Δυο χιλιάδες και οχτώ: έτος φαύλο και φριχτό.
Ακρως σοβαρή πλακίτσα, στίχοι: Κοκκινοσκουφίτσα.
Αλλο Ρόιτερ κι άλλο Κουτσενρόιτερ (παρά το πρακτορευόμενο αμφοτέρων).
Αυτά λέει η ελληνική φιλοξενία κι η ανταπόδοση, Λιάπηδες και γιάπηδες; Γιατί δυσφημείτε τη γραφική φιλόξενη αποικία; Δε σέβεστε τον κόπο του Αρούλη που ξεροσταλιάζει κάτω από τα φλας και το δράμα του που δεν μπορεί να εκμεταλλευτεί ανοιχτά την Τήλο; Δεν πρέπει τώρα –με τη σειρά σας– να κάνετε εσείς τα έξοδα του Σίκατσεκ, να έρθει μια βόλτα στις χρηματοδοτούμενες καλύβες με τον επιχορηγούμενο εξοπλισμό και να καταθέσει στην υπεσχημένη avant premiere του Σεπτέμβρη; (τι «κι άλλες μίζες» ρε;).
Σήμερα Σάββατο ο γίγας υπουργός προπαγάνδας, πρώην Θοδωρής και νυν Θεόδωρος (Jean Jacques Rousseau-πουλώ, παρά τη Mara), κλείνει ένα σαρανταπεντάρι χρόνια ζωής. Αύριο Κυριακή, ο… πιο γίγας –όπως και να το δεις– πρωθυπουργός Κωστάκης κλείνει μια τράπουλα χωρίς τους jokers (γελωτοποιούς) χρόνια, τουτέστιν 52. Μιας και λέμε για τράπουλα και τζόγο, λέτε να κάνει καμιά… ξερή στη μετά ΔΕΘ περίοδο; Α, μπα, μάλλον να τραβάει κα’να φάντη μπαστούνι και να καίγεται τον βλέπω. Αλλωστε γεννήθηκε τη μέρα ανεύ-ρεσης και ύψωσης… του σταυρού κι είναι μάλλον καταδικασμένος –όχι εν αγνοία του ή χωρίς επιλογή του– να τον κουβαλάει. Μέχρι την ημέρα που οι σάλπιγγες θα παιανίσουν κι οι σαλτιμπάγκοι θ’ αναγγείλουν: Για περάστε, ο Καραμάν αλή μπαμπά και οι 152, 151, 150 κλέφτες εναντίον του boy George και του κατεστημένου των Αλεξάνδρων (αρρένων και θηλέων, δυο Αλέκοι-Αλέξηδες και μια Αλέκα). Η μέρα κείνη δε θ’ αργήσει, κυνηγημένο μου τσουλί, σε πήρε κάποτε η Βίσση, σε ξαναφέρνει η Βανδή… Τα διλήμματα είναι προκάτ κι η πίπα της ειρήνης γεμάτη παραισθητικά.
Εκλεκτικές… συγγένειες ανακριβειών και μεροληψιών στο άρθρο της Γεωργίας Δάμα ή Δαμά (υπογράφει με κουφαλαία), στην Ελευθεροτυπία του περασμένου Σαββάτου. Πέρα από τα καΐκια «άγιος Νικόλαος» και «άγιος Δημήτριος» -perque non «Free Gaza» και «Δημήτρης Κ.», mademoiselle;- λέει ότι αυτά «προσέγγισαν για… ένα ολόκληρο 24ωρο το αποκλεισμένο λιμάνι της Γάζας». Σοβαρά; Και παραθέτει κατάλογο των μελών της ελληνικής αποστολής, όπου –εκτός από τον πλοιοκτήτη Β. Πισσία- οι Πέτρος Γιώτης και Ν. Μπώλος είναι οι μόνοι που αναγράφονται χωρίς να συνοδεύονται από κάποια ιδιότητα.
Ο λαός λέει ότι «η κατάρα του αδικημένου πιάνει». Κι είμαστε πολλοί, περισσότεροι απ’ όσοι φαντάζεσαι –μαζί με τον κυρίως αδικημένο– που ευχόμαστε να σε βρει και σένα μια κνίδωση (τουλάχιστον)…
Ω αναρχικέ Θανάση –τι «ποιος Θανάσης» ρε;– θαυμαστή του Πεσόα εσείς! Πάλι γοητεύσατε την άπορη κορασίδα Κοκκινοσκουφίτσα κι όλες τις εξεγερμένες νεανίδες του δάσους (Χιονάτη, Γκρέτελ, Σταχτοπούτα, Στρουμφίτα κ.α.). Η συνέντευξή σας στη «Βαβυλωνία» ήταν μεστή και πλήρης ως live σε στέκι φοιτητών: είχε απ’ όλα! Οπως εκείνοι παίζουν από Ασιμο μέχρι Χατζηγιάννη κι από αντάρτικα μέχρι «θα ζήσω ελεύθερο πουλί», έτσι και υμείς! Αναρωτιέστε αν υπάρχει ακόμη ο «Οδηγητής»! Ω, μα πώς να γνωρίζετε, έτσι καθώς ελίσσεστε κι εσχάτως ξεμακραίνετε, ομού μετά του… φορτηγατζή καλλιτέχνη που ζει από το κρατικό παραδάκι. Μιλάτε για μοναχικότητα, για βία της εξουσίας, μας καθοδηγείτε «να μην έχουμε στερεότυπες απόψεις περί μαχόμενης τέχνης» και εν κατακλείδι μας σκάτε την είδηση: «Δεν συμμετείχα ποτέ σε συντεχνιακές διεκδικήσεις»! Ω, Θανάση, μας κακομαθαίνετε και –αλίμονο– μας δικαιώνετε… Παρόλα αυτά, τολμάτε στο τέλος ν’ αντιφάσκετε, λέγοντας πως αυτό που έρχεται στον «Πεχλιβάνη» είναι… η συλλογική μνήμη! Γουάου και τρις γουάου! Συλλογική μνήμη έξωθεν διεκδικήσεων (η μια είναι συντεχνιακή, η άλλη μαζική κι απρόσωπη, η τρίτη αδιέξοδη, η άλλη βρωμάει κ.ο.κ.). Ω, Θανάση, πώς τα λέτε και με ξεσηκώνετε, πώς με παρακινείτε να τα γράφω και να με λένε μετά εμπαθή…
Κατά τ’ άλλα, όλα βαίνουν καλώς στην μετά ΔΕΘ ψωρο(λα)κώσταινα. Ψιλοφωτιές, ψιλοσεισμοί, ψιλοψαλίδισμα ΒΑΕ, ψιλοφορομπηχτικά μέτρα, ψιλοπροπαγάνδα, ψιλοσχολική χρονιά, ψιλοποδόσφαιρο και ψιλογαργάρες. Χοντρολαμακίες… Η επέλαση των βαρβάρων και των εχθρών του ανθρώπου συνεχίζεται αναπάντητη –γι’ αυτό και συνεχίζεται– κι εμείς διυλίζουμε τον κώνωπα ενόσω εκείνοι διυλίζουν πετρέλαια και κοινωνικά δικαιώματα. Καταπίνοντας καμήλους, «απέ βαθιά ρεβάμενοι» που ‘λεγε κι ο μπαρμπα-Βάρναλης.
Απορρίπτεστε, αλλά τι θα γίνει με τους Σάββα-Χριστόδουλο ρεεεεε;
kokinoskoufitsa@eksegersi.gr
