ΑΝΤΙΚΥΝΩΝΙΚΑ

ή τζάμπα θα χαθούμε;
 

Διασκέδασε το φιλοθεάμον κοινό του διαδικτύου το βιντεάκι με τις χορευτικές φιγούρες του Μπαρμπαρούση, που μάλιστα έδωσαν τροφή για ειρωνικά σχόλια ακόμα και σε γνωστά αστικά μέσα εξημέρωσης.
 

Η στήλη θεωρεί ότι οφείλει να θέσει σε δημόσια διαβούλευση τα ερωτήματα συντρόφου προς αυτή: «Πώς χαρακτηρίζεται κάποιος “αναρχοάπλυτος”; Είναι δόκιμος ο όρος “φασιστοάπλυτος”;».
 

«Να μιλάς για “βία” χωρίς να αναλύεις τους όρους που ξεχωρίζουν την αντιδραστική βία από την επαναστατική, σημαίνει ότι είσαι μικροαστός που απαρνείται την επανάσταση ή σημαίνει ότι απλούστατα εξαπατάς τον εαυτό σου και τους άλλους με σοφιστείες» (Vladimir Ilyich Lenin).
 

Νέο-συντηρητισμός, ρατσισμός, φοβικές κοινωνίες, αλλεπάλληλες αναγγελίες του τέλους του κόσμου, άρπαγες μετα-φεουδάρχες, αφιονισμένοι δήμιοι, ελέω θεού σωτήρες, απατημένοι (Ευβοιώτες) σύζυγοι που διαπομπεύουν έρωτες, σκυλογλέντια, μόστρα και επίδειξη δύναμης των «ισχυρών» και των αυλικών τους, ο φριχτός μεσαίωνας είναι εδώ…

Μετά τους Μάγιας, να και το νέο επεισόδιο για το τέλος του κόσμου, με αφορμή την παραίτηση του Πάπα και μια προφητεία του Μαλαχία! Η εμμένουσα μαλαχία που δέρνει κάποιους είναι αξεπέραστη και ανίκητη τελικά!
 

«Δεν υπάρχει γνώμη, όσο παράλογη κι αν είναι, που να μην την αγκαλιάσουν αμέσως οι άνθρωποι μόλις πεισθούν ότι είναι γενικά αποδεκτή. Το παράδειγμα επενεργεί στις σκέψεις όπως και στις πράξεις τους. Είναι σαν τα πρόβατα που ακολουθούν το προπορευόμενο με το κουδούνι, όπου κι αν τους οδηγήσει. Είναι γι’ αυτά ευκολότερο να πεθάνουν παρά να σκεφτούν. Είναι περίεργο το πόσο μεγάλη επίδραση μπορεί να έχει η γενική αποδοχή μιας γνώμης στους ανθρώπους, παρόλο που η προσωπική τους εμπειρία μπορεί να τους προειδοποιεί ότι η αποδοχή της είναι μια ανόητη και καθαρά μιμητική διαδικασία. Ομως αυτή η προειδοποίηση δεν γίνεται ποτέ, κυρίως γιατί τους λείπει η οποιαδήποτε αυτογνωσία.
Αυτό που ονομάζουν κοινή γνώμη δεν είναι παρά η γνώμη δύο ή τριών προσώπων. Και θα πεισθούμε γι’ αυτό αν παρακολουθήσουμε τον τρόπο με τον οποίο προέκυψε μια τέτοια γενικά αποδεκτή γνώμη. Θα ανακαλύψουμε μόνο δύο ή τρία άτομα αποδέχτηκαν στην αρχή ή προώθησαν και διατήρησαν αυτή τη γνώμη. Κι ότι ο υπόλοιπος κόσμος τους έκανε τη χάρη να πιστέψει ότι την είχαν εξετάσει απ’ όλες τις πλευρές. Η οκνηρία τους έκανε να θεωρήσουν ότι ήταν καλύτερο να πιστέψουν αμέσως, παρά να μπουν στον κόπο να ερευνήσουν το ζήτημα μόνοι τους. Αυτό που απεχθάνονται στους ανθρώπους που σκέφτονται διαφορετικά δεν είναι τόσο οι διαφορετικές γνώμες που εκφράζουν, όσο το θράσος τους να θέλουν να σχηματίσουν τις δικές τους απόψεις. Κάτι που οι ίδιοι ποτέ δεν κάνουν, έχοντας απόλυτη συναίσθηση της αδυναμίας τους. Unusquisque mavult credere quam judicare (οι άνθρωποι προτιμούν να πιστεύουν παρά να κρίνουν).
Ελάχιστοι είναι αυτοί που έχουν την ικανότητα να σκέφτονται, γνώμες όμως θέλουν να έχουν όλοι. Και η εύκολη λύση είναι αυτές τις γνώμες να μην τις δημιουργούν οι ίδιοι, αλλά να τις παίρνουν έτοιμες από άλλους. Κι αφού έτσι έχουν τα πράγματα, ποια αξία μπορεί να έχει η γνώμη ακόμη και εκατό εκατομμυρίων ανθρώπων;» (Arthur Schopenhauer).
 

Η στήλη εκφράζει την ευαρέσκειά της για την ανεύρεση του φτωχικού αυτοκινήτου με το οποίο εξυπηρετεί τις ανάγκες της η συντρόφισσα Λιάνα Κανέλλη, αλλά και τη δυσαρέσκειά της που δεν αποκαλύφτηκαν ακόμη οι καταγγελλόμενοι σκοτεινοί κύκλοι που προέβησαν σ’ αυτή την αποτρόπαιη πράξη. Συγκλονισμένοι από τις εξελίξεις στα αριστερά μας (είναι κι εκείνα τα 22 χρόνια που κλείνει την Τετάρτη η Αλέκα στο τιμόνι του αυτοαποκαλούμενου «κομμουνιστικού» κόμματος, χωρίς να λέει τι θα κάνει τελικά εν όψει συνεδρίου), μοιραία δεν παρακολουθήσαμε την επίσκεψη του συντρόφου Χριστόφια για την οποία θα ενημερωθείτε από πιο ψύχραιμες Κοντροστήλες.
 

Παραμένοντας με το βλέμμα στα αριστερά (τι γελάτε ρε;), διαψεύδονται μετά βδελυγμίας οι φήμες ότι η Σοφία Σακοράφα πέταξε ακόντιο ή ο,τιδήποτε άλλο –πέρα από κατηγορίες για τα πρόσφατα ταξίδια του αρχηγού– κατά του Αλέξη Τσίπρα.

«Μας φοβούνται και μας σκοτώνουν / φοβούνται τον ουρανό που κοιτάζουμε / φοβούνται το πεζούλι που ακουμπάμε / φο- βούνται τα λόγια που λέμε οι δυο μας με φωνή χαμηλωμένη / φοβούνται τα λόγια που θα λέμε αύριο όλοι μαζί / μας φοβούνται αγάπη μου / κι όταν μας σκοτώνουν / νεκρούς μας φοβούνται πιο πολύ» (Τάσος Λειβαδίτης).