη μετάδοση του κορωνοϊού»!
Κατόπιν αυτής της τόσο σημαντικής επισήμανσης, η κυβέρνηση έχει υποχρέωση να καταρτίσει άμεσα χάρτη υψομετρικής κατάταξης όλων των πλατειών της χώρας και να ενημερώσει τον κόσμο σε ποιες επιτρέπεται να πηγαίνουν και σε ποιες όχι. Για να μην πούμε ότι επιβάλλεται άμεση μετεγκατάσταση κάτι χωριών που βρίσκονται σε… βαθουλώματα πάνω σε βουνά ή μεταξύ βουνών. Και μην ακούτε κάτι κομμουνιστάς που μιλάνε για βαθουλώματα στον εγκέφαλο και άλλα τέτοια ανατριχιαστικά.
Βοήθειά σας, άπιστοι!
Ξέρω ότι οι περισσότεροι που μας διαβάζετε είστε άθεοι, αλλά εδώ σας θέλω. Ερμηνεύστε παρακαλώ το θαύμα που έγινε τούτες τις μέρες και σκόρπισε ελπίδα στια καρδιές: Ο αρχάγγελος Μιχαήλ, όπως αναφέρουν οι ιερείς του Ιερού Ναού του Αγίου Ιούδα Θαδδαίου (το σταυρό σας, ρεεεε), τράβηξε μια καρέκλα, κάθησε σ’ ένα σημείο και είπε με ύφος που δε σήκωνε αντίρρηση: «Εδώ θέλω να είναι η θέση μου». Ετσι, εκεί έγινε η αγιογραφία του. Επίσης, ο αρχάγγελος εμφανίζεται και τους υποδεικνύει πού να βάλουν τα πράγματά του. Τι ποια πράγματα, ρε; Τα έχει πει η λαϊκή μούσα αυτά, στο γνωστό άσμα «Σαν χριστιανός ορθόδοξος»: «Να σου κι ο αρχάγγελος με μια μεγάλη φούρια / απ’ τα ντουμάνια τα πολλά τον έπιασε η μαστούρα. / Μου λέει άκου χριστιανέ δεν είναι αμαρτία / που μπήκες μες στην εκκλησιά να κάνεις λιτανεία».
Μη φανταστείτε ότι πρόκειται για καμιά παλιοημερολογίτικη εκκλησιά. Ο ναός είναι «κανονικός», βρίσκεται στην Κερατέα και ανήκει στην Ιερά Μητρόπολη Μεσογαίας και Λαυρεωτικής, την οποία ποιμαίνει ο σεβασμιότατος μητροπολίτης Νικόλαος Χατζηνικολάου (ναι, ναι, αυτός που λειτουργούσε πέρσι τέτοια εποχή συνεπικουρούμενος υπό του λοιμωξιολόγου-ιεροψάλτου Σωτηρίου Τσιόδρα.
