Προκάλεσε πάλι με τη χοντροκομμένη αισθητική του ο δεξιός πόλος (ενίοτε και πώλος, για τα βαριά θελήματα) της αριστερής συν-κυβέρνησης. Μοστράρισε στο twitter παρέα μ' ένα σκοτωμένο καρχαρία, γράφοντας «ένας-ένας οι μεγαλοκαρχαρίες» (σιγά το καλσόν μεγάλε). Μόνο που ο συγκεκριμένος καρχαρίας απαγορεύεται να αλιεύεται, δεν έχει επιτεθεί ποτέ σε παγκόσμιο επίπεδο, κάνοντας ακόμη και το WWF να κράζει τον καημένο Καμμένο, μιλώντας για «ντροπιαστική εικόνα». Καλά, το τι έγραψαν άλλοι εύκολα μπορείτε να το φανταστείτε…
«Είναι παραπλανητικό να ενοχοποιείς τους “σάπιους και προδότες αρχηγούς’’ των εργατικών κομμάτων και να διατηρείς την ευχάριστη φαντασίωση μιας προλεταριακής εργατικής τάξης, προικισμένης με μια ιστορική αποστολή, αλλά συνεχώς εξαπατημένης και προδομένης από την ελεύθερα αποδεχόμενη ηγεσία» (Pierre Lanneret).
Καθώς… ακόμη ψάχνουμε να βρούμε την «κλιμάκωση» μετά την απεργία της 12ης Νοέμβρη (όπως γράφηκε και στην «Κ»), έχουν την καλοσύνη να μας πουν τι ακριβώς εννοούν αναφέροντας διαρκώς αυτή τη λέξη, εκείνοι που έχουν καταχραστεί, τσαλαπατήσει, γελοιοποιήσει το νόημά της; Εκτός κι αν προσπαθούν να επιβεβαιώσουν ότι η κλίμακα (σκάλα) έχει και κατηφορική κατεύθυνση.
«Ζητήματα πολιτικο-ιδεολογικής φύσης αλλά και μαζικού αγώνα (όπως π.χ. της Παιδείας) δεν λύνονται με βόμβες, όπως επίσης και τα γενικότερα κοινωνικά (ΔΕΗ, ΟΑΕΔ κλπ.). Ομως απ’ την άλλη, η βία του καθεστώτος (π.χ. των ΜΑΤ) δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με ιδεολογικό αγώνα αλλά με τη λαϊκή βία. Γι’ αυτή τη νοοτροπία καταλήγουμε στην εξής τραγελαφική κατάσταση: εκεί που χρειάζεται αυτόνομη μαζική δουλειά και δε χρειάζεται βία κι ακόμη περισσότερο με τη μορφή βόμβας, χρησιμοποιούμε βόμβα. Κι από την άλλη εκεί που πραγματικά είναι απαραίτητη η λαϊκή βία (π.χ. για ν’ αντιμετωπίσουμε τα ΜΑΤ σαν ένα από τους κύριους φορείς της βίας του καθεστώτος), δεν τη χρησιμοποιούμε!» (ΕΛΑ – 22.9.1981).
Μπορεί κάποιοι να φωνάζουν «την κρίση να πληρώσει η πλουτοκρατία», αλλά αυτό που γίνεται δεν είναι άλλο από το να πληρώνει την πλουτοκρατία η κρίση. Κάτι που δεν πρόκειται να σταματήσει αν δεν σκουπιστούν όλα από το τραπέζι. Εκτός και αν…
«Είναι μόνο τώρα που ανακαλύπτουμε τι είδους ανθρώπινα όντα είμαστε. Ανακαλύπτουμε το άτομο των μητροπόλεων: προέρχεται από τη διαδικασία αποσύνθεσης του συστήματος, των αλλοτριωμένων, ψεύτικων και θανατηφόρων σχέσεων που δημιουργεί μέσα στη ζωή -στο εργοστάσιο, το γραφείο, το σχολείο, το πανεπιστήμιο, τις ρεβιζιονιστικές ομάδες, τις σχολές μαθητευόμενων εργατών ή τις ευκαιριακές δουλειές. Αυτό είμαστε: μια “φύτρα'' που προέρχεται από τη διαδικασία εκμηδένισης και καταστροφής της κοινωνίας των μητροπόλεων, τον πόλεμο όλων εναντίον όλων, τον γενικευμένο ανταγωνισμό όλων εναντίον όλων, το σύστημα όπου βασιλεύει ο νόμος του φόβου, του καταναγκασμού για αποδοτικότητα, του κέρδους των μεν σε βάρος των δε, της διάκρισης του λαού σε άνδρες και γυναίκες, σε νέους και γέρους, σε άρρωστους και υγιείς, σε ξένους και σε γερμανούς» (Ulrike Meinhof).
Δεν πρόλαβε να αναλάβει τα ηνία της γαλάζιας άμαξας με τους… τριζάτους τροχούς ο Κούλης και έσπευσε να στρώσει χαλιά έξω από νέες πόρτες (ποια Siemens ρε;). Με ύφος και σε ρόλο μπάτλερ που του θίξανε το αφεντικό, ύψωσε τη φωνή του για την Eldorado Gold. Από κοντά και το σύμπαν των αστικών μουμουέ που λύσσαξε, πρώτιστα για τις θέσεις εργασίας που θα χαθούν. Και παρακεί τα αφεντικά της Ευρωλάνδης που έσπευσαν να κάνουν λόγο για «υποχρέωση της Ελλάδας να προσελκύσει αλλά και να κρατήσει τις επενδύσεις». Ξυδάκι παιδιά. Ή Ξυδάκη. Αν και –όπως λέει ο λαός- «πίσω έχει η αχλάδα την ουρά». Για να δούμε, για να δούμε…
«Ο ολοκληρωτισμός που ακολουθεί τις συστημικές κρίσεις, έρχεται και νικά μόνο ενώ απουσιάζουν τα επαναστατικά κινήματα που θα τον πολεμήσουν. Και τα επαναστατικά κινήματα δεν μπορούμε να περιμένουμε την κοινωνία να τα δημιουργήσει. Αν δεν τα συγκροτήσουν οι επαναστάτες δεν θα το κάνει κανείς» (Νίκος Μαζιώτης).
