Τα μαύρα τα μαλλιά μας
Κι αν ασπρίσαν
Δεν μας τρομάζει η βαρυχειμωνιά.
Οξ’ ο κοσμάκης φώναζε: «Πεινάμε τέτοιες μέρες»
Γερόντοι και γερόντισσες, παιδάκια και μητέρες
Κ’ οι των επίγειων αγαθών σφιχτοί νοικοκυρέοι
Ανοίξαν τα παράθυρα και κράξαν: «Είστε αθέοι».
(Κ. Βάρναλης, από το «Πρωτοχρονιάτικο»)
«Η ποίηση του Βάρναλη δε μύριζε ποτέ γάλα. Μύριζε από την αρχή μπαρούτι». Μεν. Λουντέμης
> Και (ξανάμανά) η «Ελένη» του Γκαίητζ (στη γραμμή με Μαραντζίδηδες, Καλύβες, Κοτανίδηδες κ.λπ.).
> Πορδοψάλτε!
> Το φιλοδώρημα των… αφεντικών (το σαβουρώνουν τα αφεντικά, ενώ προορίζεται για τους εργαζόμενους).
> Ομπίντα σημαίνει (και) προσβολή…
> Παγωμένη κοινωνία – «καυτά» τα καύσιμα.
> «Η Ελλάδα “υπ’ αριθμόν ένα” τουριστικός προορισμός για τον μεγαλύτερο ταξιδιωτικό όμιλο TUI» – στα ημέτερα μέζεα…
> «Λίστα Λαγκάρντ»: 185 «έλεγχοι» σε σύνολο 2.050 υποθέσεων. Χωριό που φαίνεται…
> «Εληξε η περιπέτεια του 6χρονου παιδιού» – (Ριζοσπάστης, rizospastis.gr/story.do?id=9187993). Ενας τίτλος που θέλει να φαίνεται «ουδέτερος». «Μετά από τις έντονες αντιδράσεις» – αλήθεια ποιων;
> Ενώ στη Γαλλία «εντείνονται οι προεκλογικές διεργασίες» τσουπ! «Κατηγορίες Λεπέν για εμπόδια στη δανειοδότηση του κόμματός της» (rizospastis.gr/story.do?id=9188152). Τόση αγάπη πια…
> «… φέρεται να βρέθηκαν…», «φέρεται να έχει συντάξει η συλληφθείσα…»: μα, επιτέλους, υπαστυνόμε Β. Γ. Λαμπρόπουλε, λίγη σιγουριά… (tovima.gr/society/article/?aid=855943).
> «… αποχαιρετιστήρια ομιλία του πρώτου αφροαμερικανού προέδρου στην ιστορία της χώρας, που ανανέωσε την αμερικανική εικόνα ανά την υφήλιο» – «Τέλος σε ένα μικρό κομμάτι ιστορίας» – πολύ κλάμα από tovima.gr/world/article/?aid=855970. Για τον Ομπάμα, ρε γαμώτο…
> Η καρδιοπάθεια, καρδιοπάθεια, και το σκι, σκι (στο Καϊμακτσαλάν). Β. Παπαγεωργόπουλος.
> Ιδού, λοιπόν, έρχεται ο κ. Β. Πάικος (avgi.gr/article/10811/7790424) να «διαφωτίσει» τους συριζαίους που κατάλαβαν ότι πιάστηκαν μαλάκες (ψηφίζοντας ΣΥΡΙΖΑ) και να τους πει ότι «η κυβερνώσα Αριστερά βρίσκεται ακόμη πολύ μακριά από την εξουσία». Ας πούμε, δύο Μνημόνια δρόμο;
> Αραγε να έγραψε τίποτα η ΑΥΓΗ για το πρόσφατο (σε θεατρικό χώρο) γιουχάισμα του Alexis;
> Μηδέν από μηδέν ίσον μηδέν: το τριαντάλεπτο τηλεφώνημα της κ. Εφης, υπουργού Εργασίας με την ομόλογό της γερμανίδα κ. Α. Νάλες.
> Κατάργηση εκδοτηρίων εισιτηρίων στο μετρό του Λονδίνου, πέταμα στο δρόμο των εργαζόμενων σε αυτές τις θέσεις. Και… 24ωρη μαζικότατη απεργία.
> Do the Fandango.
> Τσούζει τους σιωνιστές το χτύπημα στην Α. Ιερουσαλήμ.
