Αποτελέσματα ΔΕΒΘ: Σιωνιστές, ασφαλίτες, ΜΑΤ, MOSAD: παρόντες. ΣΥΡΙΖΑ: απών. Περισσός: απών. ΟΚΔΕ (Σαλονίκης): απούσα. ΣΥΒΧΘ: απών. ΕΚΘ: απών. ΑΝΤΑΡΣΥΑ: απούσα. «Χώρος»: απών. «Αυτοδιαχείριση»: απούσα. Δικτύωση Αλληλεγγύης στην Παλαιστινιακή Αντίσταση: ΠΑΡΟΥΣΑ!
Για την επαναστατική διέξοδο απαιτούνται και επαναστατικές προϋποθέσεις
Οπου «ο Σλαβόι Ζίζεκ ανακαλύπτει στην αμφιλεγόμενη μορφή της Λένι Ρίφενσταλ μια αληθινή σκηνοθέτιδα»…
Δε θέλω κόσμο και φασαρία /5ος ο χρόνος της ανεργίας (Το τραγούδι των ανέργων…)
«Τρομάζει η αποχή στις ευρωεκλογές: Μηδαμινό ενδιαφέρον από νέους ψηφοφόρους, ενώ το ποσοστό αποχής…» (Χαραυγή, 4 Μαρτίου 2014, πρώτη σελίδα…)
Ετούτες δω τις εκλογές/ ωσάν σημείο χι / τις πολυεχρωμάτισε καλά / η αποχή
ΔΕΝ ΨΗΦΙΖΕΙΣ, ΔΕΝ ΣΥΜΜΕΤΕΧΕΙΣ ΣΤΗΝ ΑΠΑΘΕΙΑ ΣΟΥ (αλλά να κινείσαι κιόλας, ε;)
♦ Ομιλία Κουτσούμπα, 20.5. 14: στην ουσία και η ΕΔΑ καλά τα πήγε (ο πνιγμένος απ’ την ΕΔΑ του πιάνεται).
♦ «Ψηφίζουμε Κεμπάμπη Καλαμάκη» (επί τοίχου γραφέν). Βέβαια δεν υπάρχει φράγκο ΟΥΤΕ για κεμπάπ καλαμάκι…
♦ Το Hanover και το Hangover.
♦ Κι αυτός ο Chopin να μην μιλάει ποτέ…
♦ Κουτσούμπας, 20.5.14: «…με το πιστόλι στον κρόταφο των λαών» – μανούλες στο να σπέρνουν την ηττοπάθεια στην εργατική τάξη. (Και γιατί όχι, Mr Koutsoubas, οι λαοί με το πιστόλι –στην κυριολεξία– στον κρόταφο των καπιταλιστών;).
♦ Αλαβάνος, 20.5.14: Το πλαν Β παραπέμπει στο «θαύμα Ομπάμα»…
♦ «Είναι επίσης γνωστή και αναμενόμενη η διαφορετική επιλογή που υπάρχει στο ζήτημα αυτό και μέσα στη Λαϊκή Αντίσταση – ΑΑΣ» (Προλετάρσκαγια Ζνάμια, 10.5.2014, σελ. 3). (σ.σ. τις εκλογές).
♦ «Η Αριστερά εγκλωβισμένη στις ρεφορμιστικές της αυταπάτες, έχοντας εγκαταλείψει ως διέξοδο τους λαϊκούς αγώνες, σέρνεται στο γήπεδο των εκλογών έχοντας συμβάλει στον αφοπλισμό και την απογοήτευση του κόσμου στον οποίο απευθύνεται, ευελπιστώντας ότι θα κάνει αυτό που δεν του επέτρεψαν ο ίδιος να κάνει με τους αγώνες του. Να αντισταθεί» (Προλετάρσκαγια Ζνάμια, 10.5.14, σελ. 2). Καλά, δεν ισχύει αυτό για τις «φίλιες δυνάμεις» εντός της ΛΑΑΣ; ‘Η απορία ψάλτου βηξ;
♦ «Η σημερινή εικόνα του Μαγιακόφσκι (στα 1920) δεν είναι σταθερή, μπορεί να την χαρακτηρίσει κανείς έως και παραπλανητική. Ο Β.Β. Μαγιακόφσκι εμφανίζεται ως ένας πραγματιστής πολίτης ο οποίος λογικά αλλά ένθερμα δείχνει στη Σοβιετική ηγεσία ότι αυτοί που έφεραν τα πάνω κάτω στον κόσμο δεν χρειάζεται να ανησυχούν για ένα πλακάτ ή κάποιον “φουτουρισμό” τον οποίο συνιστούν τα κουμπιά που λείπουν από ένα κουστούμι. Πού είναι ο πρώην σκανταλιάρης με την κίτρινη αγροτική μπλούζα, ο απάχης με τα γουρλωτά μάτια και το φουλάρι γύρω από την τσέπη του; Πούλαγε μούρη ή συμβαίνουν αλλαγές (στον Β.Β.) στον παρόντα χρόνο;… Κατ’ εμέ, ο Μαγιακόφσκι είναι ένας επαναστάτης, ένας μικρός Σαούλ που σπάει είδωλα. Ενας προκλητικός τηλεγραφητής που στέλνει την πρώτη (και πρέπει νάναι η πρώτη) επαναστατική προκήρυξη στον Κλεμανσώ και τον Λόυντ Τζωρτζ, ως ένας ήρεμος και ελαφρά τσαντισμένος ταύρος σε μουσείο. Μερικοί άνθρωποι έχουν σοκαριστεί απ’ την αυθάδεια του Μαγιακόφσκι, όχι απλά την αυθάδειά του, μα την πραγματικά υπέροχη αυθάδειά του… Αρθρώνει μερικές σκληρές λέξεις από την εξέδρα, τα δάχτυλά του τα μπήζει στις τσέπες του γιλέκου του και περιμένει το χειροκρότημα το αυθόρμητο. Δεν μπορεί να αγνοήσεις τον Μαγιακόφσκι όταν βρίσκεται στο δρόμο… Διότι τα ποιήματά του για ν’ ακουστούν, πρέπει να