Εκθεση της μαθήτριας δημοτικού (ένεκα το πέρασμα στον δήμο) Κοκκινοσκουφίτσας με θέμα: “Πώς πέρασα την περασμένη Κυριακή”
Ηταν μια συννεφιασμένη Κυριακή / που έμοιαζε με την καρδιά μου / που έχει πάντα συννεφιά / Χριστέ και Παναγιά μου. Την έβλεπα βροχερή / και στιγμή δεν ησύχαζα / μαύρη μου ‘κανε τη ζωή / και βαριαναστέναζα. Τότε, αφού δεν μπορούσα ακόμα να ψηφίσω, αποφάσισα ν’ αψηφήσω την πατρική ζώνη –δοκιμασμένο ανά τους αιώνες παιδαγωγικό μέσο- και να βγω εν οδοίς τε και ρύμες, εν πορδαίς τε και οργάνοις. Κι αυτό γιατί την περασμένη Κυριακή είχε στηθεί του χωριού το πανηγύρι, μιας και ήταν της αγίας δημοκρατίας, βοήθειά μας. Φόρεσα λοιπόν αμφίεση παιχνιδιού, πήρα το καλαθάκι με το κολατσιό και βγήκα να παίξω στις κούνιες, στις τραμπάλες και στα καρουζέλ των ανώνυμων συναινούντων, μεγάλη η χάρη τους.
Ο κόσμος φορούσε τα καλά του, όπως όταν παντρεύεται κανείς ή όταν τον πηγαίνουν τέσσερις. Οσο πιο συντηρητικός ήταν κανείς τόσο πιο καλά ρούχα φορούσε, ένα γεγονός που κανείς δε σχολιάζει στις εκλογές. Θα μπορούσαν οι δημοσκουπίστρες να δημοσκουπίσουν το γεγονός και να το αναδείξουν, αλλά μάλλον κανείς δεν πληρώνει για τέτοιες λαμακίες, προτιμούν να πληρώνουν για άλλες. Ανάμεσα στον κόσμο υπήρχαν και κάτι κομμουνιστές που ήρθαν με τα καθημερινά τους, ενώ με χαρά διαπίστωσα πως κάποιοι άλλοι κομμουνιστές δεν ήρθαν καθόλου. Παντού οι άνθρωποι και οι κομμουνιστές που ήρθαν έκαναν πηγαδάκια, κίνηση που στα αθώα παιδικά μάτια μου έλαβε το συμβολισμό που της πρέπει. Ολοι είχαν μια χαρά ταυτόχρονα με μια σοβαρότητα, ακόμα και οι γνωστοί άγνωστοι καραγκιόζηδες.
Καθώς τους κοιτούσα, θυμήθηκα τη ρήση της Αλέκας πως “κάθε ψήφος είναι βόλι” κι έβαλα τα κλάματα. Οι αναμνήσεις γίνανε βόλια / ας πέθαινες καρδιά μου δόλια. Αλλα αυτά τα βόλια κι άλλη η ναρόντναγια βόλια, άλλο τσάρος απασών των ρωσιών και άλλο τσάρος της οικονομίας, απασών των εφοριών.
Οταν πια κουράστηκαν να αυνανίζουν τα μυαλά, τα λόγια και τις συμπεριφορές τους οι πανηγυριστές της ημέρας –μεγάλη η χάρη της- έγινε κάτι που έμοιαζε με θάμα! Εγκζιτ πολ το έλεγαν όλοι, έτσι όπως το γράφω: Εγκζιτ! Θα τους ακούσατε κι εσείς φαντάζομαι, γιατί το πανηγύρι ήταν πανελλαδικό και το έδειχναν απαξάπασες οι τηφλεοράσεις, ακόμα κι εκείνες που υπό άλλες συνθήκες θα έπαιζαν παραδοσιακή τσόντα κι όχι όλα αυτά τα hard core, τα ακατάλληλα δι’ ανηλίκους (βλέπε φωτο στήλης προηγούμενου Κοντρόφυλλου). Τα έγκζιτ πολ λοιπόν, αν και δεν είχαν σχέση με τους Poll –τα παιδιά της γαλάζιας γενιάς ντε, που τραγουδούσαν “ήλιε μου, ήλιε μου” πριν γίνουν ΝΔ, δεν θυμάστε; Τουρνάς, Ρόμπερτ Ουίλιαμς κλπ- έλεγαν πως πρώτη θα είναι η νέα δημοκρατία που απ’ όσο ξέρω δεν έχει καμιά διαφορά με την παλιά. Την ώρα εκείνη η μαμά έβαλε τις φωνές και μαζεύτηκα στο σπίτι, με τις κότες, την ώρα που έπεφτε ο ήλιος (ναι, και του ΠΑΣΟΚ αν θέλετε).
Εκεί, μετά από έναν μαραθώνιο με πίτσες (το ι με ου) και μπίρες, είδα την προφητεία των έγκζιτ πολ να επιβεβαιώνεται. Η νέα δημοκρατία, που ήταν η ίδια με την παλιά, κέρδισε τις έκλογες εκλογές, την μεγάλη αυτή μέρα της αγίας δημοκρατίας, μεγάλη η χάρη της. Ομως –εκτός από το ΠΑΣΟΚ- κέρδισαν και όλοι οι άλλοι. Ακόμα και ο Λάος, η Σιγκαπούρη κι οι Φιλιππίνες. Αφήστε δε την αριστερά της προόδου, αλλά και την άλλη της οπισθοδρόμησης. Ολοι νικητές! Σταυροκοπήθηκα –μιας και ήταν του σταυρού προτίμησης- κι ευχήθηκα να γίνει αυτό που επικαλείται αυτή η νέα δημοκρατία και να ολοκληρώσει κάποτε, γιατί είχα δει κρυφά σ’ ένα ντοκιμαντέρ πολύ ανησυχητικά πράγματα γι’ αυτούς που δεν μπορούν να ολοκληρώσουν. Κρίμα, τέτοιοι άντρες και γυναίκες….
Μετά ακούσαμε τον εξάψαλμο από τον ζοχαδιασμένο πατέρα, που έβριζε κάποιον Γιωργάκη με αιτιάσεις που αφορούσαν –και εδώ- την ολοκλήρωση και τις σεξουαλικές ικανότητες. Ο πατέρας έλεγε πως αυτός ο Γιωργάκης θα φύγει νύχτα και θα έρθει ένας χοντρός. Δεν κατάλαβα τίποτε, δηλαδή ο χοντρός θα ολοκλήρωνε καλύτερα; Τέλος πάντων. Μετά από όλα αυτά αποσύρθηκα στα ιδιαίτερα διαμερίσματά μου όπου και είχα πολλούς εφιάλτες, πράγμα περίεργο γιατί δεν είχα φάει πολλή πίτσα.
Και την επόμενη, σα να μην τρέχει τίποτα, το πανηγύρι ξεχάστηκε. Και να ‘μαι πάλι στο καταραμένο σχολείο να γράφω εκθέσεις και να μην έχω ούτε ένα ευρώ για σοκολάτα. Λαμακίες…
Κοκκινοσκουφίτσα
kokinoskoufitsa@eksegersi.gr
