Αναζητείται έξοδος απ’ την προϊστορία…
Μήπως ξέρει κανείς πού βρίσκεται ο Βασίλης Μαγγίνας που έχει γενέθλια σήμερα; Με τι να στείλουμε το δώρο του, με κα’να ινδό υπηρέτη; Γενέθλια έχει αύριο και ο ΟΤΕ, που ιδρύθηκε μια μέρα μετά τη γέννηση Μαγγίνα (62 ετών αμφότεροι) με αποκλειστικό μέτοχο το ελληνικό δημόσιο (Ν.1049/49). Γενέθλια έχει όμως κι ένας άλλος χαμένος από την πιάτσα, ο Αρούλης (τι θα πει «ποιος Αρούλης» ρε;) που κλείνει τα 44 το χρυσό μου.
«Ω ευγενικοί μου άνθρωποι / η ζωή είναι σύντομη… / Αν ζούμε, ζούμε για να πατήσουμε / πάνω στα κεφάλια των βασιλιάδων» (William Shakespeare).
«Οι επιχειρηματίες είναι καλοί. Το να κάνει κάποιος μια παράβαση δεν σημαίνει ότι είναι κακός επιχειρηματίας ή κακός άνθρωπος. Αλλά τι να κάνουμε;». Τάδε έφη όχι Ζαρατούστρα, αλλά η προϊσταμένη Περιφερειακής Διεύθυνσης Ανατολικής Μακεδονίας-Θράκης του ΕΦΕΤ Γεωργία Δαβίδ. Φέρνοντάς μας δάκρυα μετανοίας και συντριβής στα μάτια. Τι γαϊδούρια είμαστε να μην λαμβάνουμε υπόψη την επιχειρηματική προσωπικότητα, η οποία δύναται να αναδειχθεί περίλαμπρη ακόμα και μέσα στα πλαίσια του καπιταλισμού. Ναι, η μονάδα καθορίζει το πλαίσιο κι όχι το πλαίσιο τη μονάδα.
Οσο δεν κάνουμε απεγκατάσταση αυτό το προγραμματάκι της συνείδησης που έχουμε εγκατεστημένο στον σκληρό δίσκο μας, τόσο θα έχουμε προβλήματα. Τις προάλλες έβγαλε μια υπενθύμιση σ’ ένα εικονίδιο, που πληροφορούσε ότι το πιο σύντομο ανέκδοτο, παραμένει από το 1974 το «Κύπριος αντάρτης». Και λίγο αργότερα έθεσε τον κορυφαίο επίκαιρο προβληματισμό: «Το πετρέλαιο οδεύει στα ύψη φέτος. Τι προτείνετε να κάψουμε για να ζεσταθούμε;» έγραφε η νέα ειδοποίηση, αφήνοντάς με να ψάχνω… Κι έπειτα δέχτηκα την επίσκεψη της ενσωματωμένης μνήμης, η οποία θεώρησε σκόπιμο να προσθέσει κάτι ακόμη στις γνωστές by Giorgakis παπαριές του τύπου «λεφτά υπάρχουν», «αλλάζουμε ή βουλιάζουμε» και άλλες πασίγνωστες τινές. «Αν ο Κοσκωτάς πήγε φυλακή, είναι γιατί τον κατήγγειλα εγώ» είχε δηλώσει τέτοιες μέρες προ επταετίας ο αείμνηστος (τον αποκαλώ έτσι γιατί για μένα –όπως και για τη συντριπτική πλειοψηφία– έχει πεθάνει). Κουφαίνοντας τον δύσμοιρο κοσμάκη, αν και η «Ελευθεροτυπία» του έκανε ένα περιποιημένο «λούσιμο» στη συνέχεια. Πού να ξέραμε όμως οι δυστυχείς, τι μας επιφύλασσε η σκληρή μοίρα…
Αντιγράφουμε από το odofragma08.blogspot.com: «Η θεία του φίλου μου του Χρηστάρα διατηρεί ένα μαγειρείο κάπου στο κέντρο. Τις προάλλες που είχαμε πάει να τσιμπήσουμε, είχαμε πιάσει κουβέντα με αφορμή τις μαζώξεις που γίνονται στις πλατείες. Μας έλεγε πως μάλλον ήρθε ο καιρός να μιλήσουμε για την ταμπακέρα και πως μάλλον πρέπει επιτέλους ο πολύς ο κόσμος, τώρα που κατάλαβε ότι κάτι δεν πάει καλά με το παραμύθι που του ‘χαν σερβίρει (και αυτός σαν χάνος το ‘χε φάει και το ‘χε πιστέψει όλα αυτά τα χρόνια), να σπάσει επιτέλους τη σιωπή του. Μας είπε επίσης πως οι σταθερές μειοψηφίες που τόσα χρόνια μιλούσαν και φώναζαν για το δίκιο του λαού, θα ‘ταν καλό τώρα που “δικαιώθηκαν” οι θεωρίες τους, να επαναπροσδιορίσουν ο καθένας την αναμασημένη ιδεολογική του καραμέλα και να σκύψουν πάνω στην κοινωνία, τις αλλαγές που έχουν γίνει σε αυτήν και τα προβλήματά της. Μας είπε πως το ‘40 δεν είχαν internet και πως ο εχθρός του κινήματος ήταν η αμορφωσιά. Τώρα –μας είπε– μπορεί να μην υπάρχει αμορφωσιά αλλά δεν υπάρχει ταξική συνείδηση και πως δεν θα μπορούσε να υπάρξει απ’ τη στιγμή που διαβρώθηκε η ίδια η εργατική τάξη. Μας έφερε το παράδειγμα του κυρ Γιάννη του καφετζή που άρχισε να χαρτοπαίζει γιατί έχασε πολλά λεφτά στο χρηματιστήριο, καθώς και άλλων γειτόνων που νόμιζαν πως μετά την “χρυσή εποχή του Αντρέα”, είχαν γίνει μικροί Ωνάσηδες!!! Πάντως όπως και να ‘χει, όσο διαφορετική και να ‘ναι η εποχή, είπε πως ο πόλεμος είναι πάντα ίδιος και πάντα γίνεται και θα γίνεται για ένα κομμάτι ψωμί… όπου το ψωμί θέλει αγώνα και αίμα για να το κατακτήσεις και δεν θα στο χαρίσει κανένας καριόλης. Πρέπει να το πάρεις και να μην περιμένεις κανέναν ειδικό να σου δείξει τον τρόπο για να μην την πατήσουμε όπως την πάτησαν τότε με τη συνθήκη της Βάρκιζας. Τέλος μας έδωσε την ευχή της και μας είπε να προσέχουμε τις φασαρίες με τους μπάτσους γιατί είναι άτιμοι που χτυπούν τον κοσμάκη για 700 ευρώ».
Κοκκινοσκουφίτσα
