ΑΝΤΙΚΥΝΩΝΙΚΑ

Δύο χιλιάδες έντεκα και τζάμπα φασαρία
Αναζητείται έξοδος απ’ την προϊστορία…
 

Δεν είναι μόνο οι γερμανικές πολεμικές αποζημιώσεις ή το ελληνικό χρέος, σύντροφοι. Υπάρχουν και άλλα ζητήματα χρεών τα οποία δεν βλέπουν το φως της δημοσιότητας και φαίνεται να έχουν καταπλακωθεί από τη βαριά ρόδα του χρόνου. Εξ όσων γνωρίζουμε οι επίγονοι δεν φαίνεται να κίνησαν τις διαδικασίες, αλλά 5.500 χρυσά φλουριά φαίνεται να έγιναν οριστικά «γαργάρα» από τη Φιλική Εταιρία στον καιρό που οι εταιρίες είναι πια… εχθρικές. Εντάξει, η εν λόγω εταιρία κήρυξε πτώχευση(;) ή εξαγοράστηκε από όμιλο(;) αλλά το ποσό αυτό της το είχε δανείσει στις 3 Φλεβάρη του 1821 η Στόνα, σύζυγος του Γεωργάκη Ολύμπιου και ουδέποτε επιστράφηκε…
 

Από πού ν’ αρχίσεις και πού να πας; Επειδή κουραζόμαστε να εξηγούμε τόσα πολλά μαζί (αφού ευτυχώς η ζωή δεν μας έδωσε την πολυτέλεια να γίνουμε canoe-Kayakers και γυμνασμένες θεραπαινίδες πλουσίων κοράκων της διεθνούς παρασιτικής σκηνής), παραθέτουμε απλά μια δήλωση και σας αφήνουμε να… τραβιέστε μόνοι σας (στο κάτω-κάτω, εμάς δεν μας υπαγορεύουν τι να γράψουμε, είμαστε σε διαφορετικό καθεστώς από άλλους συναδέλφους). Την έκανε ο ξεχασμένος εκλογικά πια, πάλαι ποτέ αντιπρόεδρος της βουλής Παναγιώτης Σγουρίδης (σημειώνουμε ότι ανήκει στο Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα για να μην μπερδευτείτε) και σίγουρα θα ψυχαγωγηθείτε αρκούντως. Περιέχει πατρίδα, θρησκεία (για όσους δεν το γνώριζαν, η Ελλάδα έχει ως πολίτευμα τη χριστιανική δημοκρατία), οικογένεια, δεύτερη οικογένεια (σε σύζευξη με τον ΛαΟΣ) μετά τη διάλυση της πρώτης και πολλά άλλα: «Ας μη βαφτίζουμε –σε πολλές περιπτώσεις– εθνικισμό κάποιες πατριωτικές πράξεις. Σαφώς η στάση που κράτησε ο κ. Μιχαλολιάκος μέσα στο δημοτικό συμβούλιο χαιρετώντας χιτλερικά, είναι απαράδεκτη. Αλλά, όταν κάποιοι ανεξάρτητα της πολιτικής πεποίθησής τους θέτουν ορισμένα ζητήματα στο θέμα της λαθρομετανάστευσης, της έλλειψης σοβαρού κράτους, δεν είναι εθνικισμός. Εντάξει, εισήλθες στην Ελλάδα, καταγράφεσαι και παρακολουθείσαι και δεν μπορείς να μένεις ασύδοτος. Δεν μπορεί να οδηγούμαστε από μια χριστιανική δημοκρατία να γίνουμε μουσουλμανική. Στο τέλος θα έχουμε πάνω από ενάμισι εκατομμύριο μουσουλμάνους οικονομικούς μετανάστες. Οι οποίοι περνάνε από την Τουρκία κι εκείνη μας κοροϊδεύει λέγοντας ότι πρέπει ν’ αποδείξουμε για καθένα που πάμε να επιστρέψουμε, ότι πέρασε από εκεί κι ότι δεν ήρθε από αλλού. Είναι ορισμένα πράγματα που πρέπει να τα δούμε με πιο ανοιχτό μάτι και κάποια στιγμή, ένας που σκέφτεται για την πατρίδα μας δεν θα πρέπει για λόγους απαξίωσής του να τον βαφτίζουμε εθνικιστή, ρατσιστή ή ό,τι άλλο»! Αλαλα, τραλαλα και άλαλα τα χείλη των ασεβών…

«Μα στη θέση του άντρα που τον εκτόπισε η μηχανή, το εργοστάσιο απασχολεί ίσως τρία παιδιά και μια γυναίκα. Και δεν θα έπρεπε ο μισθός του άντρα να φτάνει για τα τρία παιδιά και τη μια γυναίκα; Δεν θα έπρεπε το κατώτατο όριο του μισθού της εργασίας να φτάνει για να συντηρείται και να αυξάνει το γένος των εργατών; Τι αποδείχνουν λοιπόν αυτά τα αγαπητά στους εργοδότες λόγια; Τίποτε άλλο παρά πως τώρα καταναλώνονται τέσσερις φορές περισσότερες εργατικές ζωές για να κερδίζει μια εργατική οικογένεια όσα χρειάζεται για να ζήσει» (Karl Marx – «Μισθωτή εργασία και κεφάλαιο»).

Ανοίγουν τα διόδια, σε λίγο ανοίγει και το τριώδιο, δεν κλείνουμε τα τετράδια και δεν αφήνουμε τις μονωδίες, να πάμε για κα’να καλό χορωδιακό τραγουδάκι;
 

«Ο βιομήχανος που δημιούργησε κολοσσιαία περιουσία απ’ το μόχθο των εργατών που στερούνται τα πάντα, ήταν ένας τίμιος κύριος. Ο βουλευτής και ο υπουργός, με τα χέρια τους πάντα ανοιχτά στις δωροδοκίες, ήταν αφοσιωμένοι στο κοινό καλό. Ο αξιωματικός που δοκίμασε ένα νέο τύπο όπλου πάνω σε εφτάχρονα παιδιά, έκανε το καθήκον του και μπροστά στο κοινοβούλιο ο πρωθυπουργός του έδωσε συγχαρητήρια! Κάθε τι που έβλεπα με εξέγειρε και το μυαλό μου στράφηκε προς την κριτική της υπάρχουσας κοινωνικής οργάνωσης. Τέτοιες κριτικές έχουν γίνει πολλές φορές, για να τις επαναλάβω. Αρκεί να πω πως έγινα εχθρός μιας κοινωνίας που έκρινα ότι είναι εγκληματική» (από την απολογία του Emile Henry πριν δώδεκα δεκαετίες).
 

Μπορεί να πέρασε στα «ψιλά» αλλά εμένα και την Πίπη Φακιδομύτη που έχουμε καλή όραση μάς εντυπωσίασε το «αυτή τη στιγμή» στη δήλωση του εκπρόσωπου του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών Γρηγόρη Δελαβέκουρα: «H Αλβανία δεν πρέπει τη στιγμή αυτή να διολισθήσει σε φαινόμενα βίας από όπου κι αν προέρχονται». Θα περιμένουμε…