Θ’ αρχίσουμε τη μελέτη του ήλιου / με την τελεσίδικη απόφαση ν’ αποδείξουμε / την ακινησία της γης! / Και μόνο όταν θα ‘χουμε αποτύχει, νικημένοι οριστικά / και χωρίς ελπίδα, ξύνοντας τις πληγές μας / και σε κατάσταση απεριόριστης θλίψης, / θ’ αρχίσουμε ν’ αναρωτιόμαστε μήπως τελικά είχαμε δίκιο / και η γη κινείται. (Μπ. Μπρεχτ: «Η ζωή του Γαλιλαίου»)
Σκουντουφλάνε στον ίσκιο τους / και βράζουν τους καημούς τους / σε τσουκάλια. / Είναι άνθρωποι μια πιθαμή κοντύτεροι απ’ την αλήθεια, / έχουν πρησμένη την κοιλιά και τροχισμένη τη γλώσσα. / Το πρωί κλωτσάνε σα σκυλιά, / το βράδυ σκορπίζουν σα βελόνες· στρώνουν χάμω τα πετσιά τους, / στοιβάζουν τις συμφορές τους, / τις μετράνε πόντο-πόντο, / ύστερα τις ξεχνούνε. (Γιάζρα Χαλίντ: «Ο θάνατος ενός εργάτη»)
> Bohemian Rhapsody.
> Προτιμότερο σε κόκκινο.
> Αποχώρησαν οι συντάκτες (–ριες) των «Ενθεμάτων» της ΑΥΓΗΣ. Ούτε το περσινό Μνημόνιο τους «ξύπνησε». Ηταν και είναι υπόλογοι (κι όχι μόνο στο αναγνωστικό τους κοινό).
> Ολο και θέλουν να παρουσιάσουν το «3ήμερο» σαν παρακαταθήκη για το μέλλον οι του Περισσού: το μέλλον που χάλκεψαν οχτροί και ψεύτες.
> Η «Πανελλαδική Επιτροπή των μπλόκων» σε ανακοίνωσή της αναφέρει: «Χαιρετίζουμε το μακρόχρονο και σκληρό αγώνα των μικρομεσαίων αγροτών…». Απλή ερώτηση: μετά τα μπλόκα πού και πώς συνεχίζεται ο αγώνας;
> Πεθύμησα μια κυριακή / όχι ξενύχτισσα απ’ τα γλέντια του σαββάτου / βιασμένη το πρωί στις εκκλησιές / από παπάδες και χωροφυλάκους. / Κοιλιά τουμπανιασμένη / σκόρδο κρασί και μολυσμένο κρασί. (Κ. Παπαγεωργίου: από την «Ιχνογραφία», 1983).
> Basking in the sun.
> Κοιτάζουμε τον κεντρικό τίτλο του Ριζοσπάστη (11/5/2016): «Πανηγύρια και εξαπάτηση για την αντιλαϊκή επίθεση χωρίς τέλος». Μεγάλα γράμματα. Από κάτω (με μικρά…): «Μονόδρομος για το λαό η οργάνωση της πάλης». Αφού δεν το
πάνε το άθλημα (όντας αστικό κόμμα με βερμπαλισμούς και κραυγούλες ή κορώνες…).
> Ριζοσπάστης (9/5/2016): Πρωτοσέλιδο – «Απορρίπτουμε, δεν νομιμοποιούμε την αντιλαϊκή επίθεση». Χειροπιαστό ΤΙΠΟΤΑ, παρά μόνο φωτογραφίες των δράσεων του ΠΑΜΕ. Τότε, τι έχουν τα έρμα και ψοφάνε;
> Ριζοσπάστης (30/4/2016-1/5/2016): «Οχι άλλη ανοχή στην αντιλαϊκή επίθεση διαρκείας» – κι επειδή η ανοχή είναι συνενοχή, τι άραγε να φταίει; Το κακό το ριζικό, μήπως;
> Πόσο, μα πόσο ελκύει η προβοκατορολογία του Περισσού τα ορφανά του! Εσπευσαν (στα σόσιαλ μύδια) να «βρουν προβοκάτορα» απαλείφοντας κάποια δευτερόλεπτα από βίντεο-ρεπορτάζ. Ράψε-κόψε, να τος ο ασφαλίτης…
> Σόιμπλε (σόι μπλε, κάτι σαν ούτσεσπ μπλε…): «Δεν υφίσταται καμία ανάγκη για ένα “πραγματικό” κούρεμα του ελληνικού χρέους» – ο και συμπαθούμενος φίλος των Τσιπροκαμμένων.
> «69ο Φεστιβάλ Καννών: Γούντι Αλεν, ένας ανόητος ρομαντικός» (tovima.gr/culture/article/?aid=798499) Γιάννης Ζουμπουλάκης. Μήπως να βγάζαμε το… ρομαντικός;
> Πάλι Σύριζα «εναντίον» Σύριζα. Κάτι σαν την ταινία «Kramer vs Kramer».
> Το βρήκε το «πρόσθετο πρόβλημα» η -ανθρωπίστρια;- δήμαρχος της Ερέτριας: οι 300 μετανάστες που πρόκειται να εγκατασταθούν στην περιοχή. Η λαλίστατη δημαρχέσα ΔΕΝ είπε κάτι σχετικό με τη διάλυση της κοινωνικής ασφάλισης. Κάνει τζιζ…
> Αυτός ο Πολάκης το παίζει έτσι ή απλώς το παίζει;
> Erdogan: είπε (ο ένας) γάιδαρος τον άλλο (γάιδαρο) -ΕΕ- κεφάλα.
