Χρέος μας η ανατροπή. Φωτιά-τσεκούρι, τώρα!
Χαράς ευαγγέλια (Χαρά σ’ Ευαγγελία) για κάποιους η είδηση που «έπαιξε» τις περασμένες μέρες με καρμπόν –ως είθισται– σε όλα τα αξιοσέβαστα μέσα μαζικής εξημέρωσης. Διαβάζουμε: «Μετά την επιχείρηση “Ξένιος Ζεύς”, η κυβέρνηση θέτει σε εφαρμογή το σχέδιο “Αρτεμις” για την αντιμετώπιση της μαύρης εργασίας και το κυνήγι όλων όσων απασχολούν παράνομα μετανάστες αλλά και ανασφάλιστους Ελληνες εργαζόμενους». Διπλή η χαρά, αφ’ ενός γιατί στοχεύει εμμέσως πλην σαφώς (σα φως) στους μετανάστες (για όσους απασχολούν ανασφάλιστους Ελληνες ούτε λόγος, έχουμε τα δείγματα γραφής προηγούμενων ετών και ξέρουμε τον πόνο των «αρχών»). Αφ’ ετέρου όμως, επιστρατεύονται ονόματα των θεών του Ολύμπου όπως οι Αμερικάνοι δίνουν γυναικεία ονόματα στους τυφώνες ένα πράμα. Αναμένουμε λοιπόν την εφαρμογή και άλλων ανάλογων σχεδίων, όπως «Ηφαιστος» (για το ξεκλήρισμα των ΑμεΑ), «Ερμής» (για πογκρόμ κατά των γκέι), «Δήμητρα» (για την οριστική ταφόπλακα στη γεωργία) και «Εστία» (για να δοθούν επιτέλους όλες οι κατοικίες της επικράτειας στις τράπεζες).
Ομως, οι καινοτομίες και η πρωτοπορία δεν εξαντλούνται στα παραπάνω. Αλλη μια μεγάλη χαρά φέρνει η κυβερνητική πρόθεση να ανοίξουν όχι τα ξερονήσια, αλλά τα μεγάλα νησιά. «Υπάρχουν ήδη κέντρα στη Χίο και τη Σάμο και εξετάζονται κι άλλες περιοχές. Είναι σημαντικό να αντιληφθούμε ότι δεν μπορεί να συνεχιστεί αυτή η κατάσταση», δήλωσε ο υπουργός Ναυτιλίας και Αιγαίου Κώστας Μουσουρούλης. Από τη συγκίνησή του για το μέγεθος του παραγόμενου έργου παρέλειψε να αναφερθεί στην ανάπτυξη και στα οφέλη των τοπικών κοινωνιών, καθώς και στον ιστορικό συμβολισμό μιας τέτοιας κίνησης (η εξίσωση κομμουνιστών και μεταναστών δεν είναι μακριά από τέτοια μυαλά), αλλά σίγουρα θα το κάνει με συμπληρωματική δήλωση.
Για τους αρλεκίνους που ομνύουν στον Μακρυγιάννη και οδήγησαν ανεπιστρεπτί στον Μακρυγιαννισμό τη νοοτροπία μιας ολόκληρης χώρας: «Εκλαμπρότατε να με ενθυμηθείς όταν έλθει το δάνειον, ότι τας ελπίδας μου –μετά τον Θεόν– εις την Εκλαμπρότητά σου τας έχω και μη με αφήσεις περίλυπον» (Ιωάννης Μακρυγιάννης προς Γεώργιο Κουντουριώτη – αρχεία Κουντουριώτη, τόμος Ζ΄, σελ. 569). Προς επίρρωση των παραπάνω, ιδού τι έγραφε ο κορυφαίος των… φιλελλήνων: «Οι Ελληνες είναι ίσως ο πιο διεφθαρμένος, ο πιο εκφυλισμένος λαός του κόσμου. Με την επανάστασή τους αποκάλυψαν τον πραγματικό χαρακτήρα τους. Είναι η πιο ματαιόδοξη και η πιο ανειλικρινής φυλή της γης, μια χημική ένωση από όλα τα ελαττώματα των προγόνων τους. Σε αυτά πρέπει να προσθέσεις και τα ελαττώματα των Τούρκων και των Εβραίων. Και όλα αυτά ανακατεμένα σε ένα τσουκάλι δουλείας» (λόρδος George Gordon Byron – Iris Origo: “The last attachment – Byron and Tereza Guiccioli”, 1849, σελ. 363).
Πάει και ο Σαντιάγο Καρίγιο…
«Οι Ελληνες ζήτησαν και πήραν από τους Αγγλους, για τις ανάγκες του αγώνα, δυο δάνεια, συνολικού ύψους 2.800.000 λιρών. Το πρώτο συνομολογήθηκε το 1823 για 800.000 λίρες, από τις οποίες οι Ελληνες πήραν στα χέρια τους μόλις 278.700 λίρες. Το δεύτερο συνομολογήθηκε το 1825 για 2.000.000 λίρες και πήραν μόνο 816.000 λίρες. Η διαφορά κρατήθηκε από τους Αγγλους δανειστές αδελφούς Ρικάρντο για προκαταβολές τόκων, έξοδα, προμήθειες και μεσιτείες των διαφόρων επιτήδειων. Τα δάνεια αυτά, καθαρώς τοκογλυφικά και ληστρικά, δεν είχαν προηγούμενο στις διεθνείς συναλλαγές και δεν χρησίμευσαν καθόλου για τους σκοπούς για τους οποίους συνομολογήθηκαν. Το πρώτο κατασπαταλήθηκε στον εμφύλιο πόλεμο για την εξαγορά των Ρουμελιωτών και την εξόντωση των καπεταναίων του Μοριά και το μεγαλύτερο μέρος του καρπώθηκαν οι Υδραίοι και οι Σπετσιώτες. Το μεγαλύτερο μέρος του πρώτου δανείου γράφει ο George Finlay, καταναλώθηκε από τους πλοιοκτήτες και τους ναύτες “και η μερίδα του λέοντος έπεσε στους Αρβανίτες της Υδρας και των Σπετσών”. Το δεύτερο δάνειο προοριζόμενο για τη δημιουργία τακτικού στρατού και συγχρόνου πολεμικού ναυτικού, χάθηκε σε κερδοσκοπικές παραγγελίες πλοίων που δεν ήλθαν ποτέ στην Ελλάδα και σε μεσιτείες, αμοιβές και προμήθειες (…) Τι σχόλια να κάνει κανείς. Το άρθρο αυτό (σσ. παρατίθεται άρθρο των “Times” του Λονδίνου) τα λέει όλα. Να μας έλειπε το δάνειο. Ετσι και αλλιώς δεν χρησίμευσε καθόλου στον αγώνα και δεν στήριξε τις πολεμικές επιχειρήσεις. Εμφύλιο και καταστροφές έφερε μόνο. Το αγγλικό δάνειο ήταν ο Δούρειος Ιππος της άλωσης, της κομματικοποίησης, της διαίρεσης και της εξάρτησης από τα αγγλικά συμφέροντα». (Θεόδωρος Παναγόπουλος – «Τα ψιλά γράμματα της Ιστορίας»).
Κοκκινοσκουφίτσα
