Αγαπητά μου παιδιά
Το νεοελληνικό καπιταλιστικό μοντέλο/μπορντέλο των λιμασμένων Νενέκων, λαμόγιων και αεριτζήδων απογόνων των κοτζαμπάσηδων, των προσκυνημένων και των δηλωσιών ήρθε και φράκαρε πια…
Η εβδομάδα που μας πέρασε σημαδεύτηκε ασφαλώς από δύο γεγονότα. Το ένα περιγράφεται πρώτο-πρώτο από την Κοκκινοσκουφίτσα στη στήλη της και το δεύτερο δεν είναι άλλο από το άνοιγμα του επαγγέλματος του φωτοτύπη, καθώς και εκείνου του αντιγραφέα σε USB, σε cd και σε dvd. Μέρες δόξης γνωρίζουν τα φωτοτυπικά μηχανήματα, οι εκτυπωτές και τα αποθηκευτικά ηλεκτρονικά εργαλεία, λίγο πριν… κλατάρουν και πέσουν ηρωικώς μαχόμενα στη μάχη με το νεοελληνικό μπάχαλο. Ενα μπάχαλο που δεν είναι (μόνο) θέμα ανέκδοτου ή συζητήσεων, δεν είναι αφηρημένη έννοια, αλλά σαφέστατη πολιτική πράξη με ονόματα και διευθύνσεις πίσω του.
Ας μην παριστάνουμε τους ξύπνιους κι ας μην ξυπνάμε τους παριστάμενους. Ειδικά αυτή την εποχή που πέφτουν αμαχητί, «τοις κύνων ρήμασι πειθόμενοι» ως άλλοι λακέ δαιμόνιοι. Ολα αυτά τα έχει προ-φυτέψει η λαϊκή μούσα και η μουσίτσα κόρη της που ζει στα χρόνια μας και γράφει στίχους για όλους, όπως ο Λάκης Παπαδόπουλος: από Δάντη (ποιος Αλιγκιέρι ρε;) και σκυλολαϊκοπόπ, μέχρι ροκιές για εντεταγμένους, επανενταγμένους ή ανανήψαντες αμφισβητίες. Ο λόγος στη μούσα λοιπόν, προς επίρρωση των παραπάνω και ανάρρωση των παρακάτω, ξεκινώντας από το γνωστό «φεγγαράκι μου λαμπρό», που δεν είναι άλλο από τον δύοντα Πασοκικό ήλιο:
Δύσε ήλιε του ΠαΣοΚ
χάσου πριν να πάθω σοκ
να ξανάβρω το σχολειό
που μάθαινα δυο γράμματα
(ας τα πούμε γράμματα)
τέλος πάντων, γάμα τα…
Και ακολουθεί (μπορείτε να το φωτοτυπήσετε μέχρι να έρθουν τα βιβλία, καλύτερα σε χαρτόνι που είναι ανθεκτικότερο γιατί ίσως αργήσουν) το μύθευμα «κρυφό σχολειό» του Ιωάννη Πολέμη, μιας και οι πολέμοι στην παιδεία και στην κοινωνία συνεχίζονται:
Απ’ έξω πράσινη απελπισιά
πικρής σκλαβιάς χειροπιαστό σκοτάδι
και μέσα στη θολόκτιστη αίθουσα
που μπαίνεις και εξέρχεσαι στραβάδι
μελλοντική βορά του καπηλειού,
το φοβισμένο φως του καντηλιού
τρεμάμενο τη φρίκη αναδεύει
και γύρω τα σκλαβόπουλα μαζεύει.
Εκεί καταδιωγμένη κατοικεί
του σκλάβου η αλυσόδετη πατρίδα!
Δούλος ο δάσκαλος εκεί
μπινελικώνει Αννα, Εύη, Φώφη
με λόγια μαγικά!
Εκεί η ψυχή πικρότερο αγροικά
τον πόνο της σκλαβιάς της, εκεί βλέπει
τι έχασε, τι έχει, τι της πρέπει.
Κι απ’ τα διαγγέλματα του ΓΑΠ ψηλά
που κούφανε τελείως τον κοσμάκη
και ρίχνει και συντρίβει και κυλά
στην άβυσσο, της λογικής τα ράκη
κι από τη σιγαλιά
που δένει στο λαιμό πνιγμού θηλιά
κι από του Κάρολου τα άφθαρτα βιβλία
που δείχνουνε της σκέψης τα εργαλεία,
ένας ψαλμός ακούεται βαθύς
σα μελωδίες ενός κόσμου άλλου,
κι ανατριχιάζει ακούοντας καθείς
προφητικά τα λόγια του δασκάλου
με μια φωνή βαριά:
«Μη σκιάζεστε στα σκότη! Η λευτεριά,
σαν της αυγής το φεγγοβόλο αστέρι,
της νύχτας το ξημέρωμα θα φέρει.
Και τώρα πάρτε και εσείς μια βέργα
και αποδώστε στον καθένα κατά τα έργα»…
Ice ich T.I.R.