> Εχει Ζωή η Πλεύση;
> «Οι Γερμανοί μέχρι τον 16ο αιώνα συνήθιζαν να κλίνουν τον παρατατικό του ρήματος “είμαι”: ich was, wir waren . Οι σύγχρονοι Γερμανοί κλίνουν: ich war, wir waren. Το “ich was” κατ’ αυτόν τον τρόπο μετασχηματίστηκε σε “ich war”. Ανάμεσα στις μορφές “ich was” και “wir waren” και ανάμεσα στις μορφές “ich war” και “wir waren” υπάρχει μια γλωσσική συστημική σχέση και μια αμοιβαία συμπληρωματικότητα. Συνδέονται και συμπληρώνονται με έναν ιδιαίτερο τρόπο η μία με την άλλη, ή για να είμαστε ακριβείς σαν ο ενικός και ο πληθυντικός του πρώτου προσώπου στην κλίση του ιδίου ρήματος. Ανάμεσα στο “ich was” και στο “ich war” από τη μία πλευρά, και ανάμεσα στο “ich war” (σύγχρονο) και στο “wir waren” (15ος-16ος αιώνας) από την άλλη, υπάρχει μια εντελώς ξεχωριστή σχέση που δεν έχει τίποτε το κοινό με την προηγούμενη συστημική σχέση. Η μορφή “ich war” σχηματίστηκε κατ’ αναλογία με το “wir waren”: κάτω από την επίδραση του “wir waren” κάποια (μεμονωμένα άτομα) άρχισαν να χρησιμοποιούν το “ich war” στη θέση του “ich was”. Το φαινόμενο διαδόθηκε και σαν συνέπεια ένα ατομικό λάθος μετατράπηκε σε γλωσσικό κανόνα». (Βαλεντίν Νικολάγιεβιτς Βολόσινοφ, «Μαρξισμός και Φιλοσοφία της γλώσσας»).
> Ολα καλά κι όλα ωραία
> Με χιόνι.
> Χωρίς χιόνι.
> Ατομισμός.
> Υποταγή.
> Και διαδρομές υπόγειες.
> Σε «νέο πατριωτισμό» του «δημοκρατικού τόξου» προσβλέπει ο Τ. Θεοδωρόπουλος (ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, «Το συνδικάτο της νοσταλγίας»). Παλιοί δωσίλογοι με σημερινό αμπέχωνο.
> Mutter Courage und ihre Kinder.
> Κοίτα, τώρα, σπέκουλα, που κάνει ο Π(άσχων) Μανδραβέλης: «Στη μακρινή αυτή χώρα του υπαρκτού σοσιαλισμού…» (ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, έντυπη έκδοση, «Τα βελούδινα της Βενεζουέλας»). Ο σοσιαλισμός του (απώτατου πλέον) παρελθόντος να βγαίνει ίσος με τον καπιταλισμό της Βενεζουέλας. Σε τσίου, προφανώς, απευθύνεται…
> «Ως πρωθυπουργός θα καθαρίσω τα Εξάρχεια» – Κούλης: τώρα και σε ρόλο σερίφη από σκληρό αμερικάνικο γουέστερν. Τόσο πολύ…
> Και ένα σύντομο ανεκδοτάκι: ελευθερία του Τύπου, σ’ έναν κόσμο «βαρώνων» των μίντια.
> Every move you make.
> Υπαστυνόμος Γ. Σουλιώτης (εργάζεται στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ).
> Πού να είναι ο Μπαρούφ, άραγε;
> Ενα τάκλιν, σκέτη απόπειρα δολοφονίας.
> Τι «προσφέρει» η British Airways στο «Mixed Fleet» cabin crew; 6 πένες την ώρα! Μιλάμε για χρήμα… κολοβό…
> Οι καπνίζοντες/ουσες και οι παχύσαρκοι/ες Λονδρέζοι/ες πιθανόν να μην εγχειριστούν (όταν υπάρχει ανάγκη). Γιατί; Μα… «κόφτης» δαπανών, διαρκής εφιάλτης κατά της ζωής των εργαζομένων στη Βρετανία.
> Αν έχει επιτυχία μια απεργία; Φυσικά και έχει! «Το 25% όλων των συγκοινωνιακών μέσων του Λονδίνου ήταν ακίνητα κατά τη διάρκεια της απεργίας στο Μετρό» ( standard.co.uk/news/transport/a-quarter-of-all-traffic-london-was-at-a-complete-halt-during-tube-strike-a3436746.html).
Βασίλης
