Δύο χιλιάδες δώδεκα. Μεγάλη κατηφόρα…
Χρέος μας η ανατροπή. Φωτιά-τσεκούρι, τώρα!
Πάει κλαίγοντας ο μικρός στο σπίτι του μετά από το σχολείο και λέει: – Μαμά τα παιδιά με φωνάζουν Χρυσοχοΐδη! – Γιατί παιδί μου; ρωτάει η μαμά. – Γιατί δεν διαβάζω… Εμείς όμως διαβάζουμε και μαθαίνουμε ότι σχεδόν εφτά δεκαετίες μετά τη Βάρκιζα, «λίγο μετά τις 23:00 το βράδυ της Κυριακής έγινε πλιάτσικο σε καταστήματα εμπορίας όπλων στην Ομόνοια». Διαβάζουμε επίσης ότι «απορρίφθηκε αίτημα του Καμίνη (come in ή…) να πάει στο κέντρο επιχειρήσεων της ΓΑΔΑ», χωρίς να μάθουμε τον λόγο. Διαβάζουμε πολλά, αλλά δεν ξέρουμε από πού ν’ αρχίσουμε και με τι να καταπιαστούμε. Με τα ερπετά του αστικού πολιτικού συστήματος; Με τα έντομα; Με τα αρπακτικά; Με τα ασπόνδυλα; Εδώ θα πρέπει να έχει κανείς ευρείες γνώσεις ζωολογίας, για να σκιαγραφήσει επαρκώς αυτό που συμβαίνει λίγο πριν την κατάρρευση της μεταπολιτευτικής παραμυθίας.
Διαβάζουμε κι άλλα, προσπερνώντας την κατάσταση υψίστης ψυχοσωματικής ευφορίας μετά τις αθλοπαιδιές στους δρόμους και την αποσύνθεση του εξωνημένου θιάσου σκιών που είναι εν εξελίξει πίσω από τη συντεταγμένη προσκύνηση της Κυριακής. Οπως ότι «σε ποινή φυλάκισης πέντε μηνών με αναστολή ενός έτους, καταδίκασε το Αυτόφωρο Μονομελές Πλημμελειοδικείο τη δημοτική υπάλληλο που πέταξε αλεύρι στους επίσημους, κατά τη λιτανεία της εικόνας της Παναγίας ανήμερα της Υπαπαντής. Στο πλευρό της κατηγορουμένης προσέτρεξαν να συμπαρασταθούν συνάδελφοί της. Μετά την εκφώνηση της απόφασης από τη δικαστή, η οποία αναγνώρισε στην κατηγορουμένη το ελαφρυντικό του πρότερου έντιμου βίου, άτομα από το ακροατήριο φώναζαν ότι την επόμενη φορά θα είναι εκατό οι κατηγορούμενοι»! Αφανιζόμαστε αδέρφια (για να θυμίσω ένα αγαπημένο στίχο του Ανέστη Ευαγγέλου που «στον μεγάλο κόσμο τον αδιάφορο, ποιος τον θυμάται τώρα πια…»). Καταλύεται η έννομος τάξις, τα χρηστά και άχρηστα ήθη και τα εύθυμα έθιμα της ευλογημένης υμών πατρίδος! Διότι άλλο να κανελώνεις το ρυζόγαλο (συχνά αποτελεί και κάρτα εισόδου εις ύπατα αξιώματα) και άλλο να αλευρώνεις τον εθνοπατέρα. Διαρρηγνύω τα ιμάτιά μου βλέποντας να διαρρηγνύεται η συνοχή της πατρίδος. Αφήστε δε το άλλο: Δεν αποτελεί έγκλημα η κατασπατάληση των αλεύρων, με την τιμή τους στα ύψη και με φιλανθρώπους δημάρχους (ας μην επαναλάβουμε γνωστά ονόματα σεμνών φιλάνθρωπων) να το αναζητούν για να το διαθέσουν σε αναξιοπαθούντες συνανθρώπους μας; Δυστυχώς, κάποιοι αναρχοκομμουνιστοσυμμορίται –ως η ανωτέρω δράστις– που παρεισέφρησαν στην τοπική αυτοδιοίκηση, δεν την αφήνουν να παραμείνει εαυτοδιοίκηση, αλλά τολμούν να υψώνουν το ποταπό ηθικό ανάστημά τους και να αμαυρώνουν (καίτοι επρόκειτο περί παλλεύκου αλεύρου) την θερμοκοιτίδα της δημοκρατίας. Της παπαδημοκρατίας δια την ακρίβεια…
Ποιοι Παπανδρέου και ποιοι Καραμανλήδες… Στις 21 Φλεβάρη του 1613 ανακηρύχτηκε τσάρος ο Μιχαήλ Ρομανόφ και η δυναστεία έμεινε στον θρόνο για τρεις αιώνες, μέχρι την Οκτωβριανή επανάσταση το 1917.
Πάνω που λέγαμε ότι το ΚΚΕ και οι συν αυτώ έχουν εξαπολύσει πανελλαδικό πογκρόμ ενάντια σε όποιο δημοσίευμα δεν τους αρέσει (δεν ήταν μόνο η Κόντρα, είχαμε κρούσματα και στην περιφέρεια) και μερικοί Περίσσειοι σύντροφοι ξίνιζαν τα μούτρα λίγο πριν μας πουν προβοκάτορες, να και η ανακοίνωση: «Καταγγελία προς τον έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο, Αθήνα 11 Φλεβάρη 2012: Το ΠΑΜΕ, εκατοντάδες σωματεία, ομοσπονδίες, εργατικά Κέντρα που ανήκουν στη δύναμη του, αλλά και χιλιάδες εργαζόμενοι που συμπορεύονται μαζί του, διαμαρτύρονται και καταγγέλλουν την πρωτοφανή, σχεδιασμένη και σκόπιμη απόκρυψη των εκατοντάδων δραστηριοτήτων του. Δραστηριότητες που κάθε μέρα πραγματοποιεί. Συλλαλητήρια, καταλήψεις, παρεμβάσεις (…).
Φεύγει ο ένας και μπαίνει ο άλλος, φεύγει και η Πέμη Ζούνη από το θίασο και μπαίνει η Αννα Βαγενά!… Πιο εκεί, πάντα στον χώρο του θεάτρου, έχουμε άλλα. Και αναρωτιόμαστε τι τρέχει μ’ αυτό τον μεγάλο έρωτα των αυτοκινήτων προς τα πόδια της Μιμής Ντενίση. Δεύτερη φορά «τρώει» το πόδι της από αυτοκίνητο μέσα σε ενάμισι χρόνο! Να το κοιτάξει…
Πένθιμα χτύπησαν την περασμένη Κυριακή «τα τετρακόσια σήμαντρα και οι 62 καμπάνες της Ιεράς Μονής Τρικόρφου Φωκίδας προς ένδειξη διαμαρτυρίας για τη ψήφιση των νέων σκληρών μέτρων στη βουλή», σύμφωνα με ανακοίνωση του γνωστού Νεκτάριου Μουλατσιώτη. Τι να έκανα, χτύπησα κι εγώ μια καμπάνα παντελόνι που είχα απ’ τον καιρό των hippies και του Γιώργου Κοινούση. Κι έπειτα έβαλα τραγούδια των παπαροκάδων, ξέρετε, αυτά τα ροκ με τα σατανιστικά μηνύματα.
«Τώρα θα σας χορέψω τον πόλεμο. Τον πόλεμο που δεν εμποδίσατε και για τον οποίο είστε υπεύθυνοι» (Vaslav Nijinsky).
Κοκκινοσκουφίτσα