φτάσουν σε μιλιούνια ανθρώπους. Δεν είναι ματαιοδοξία αυτό, αλλά ιδιομορφία του ποιητικού του είναι. Οταν τα ποιήματα της Αχμάτοβα διαβάζονται δυνατά, είτε σε μεγάλη αίθουσα είτε σ’ ένα μικρούλι υπνοδωμάτιο, είναι κάτι σαν προσβολή, γιατί δεν πρέπει ν’ ακούγονται αλλά να τα ψιθυρίζουμε… Μα του Μαγιακόφσκι τα ποιήματα πρέπει να τα φωνάζουμε, να ηχούν σαν τρομπέτα, να τα βρυχώμαστε στις δημόσιες πλατείες… Ο Μαγιακόφσκι έχει φωνή με εξαιρετικά μεγάλη δύναμη. Ξέρει καλά την άρθρωση/την προφορά, έτσι ώστε οι λέξεις του να πετάγονται σαν πέτρες από σφεντόνα… Η εικονοποιία του… είναι κατά τι μεγαλύτερη από τις απλές εικόνες. Μερικές φορές προσπαθεί αφελώς να ενισχύσει αυτή την εντύπωση χρησιμοποιώντας αριθμούς. Του αρέσει πολύ να μιλάει για χιλιάδες-χιλιάδων κι εκατομμύρια-εκατομμυρίων… Είναι ψηλός, κι έχει την εμφάνιση κυνηγού μαμμούθ. Το κάτω σαγόνι του πέφτει απότομα, είναι ο βάρβαρος και ο ήρωας της εποχής μας. Αυτό τον καιρό των μεγάλων καταστροφών, των ανακατατάξεων των επίπλων του κόσμου, αυτός, και πιθανά μόνον αυτός, δεν φοβάται, δεν αποσπάται η προσοχή του, δεν προσπάθησε να το παίξει σοφός. Ο,τι και να ειπωθεί, η ζωντάνια της εικονοποιίας του είναι καταπληκτική… Δεν είδε τους "12" του Α. Μπλοκ. Το λιγότερο που είδε, ήταν 12 ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ». («The Completion of Russian Literature», Andrew Field, Penguin Books, 1971, σσ. 201-203, «Ο Ιλιά Ερεμπουργκ για τον Μαγιακόφσκι»). Μικρά απάντησις στα αστήριχτα του Λ.Π. που αναφέραμε στο προηγούμενο φύλλο – («Πασλουσάι»).
♦ «Στήνει εκπομπές ο Θεοδωράκης;» (HOT DOC, αριθμός 52). Τς, τς, τς. ΤΩΡΑ το ανακάλυψες, ωρέ Κώστα Βαξεβάνη; Που είσαι με τα μπούνια στο Σύριζα;
♦ «Προτού διαμορφωθεί η ΕΣΣΔ υπήρχαν τέσσαρες αυτοτελείς σοβιετικές δημοκρατίες –η Ρωσική Σοβιετική Ομοσπονδιακή Σοσιαλιστική Δημοκρατία, η Ουκρανική Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία, η Λευκορωσική Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία και η Καυκασιανή Σοβιετική Ομοσπονδιακή Δημοκρατία (σ’ αυτήν υπάγονταν η Γεωργία, η Αρμενία και το Αζερμπαϊτζάν). Οι λαοί αυτών των δημοκρατιών πολέμησαν μαζί τους ξένους και τους εσωτερικούς εχθρούς χωρίς νάναι ενωμένοι σε μια και μόνη κρατική ένωση. Στο μεταξύ όμως τα προβλήματα του κράτους, η οικονομική και εκπολιτιστική ανοικοδόμηση, καθώς και η άμυνα της χώρας απαιτούσαν περισσότερη σύσφιξη των δεσμών μεταξύ των σοβιετικών δημοκρατιών. Η περισσότερο αναπτυγμένη ρωσική δημοκρατία βοήθησε τις άλλες. Το σοβιετικό κράτος εδημιουργείτο με την εθελοντική εργασία των ισότιμων εθνικοτήτων της ΕΣΣΔ. Η συνένωση των σοβιετικών δημοκρατιών σ’ ένα και μόνο κράτος συζητήθηκε στις εργατικές συνεδριάσεις, στα συνέδρια των Σοβιέτ της Ουκρανίας, Λευκορωσίας, Αζερμπαϊτζάν, Αρμενίας και Γεωργίας… Στις 30 Δεκεμβρίου 1922 έγινε το 1ο Πανρωσικό Συνέδριο των Σοβιέτ, όπου πάρθηκε η απόφαση για τη συνένωση των σοβιετικών δημοκρατιών στην Ενωση των Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών». («Ιστορία του Ρώσικου και του Σοβιετικού Κράτους – κοινωνική εξέλιξη, ιστορία, οικονομία, πολιτισμός, επιστήμες, γράμματα και τέχνες», εκδόσεις «Κ. Λεβαντή-Κεχαγιόγλου», 1936, μετάφραση Λ. Παπαδόπουλου).
♦ Για διάβασμα: Rosdolsky: "The Making of Marx’s Capital".
♦ Σου στέλνω γράμμα και γραφή / κι απόκριση δεν παίρνω / περνάνε χρόνια ολάκερα / κι εγώ αργοπεθαίνω. (10-5-14, Θ.)
Βασίλης
