Δύο χιλιάδες έντεκα και τζάμπα φασαρία
Αναζητείται έξοδος απ’ την προϊστορία…
Φαντάζομαι ότι δεν είμαι η μόνη που παραμιλάει μετά από τις συγκλονιστικές εξαγγελίες του μεσάζοντος μεταξύ πραγματικών και εικονικών κέντρων εξουσίας. Εξαγγελίες που έγιναν στη διάρκεια των εγκαινίων της ΝΧΝΛΕΘ (Να ‘Χαμε Να Λέγαμε Εκθεσης Θεσσαλονίκης) που πραγματοποίησε κατώτερος και τενεκεδοφόρος (βραβευθείς) μεταταχθείς υπάλληλος και όχι ο ίδιος ο μεσάζων, πιθανόν υπό τον «φόβο των Ιουδαίων» όπως λέγουν κακές γλώσσες τινές. «Κάθε σπίτι και ένας εργαζόμενος» υποσχέθηκε το μέντιουμ (μεσάζων), «κάθε λιμάνι και καημός» λέει ένα τραγούδι και «κάθε φορά που θα ‘ρθεις βρέχει (πέτρες)» λέει ένα άλλο, «κάθε συστημικό εξουσιαστικό μόρφωμα και ένας αλήτης» υποστηρίζουν ένιοι αναλυτές, «κάθε βήμα κι ένας μ@λ@κ@ς» ισχυρίζεται ο κύριος λαϊκός όγκος, «κάθε κήπος έχει μια φωλιά για τα πουλιά» λέει άλλο άσμα και πάει λέγοντας (μη γεμίσουμε την επιστολή με κάθε «κάθε» «διά πάσα νόσο και πάσα μαλακία» που λέγουν και κατά τις αναγνώσεις ιερών κειμένων στις εκκλησίες).
«Η θέρμη του ζήλου ίσως δεν είναι ο πιο επικίνδυνος βράχος που πρέπει να παρακάμψουμε, αλλά περισσότερο αυτή η ατονία που παράγει η ευκολία και μια δυσπιστία για το ίδιο μας το θάρρος» (Maximilien Robespierre).
Πάντως κάτι πρέπει να γίνει ώστε να διασφαλιστεί το δικαίωμα στο φαγητό των εκλεκτών του έθνους. Δεν μπορεί να επισκέπτεται τη συμβασιλεύουσα ο εξέχων νομικός και κομματάρχης Φώτης Κουβέλης, να ξεπερνά το δίλημμα «λες να βαρύνω στο Ναβαρίνο», να κάθεται εκεί για να δειπνήσει και να του την πέφτει η βάρβαρη πλέμπα. Δεν είναι πράγματα αυτά για μια πολιτισμένη κοινοβουλευτική δικτατορία ανάμεσα στις πολλές του πολιτικά μεταμοντέρνου εικοστού πρώτου αιώνα. Ομοίως πρέπει να διασφαλιστεί το απαραβίαστο δικαίωμα στην πομφολυγολογία και στην ανεμπόδιστη προφορά και εκφορά λεκτικών εμεσμάτων, ώστε κάθε εξέχων πολίτης (συμπεριλαμβανομένων των δοσίλογων και ξεπουλημένων) να μπορεί να πτύσσει και να αναπτύσσει δημόσια τη σκέψη του.
Δυστυχώς η στήλη δεν πρόλαβε την τηλεδιάσκεψη Sarkozy, Merkel και Papandreou ώστε να σας ενημερώσει δεόντως. Πάντως ας έχουμε κατά νου ότι τα αρχικά των τριών ονομάτων (Nicola, Angela και George) σχηματίζουν την αγγλική λέξη nag που σημαίνει γκρινιάζω διαρκώς. Οσο για το GAP του έλληνα (τι γελάτε ρε;) πρωθυπουργού, είπαμε ότι στην άλλοτε προτεινόμενη παρά της υπουργού παιδιάς δεύτερη μητρική (και όχι πατρική) γλώσσα, σημαίνει άνοιγμα και χάσμα…
Τελικά τι γίνεται με τον πρόεδρο του Ελεγκτικού Συνεδρίου; Από τότε που τον στοχοποίησε η mrs Diamantopoulos της παιδιάς με αφορμή το ζήτημα των σχολικών βιβλίων, έπεσαν όλοι να τον φάνε! Αλλες τριάντα καθυστερήσεις του φορτώνουν στην πλάτη και παρά το δυναμικό επίθετο (Αγγελάρας) δεν τον βλέπω να αντέχει. Κρίμα στον παλαιοπασοκικό, τύπου Χαραλαμπόπουλου μύστακα, που παραπέμπει σε αλήστου μνήμης εποχές…
«Η δικαιοσύνη στο αστικό κράτος είναι ένα μέσο άμυνας για την μπουρζουαζία. Καταδικάζει προπαντός εκείνους που θα τολμήσουν να προσβάλλουν την καπιταλιστική ιδιοκτησία και το καπιταλιστικό σύστημα. Η δικαιοσύνη αυτή καταδίκασε τον Liebknecht στα κάτεργα και απάλλαξε τους δολοφόνους του. Οι δικαστικές αρχές ενεργούν με την ίδια αυστηρότητα όπως και οι δήμιοι του αστικού κράτους. Η κόψη της ρομφαίας τους στρέφεται ενάντια στους φτωχούς και όχι ενάντια στους πλούσιους. Αυτοί είναι οι θεσμοί του καπιταλιστικού κράτους που ‘χουν για σκοπό την άμεση και κτηνώδη καταπίεση της εργατικής τάξης» (Nikolai Bukharin).
Υπολείπονται των αμερικανών συναδέλφων τους οι έλληνες ένστολοι εργαζόμενοι, αν αναλογιστεί κανείς ότι –όπως προκύπτει από τα δημοσιοποιημένα στοιχεία– ασχολούνται μόνο (μ’ όνο) με το δεύτερο συνθετικό της παροιμιώδους έκφρασης «γαμώ και δέρνω». Αδιάψευστος μάρτυρας η West Indian Day Parade που έγινε στο Brooklyn και το σχετικό βιντεάκι που κυκλοφορεί στο διαδίκτυο. Στην Ελλάδα, όλα τα βιντεάκια έχουν να κάνουν με ξυλοδαρμούς, συμπεριφορά που έχει ερμηνευτεί από τον Sigmund Freud προ πολλών δεκαετιών και δεν θα σπαταλήσουμε χώρο επαναλαμβάνοντας τα πασίδηλα…
«Είπα πως οι σκλάβοι δεν έχουν πατρίδα. Δεν είναι αλήθεια. Πατρίδα των σκλάβων είναι η εξέγερση. Πάω στον αγώνα οπλισμένος με τις ταπεινώσεις της ζωής μου (…) Είμαι ο άγγελος της Απελπισίας (…) Κάτω η ευτυχία της υποταγής. Ζήτω το μίσος, η περιφρόνηση, η εξέγερση, ο θάνατος. Οταν με τα χασαπομάχαιρα στο χέρι θα διασχίζει τις κάμαρές σας, θα γνωρίσετε την αλήθεια» (Heiner Muller: «Δύστηνος Αγγελος»).
Τι κι αν μας ξεχάσατε σύντροφοι; Εμείς δεν σας ξεχνάμε…
Κοκκινοσκουφίτσα
