Ορθιοι! Οχι πια στα τέσσερα.
«Κάθε κόκκινο πανί που ανεμίζει δεν είναι αναγκαστικά η μαχητική σημαία της εργατικής τάξης. Και ο πιο φωνακλάς που αρπάζεται εύκολα, δεν είναι αναγκαστικά και ο πιο ψυχωμένος, ο πιο σταθερός ή ο πιο οξυδερκής» (Henri Krasucki – «Τα συνδικάτα και η πάλη των τάξεων»).
Πέρασε ο πρώτος γύρος του ανούσιου μαρτυρίου των εκλογών της… (ου)τοπικής εαυτοδιοίκησης και απομένει πλέον άλλο ένα μαρτυρικό Σαββατοκύριακο για τον δεύτερο γύρο (τι πίτα και τζατζίκι ρε;), καθώς και για τις νευροεκλογές. Η προσοχή όλων των υπεύθυνων πολιτών που με θαυμαστό τρόπο συνθέτουν την απόλυτα ανεύθυνη Μπανανία (και το αντίστροφο), εστιάζεται στο μήνυμα. Οχι στο sms ούτε στο e-mail (είμαι ill). Απλά στο μήνυμα, έτσι όπως το θέτουν και το αναλύουν διαπρεπείς συνάδελφοι αλλά και πωλητικοί, υπηρετικό προσωπικό, κουβαλητές και διάφοροι απίθανοι και πιθανοί τύποι.
– Μην τα μασάς τα λόγια σου, μούσα. Και φώναξέ το:
πρώτη είναι πάλι η αποχή κι έπονται όλοι οι άλλοι.
– Δεν τα μασώ, μόν’ σκέφτομαι ότι ο άλλος γύρος
ίσως των ευρωεκλογών τα ποσοστά μειώσει
που ανέκαθεν η αποχή εκεί μεγαλουργούσε.
– Σώπασε και μη χολοσκάς μούσα μου με τα μούσια
που ίδια Κοντσίτα φαίνεσαι. Τι τραγουδάς δω πέρα;
Με αποχή ή και χωρίς, γίνεται η δουλειά τους.
Εχουν τον τρόπο τους οι αστοί. Αστείοι, ξεαστείοι
και γίνεται η δουλίτσα τους. Κι εσύ μονάχα γράφεις…
«Αυτοί που είναι εναντίον της πολιτικής, είναι υπέρ της πολιτικής που τους επιβάλλεται» (Bertolt Brecht).
Λύθηκαν όλα ή πέρασαν σε δεύτερο πλάνο. Και στο πρώτο έμεινε μόνο η εκλογική φλυαρία, οι αναλύσεις επί των προφανών, οι δηλώσεις. Και ανάμεσα καμιά εξαγγελία για προσέλκυση και των τελευταίων, μη και χαθεί καμιά ευκαιρία. Ανάμεσα στα πολλά «μηνύματα» των εκλογών κρατάμε ένα μόνο: ότι σε δώδεκα από τα δεκατρία περιφερειακά συμβούλια θα υπάρχουν χρυσαυγίτες! Κι αυτό από μόνο του προοιωνίζει λαμπρή συνέχεια, καθώς θα τους τρώνε στα μούτρα και οι μικρές τοπικές κοινωνίες. Που ναι μεν τους ψηφίζουν, αλλά τους έχουν ως ήρωες που πετάνε σε μακρινούς ουρανούς και «δεν καλοξέρουν οι καημένοι»…
«Τώρα, είναι απόλυτα βέβαιο ότι ποτέ δεν υπήρξε κανένας λαός που να μην αισθάνθηκε στην αρχή της υποδούλωσης την ανάγκη να εξεγερθεί. Η εξέγερση αποτελεί φυσική τάση της ζωής. Ακόμα και το σκουλήκι στρέφεται ενάντια στο πόδι που το λιώνει. Γενικά, η ζωτικότητα και η σχετική αξιοπρέπεια ενός ζώου μπορεί να μετρηθεί από την δύναμη του ένστικτου της εξέγερσης. Μέσα στον κόσμο των ζώων, όπως και στον ανθρώπινο κόσμο, δεν υπάρχει καμιά συνήθεια πιο εξευτελιστική, πιο ηλίθια ή πιο δειλή από την συνήθεια της δουλικής υποταγής και της καταπίεσης από κάποιον άλλον. Αμφισβητώ το ότι υπήρξε λαός τόσο εκφυλισμένος που κάποτε –τουλάχιστον στην αρχή της ιστορίας του– δεν εξεγέρθηκε ενάντια στο ζυγό των αφεντικών, των εκμεταλλευτών και του κράτους. Και οι μάζες; Αλίμονο! Πρέπει να αναγνωριστεί ότι οι μάζες επέτρεψαν στον εαυτό τους να διαφθαρεί βαθιά και να γίνει απαθής από την καταστρεπτική επίδραση του διεφθαρμένου, συγκεντρωτικού πολιτισμού του κρατισμού» (Mikhail Bakunin).
Η «Ιερά Μητρόπολις» κάποιας αλυσοδεμένης στο άρμα του εθνικισμού, της «πατριδο»καπηλείας, της αμάθειας και της υποταγής επαρχιακής πόλης, ησθάνθη την ανάγκη να εκδώσει ένα δελτίο Τύπου (πάντα εις το θεάρεστον και θεόπνευστον πολυτονικό σύστημα) και να ευχαριστήσει τους έλληνας εφοπλιστάς. Ουδεμία έκπληξις…
Σαν έρθουν μάνα εκλογές βάλε δυο νταμιτζάνες
από το μαύρο το κρασί. Φέρε μου και τσιγάρα
κι άσε με να χασκογελώ, άσε με να κοιτάζω.
Εγώ αυτά τα αψηφώ και να ψηφώ δεν πάω
κι ούτε κάνω τον έξυπνο, τίποτε πια δεν θέλω
μόν’ θλίβομαι ο καψερός, καίγομαι μ’ όσα βλέπω…
«Εσείς που ξεχνάτε το χθες / που τόσο θολά βλέπετε το σήμερα / που αδιαφορείτε για το αύριο / που αναπνέετε για να πεθάνετε / εσείς που μόνο για χειροκροτήματα έχετε χέρια / που κι αύριο θα χειροκροτάτε / απ’ όλους δυνατότερα όπως πάντα / όπως και χθες, όπως και σήμερα / εσείς ας ξέρετε λοιπόν / ζωντανά επιχειρήματα της κάθε τυραννίας / πως τους τυράννους τους μισώ πολύ / τόσο πολύ όσο σιχαίνομαι εσάς» (Αλέξανδρος Παναγούλης).
Κοκκινοσκουφίτσα
