Ακρως σοβαρή πλακίτσα, στίχοι: Κοκκινοσκουφίτσα.
Συζητούσα μ’ έναν «σύντροφο» από το όλον ΠαΣοΚ, από κείνους που μπροστά στη χαρά –προσωπική και… επαγγελματική– να φύγει η επάρατη δεξιά, διαδίδουν δεξιά κι αριστερά την επαπειλούμενη έναρξη συνομιλιών με τον ΣυΡιζΑ. Πεπεισμένος για τη συνεργασία, έλεγε ότι θα δώσουν στους πολιτικούς συν-εταίρους τους κι ένα υπουργείο, προφανώς αυτό του Περιβάλλοντος (καινούργιο πράμα και θα το δώσουν αλλού;). Μάλιστα, έψαχνε και για ονομασία του νέου σχήματος! «Μου αρέσει να ‘χει μέσα τον προσδιορισμό “ριζοσπαστικό” που έχει κι ο ΣυΡιζΑ», έλεγε. Δεν άντεξα και του πρότεινα το ΣοΡι (Σοσιαλιστές – Ριζοσπάστες). «Ετσι θα ζητάτε και συγνώμη –sorry– από το κοινωνικό σύνολο», του είπα. «Σόρι, μα έχετε βρει καλύτερο αγόρι». Δεν με ξαναενόχλησε από τότε…
Παρακολουθούσαν τον Βασιλειάδη της ΔΑΚΕ στη συμβασιλεύουσα δυο μηχανάκηδες-ασφαλίτες και ρωτάει ο βουλευτής Ψαριανός τον υπουργό Παυλόπουλο (ναι, αυτόν που υπογράφει ως «καθηγητής») πού αποσκοπεί η παρακολούθηση συνδικαλιστικών στελεχών. Ελάτε τώρα, τι χαζά είναι αυτά που ρωτάτε, ολόκληρος κοινοβουλευτικός πυλώνας; Και μάλιστα μέρες γαλάζιου αντάρτικου που διανύουμε… Ο Γράμμος-Βίτσι έγινε «γραμμή ή βίτσα» και καθαρά εσωτερική υπόθεση πλέον.
Oh, Costas… σανίδωσέ το, επιτάχυνε σεμνά και ταπεινά τους ρυθμούς σύγκλισης, απόκλισης, κατάκλισης κι υπόκλισης, να πετάξουμε πάνω από θάλασσες κι από στεριές, πάνω από Βιστωνίδες και κότερα. Τώρα πια η επανίδρυση μοιάζει με περσινό πουκάμισό σου, δεν σε χωράει. Δεν σε πείραξαν τόσο τα… εισερχόμενα στου Μπαϊρακτάρη, όσο τα εξερχόμενα (το είπε και ο Κύριος, «όχι όσα εισέρχονται αλλά όσα εξέρχονται του στόματος μολύνουν τον άνθρωπο»). Oh, Costas, σταυροφόροι, μισθοφόροι και κονδυλοφόροι προσεύχονται νυχθημερόν –με το αζημίωτο– για σένα… Κι εσύ Αλέξη, «πες μου μια λέξη, κοντεύει πια να φέξει», γράφει χλωμή η Αυγή. Οχι μόνο αυτό το Σιβυλλικό ότι «ήρθε η ώρα να πάμε αριστερά», γιατί έτσι που μας κοιτάς από απέναντι όταν το λες, αλλού είναι για σένα αριστερά κι αλλού για μας. Πονηρούλη…
Ο αχυρώνας που μέσα του μαλώνουν όλοι αυτοί οι γάιδαροι, τίνος είναι τελικά; Πάντως, πέρα απ’ την πλάκα, την Πλάκα και το Θησείο, πέρα από τα σύννεφα – πέρα από τα δάση και κουρασμένοι από τις συγχωνεύσεις κι επικαλύψεις αρμοδιοτήτων μεταξύ υπουργείων, λέω να πρωτοπορήσουμε συγχωνεύοντας υπουρ- γούς! Να, για παράδειγμα, ας κάνουμε αρχή από τους Βλάχο και Φώλια παρουσιάζοντας τον Βλαχοφώλια, τον πρότυπο νεοέλληνα υπουργό. Η –πιο σύνθετα– από τους Κοντό και Λιάπη (Κοντολιάπη), τους Αλογοσκούφη και Τζίμα (Αλογοτζίμα) ή και τους Ρουσόπουλο και Αλογοσκούφη (Ρουσοσκούφη), που φτιάχνουν κάτι ομώνυμο με μένα, την Κοκκινοσκουφίτσα. Που ό,τι θυμάμαι χαίρομαι μέσα στην αθλιότητά μου η καψερή: «Ο,τι είναι νόμιμο είναι και ηθικό»! Γουάου και τρις γουάου, με αφήσατε άφωνη! Καθόλου άσχημος συνειρμός για θαμώνα σκυλάδικων όπου αιωρούνται μικροσωματίδια προκάτ προβληματισμών και βδελυρά ιχνοστοιχεία σκέψης. Αλήθεια, η… κα Ράπτη τι λέει, συμφωνεί με το παραπάνω ρητό;
«Ηταν πρωί τ’ Αυγούστου κοντά στη ροδαυγή», ο μήνας είχε εννιά στις 9.8.1969 και μεσούσης της εθνοσωτηρίου επαναστάσεως –εν τη εννοία της επόψεως– μια τρομακτική πυρκαγιά απειλούσε τη μονή Βατοπεδίου. Oh god! Βέβαια, ίσως ο Κύριος είχε αποστρέψει εκείνη την ημέρα το βλέμμα από την Ελλάδα των καθολικώς διαμαρτυρομένων –λέμε τώρα– ελλήνων χριστιανών, νοιώθοντας ασφαλής για το παρόν και το μέλλον της. Ωστόσο, κάποτε θα πρέπει να συζητήσουμε το ρόλο του τυχαίου –και της ατυχίας– στην κυκλοτερή Ιστορία. Και κάποτε, επίσης, θα πρέπει να τοποθετη- θούν δημόσια οι… μορφωμένοι (συγνώμη για την ενόχληση, θα μιλώ χαμηλοφώνως) περί Βατοπεδίου και Βατοπαιδίου, γιατί αρχίζει και μας τη δίνει άσχημα μετά την αντίστοιχη υπόθεση ορθοπεδικών και ορθοπαιδικών. Δε γαλέγω…
Τι έγινε λεβέντες, τελείωσαν τ’ αποθέματα λάσπης και περιμένετε καρτερικά για νέο έδαφος; Μα τι κάνει, γιατί ολιγωρεί η μανια-μούνια; Οι σταλινικοί φίλοι, οι χυδαίοι, οι πράκτορες, ο συρφετός και η γνωστή φυλλάδα ανησυχούν. Παρότι κάποιοι πήραν –«νόμιμα» που ‘λεγε κι ο εκτοπισθείς στη Μύκονο Βουλγαράκης– πολυτελή οχήματα για να βγάζουν βόλτα γκόμενες δημοσιογράφους στα μπουζούκια. Αλήθεια, τώρα που ψιλοβρέχει («φτύνει ο ουρανός» για τους ποιητές) γιατί δε ζητάτε να σας στείλουν λίγη λάσπη με courier, με κα’να… βεσπάκι;
Κοκκινοσκουφίτσα
kokinoskoufitsa@eksegersi.gr