> «Η μεγάλη περιπέτεια που περάσαμε…». Πληθυντικός με νόημα από τον Α. Παπαχελά (kathimerini.gr/859320/opinion/epikairothta/politikh/an-eixe-valei-gravata-apo-thn-arxh). Για την εργαζόμενη-άνεργη κοινωνία αρχή-ίδια.
> Αυξήσεις στα τσιγάρα από 0,5 έως 1 ευρώ λόγω επιπλέον φόρου (παφ! και τάληρο…).
> Τι από πού τα βγάζει τα φράγκα ο φύρερ των χρυσών αυγών; Για πλάκα δουλεύει το ανακουφιστήρι της Λιοσίων;
> «Απειλή απεργίας» κραυγάζει η kathimerini.gr, 11/5/2016, Απ. Λακασάς, «μέσα στις Πανελλαδικές». Ντούρα, εναντίον και υποψίας ακόμη κινητοποίησης.
> Από το κύριο άρθρο της «Καθημερινής», 11/5/2016 (ηλεκτρονική έκδοση): «Η αντιπολίτευση δεν έχει κανένα λόγο να βιάζεται να έλθει στην εξουσία». Κατάλαβες, Κούλη μ’;
> «Μας καταδικάζει σε ένα αέναο μνημόνιο» (Κούλης, 11/5/2016). Και τι πρόβλημα έχεις, αρχη…γάρα, εσύ μνημόνιο θα παραλάβεις, μνημόνιο θα παραδώσεις. Εάν και εφόσον…
> Λοιπόν, πρέπει να συγκινηθούμε για την επίθεση στα γραφεία του Σύριζα Θεσσαλονίκης; Ετσι κι αλλιώς μια Δαμόκλειος Σπάθη επικρέμαται των κεφαλών τους.
> Απαλλαγή από φόρους ζητάει το «Χαμόγελο του παιδιού»: Μ.Κ.Ο. με τα ούλα της.
> Αυτό το «Νεκρός 36χρονος από πυροβόλο όπλο» κι από πάνω: «Ηταν σεσημασμένος για ναρκωτικά» του «Εθνους» (online, 11/5/2016) πού το πάει άραγε; Μήπως, ήθελέ τα κι έπαθέ τα;
> Ροντβάιλερ (Εθνος, online, 11/5/2016). Σιγά μην είναι και streetweiler…
> Με αίμα εργατικό τα 32 εκατομμύρια ευρώ κέρδη πρώτου τριμήνου των ΕΛΠΕ.
> «Η μάχη δεν τελείωσε! Συνεχίζουμε» – ανακοίνωση ΑΝΤΑΡΣΥΑ(ς). Κάποια κριτική, κάποιο ίχνος αυτοκριτικής ίσως…
> Στα εντός, εκτός κι επί ταυτά και η ανακοίνωση του ΝΑΡ (11/5/2016) «για τις εξελίξεις». Τι ανεξέλεγκτες κοινωνικές αντιδράσεις (κι αν σπάσει καμιά τζαμαρία;), τι «ανατρεπτικοί λαϊκοί αγώνες», τι «νέος ριζοσπαστισμός»… Verba-verba volant.
> «Ενας γοητευτικός ξένος ασκεί ακατανίκητη έλξη στα μέλη μίας μεγαλοαστικής οικογένειας. Μέσα από τη συναναστροφή του, όλοι νιώθουν ότι γίνονται ευτυχέστεροι και καλύτεροι άνθρωποι. Με την αναχώρησή του υφίστανται μια τρομερή μετάλλαξη που εκτείνεται από την πορνεία ως τη θέωση… Το ότι ο Επισκέπτης εκφράζει κάτι το υπερφυσικό, και μάλιστα θρησκευτικό, είναι, νομίζω, η πρώτη ασφαλής εικασία που μπορούμε να κάνουμε. Τα αποσπάσματα από την Αγία Γραφή και το μουσικό φόντο του “Ρέκβιεμ” του Μότσαρτ είναι προφανείς, αν και κάπως “εξωτερικές” νύξεις». (Κ. Μ. Κωβαίου: «Φιλοσοφία και κινηματογράφος» – Π. Π. Παζολίνι, «Το θεώρημα»). Εμείς να προσθέσουμε ότι κάποια ανάλογα στοιχεία υπάρχουν και στο έργο του Νικολάι Λεσκώφ «Η λαίδη Μάκβεθ του Μτσενσκ».
> Μην ανθυπομειδιάσετε, κακεντρεχείς άνθρωποι: Φοιτητικές εκλογές.
> Ετσι όπως στάθηκες μπροστά μου / και ο θεός Ηλιος θα τυφλωθεί.
> Προφανώς και δεν είναι αγία η Θάνου. Ομως και ο Βγενόπουλος έχει να επιδείξει «έργο»: δολοφονία 3 ανθρώπων στη Μαρφίν. Αειντε!
> «Ενωμένη Αριστερά» στην Ισπανία. Ενα, σχετικά, σύντομο ανέκδοτο.
> Die Mutter – Regie Bert Brecht.
> Ζωή χωρίς κοινωνική ασφάλιση, χωρίς…, χωρίς… Γι’ αυτό μας ανήκουν ΟΛΑ!
Βασίλης
