Δύο χιλιάδες δέκα! Είναι ραγιαδισμός
να παραμένει άτρωτος ο καπιταλισμός…
Ηρθε και ο κινέζος πρωθυπουργός «Πότε τσιμπάω» (Γουέν Τζιμπάο) και μαζί με τον διεθνιστή (ως προς το νομισματικό ταμείο) ευρωαμερικανό ομόλογό του Γιωργάκη υπέγραψαν έντεκα συμφωνίες: δύο διακρατικές και εννιά επιχειρηματικές! Αυτό για όσους έχουν αμφιβολίες για το τι ρόλο βαράει το πολιτικό προσωπικό των καπιταλιστών. Ναυτιλία, εμπόριο, πολιτισμός και τουρισμός οι τομείς, με τον τελευταίο να αποτελεί κυβερνητικό μαράζι, αφού ο Γιωργάκης διερωτόταν γιατί από μια χώρα ενός και βάλε δισεκατομμυρίου μας έρχονται μόνο μερικές χιλιάδες τουρίστες (τι θα πει «να ρωτήσει τον ιχθυέμπορα» του ΠολΤου ρε; Εκείνος ανεβάζει βιντεάκια και φωτογραφίες στη «νέα» ιστοσελίδα τουριστικής προβολής. Μιλάμε για γ@μώ τις πρωτοποριακές ιδέες!). Α ναι, η Κίνα επιθυμεί να προχωρήσει και στην αγορά ελληνικών ομολόγων, είπε ο Τζιμπάω και τσίμπησε ο ΓΑΠ. Την ίδια ώρα, το αίτημα του κινέζικου λαού διατυπωνόταν μέσω του ελληνικού Τύπου: «Θέλουμε σουβλάκια», είπαν οι κινέζοι τουρίστες, ενώ –άγνωστο γιατί– δεν ζήτησαν μουζάκας, tzatziki ή Ζορμπάδες.
Σαν σήμερα το 1831 δολοφονούνταν ο Καποδίστριας από τους Μαυρομιχαλαίους και σ’ ένα μήνα θα δολοφονηθεί ξανά, τη φορά αυτή από τον Καλλικράτη. Μέσα σ’ όλα τ’ άλλα, τα μέσα μαζικής εξημέρωσης προσπαθούν να πείσουν τον κόσμο αφ’ ενός ότι πρόκειται για κάτι σημαντικό και αφ’ ετέρου να πάει να ψηφίσει. Κάποιοι θα γίνουν από δήμαρχοι κλητήρες, κάποιοι άλλοι από κλητήρες θα γίνουν περιφερειάρχες, κάποιοι θα καταψηφίσουν το μνημόνιο και κάποιοι θα μνημονεύσουν την καταψήφιση. Να πλήξουμε πάντως αποκλείεται…
«Η κρατιστική εγκληματολογία πραγματεύεται το παράνομο έγκλημα το οποίο, ενώ είναι το λιγότερο σοβαρό από τα προβλήματα της κοινωνίας, αντιμετωπίζεται ως το σοβαρότερο. Η ύπαρξη του παράνομου εγκλήματος παρουσιάζεται ως συνηγορία υπέρ του κράτους, βάσει της υπόθεσης ότι μόνο μια κυβερνητική μηχανή μπορεί να το εμποδίσει. Σπάνια γίνεται παραδεκτή η ύπαρξη του νόμιμου εγκλήματος, ενώ στην περίπτωση που κάτι τέτοιο συμβεί –όπως έγινε για παράδειγμα με την αναμφισβήτητη εγκληματικότητα του χιτλερικού καθεστώτος– τότε οι κρατιστές εκφράζουν τις αμφιβολίες τους ως προς την νομιμότητα ενός τέτοιου καθεστώτος. Γι’ αυτό τον λόγο οι ναζιστές ηγέτες “δικάστηκαν” σ’ ένα “δικαστήριο” για πράξεις αναμφίβολα νομιμοποιημένες από το γερμανικό κράτος, με βάση την εντελώς φανταστική υπόθεση μιας ανώτερης νομικής αρχής, που σε τελική ανάλυση προκύπτει από το γεγονός ότι έχασαν τον πόλεμο στον οποίο ενεπλάκησαν…
Η καταγωγή του κράτους ή η άνοδος οποιασδήποτε άρχουσας τάξης –όσο κι αν η τελευταία αυτοχαλιναγωγείται με δημοκρατικούς ή συνταγματικούς περιορισμούς– δεν διαφέρει από την άνοδο οποιασδήποτε ολιγαρχίας του εγκλήματος. Η μαφία, αν είχε διαρκέσει περισσότερο ή είχε απλώσει βαθύτερα τις ρίζες της, δεν θα ήταν μια κυβέρνηση του εγκλήματος αλλά μια νόμιμη κυβέρνηση.
Για το κράτος, τα χειρότερα από τα παράνομα εγκλήματα στα οποία επιβάλλονται οι βαρύτερες ποινές, είναι η προδοσία και η υπονόμευση της κρατούσας τάξης. Ομως αν αυτά είναι επιτυχημένα δεν είναι καθόλου παράνομα. Αν δε η επιτυχία τους είναι απόλυτη, δεν θεωρούνται παράνομα ούτε καν από εκείνους που προδόθηκαν ή ανατράπηκαν. Το κράτος, που εγκαθιδρύθηκε διά της βίας και συντηρείται από την καταστολή –σε όποιον βαθμό απαιτείται για την επιβίωσή του– καθορίζει τι είναι νόμιμο.
Σήμερα είναι της μόδας να μιλάμε περισσότερο για “βία” παρά για “έγκλημα”, ωστόσο ισχύει η ίδια λογική. Αυτό που καταγγέλλεται από τα ΜΜΕ (δηλαδή η αντίσταση στο κράτος) είναι παράνομη βία. Αυτό που εγκωμιάζεται και δικαιολογείται είναι νόμιμη βία. Οταν διαβάζουμε στον τύπο ότι “τρομοκράτες έκαναν σαμποτάζ σε βάση πυρηνικών πυραύλων”, η υποβάθμιση της γλώσσας φθάνει στο αποκορύφωμά της.
Με την πλήρη υποστήριξη των δημοφιλών ΜΜΕ, ολόκληρος ο πληθυσμός κάθε βαθμού ευφυΐας, μπορεί να κυριευθεί από μανία ενάντια σε μια χούφτα παιδαρέλια που βγαίνουν το Σαββατόβραδο και αρπάζουν τσάντες. Είναι απολύτως σωστό τα εγκλήματα εναντίον προσώπων να αντιμετωπίζονται με αποτροπιασμό, όμως αυτός εκδηλώνεται με μια μόνιμη και εμπρηστική εκστρατεία που φθάνει σε μεγάλο βάθος, προκειμένου να αυξηθεί η ισχύς του κατασταλτικού μηχανισμού του κράτους που είναι ο μεγαλύτερος και ο πιο αναξιόπιστος εγκληματίας απ’ όλους» (Larry Tift – Den-nis Sullivan – «Ο αγώνας για να είναι κανείς άνθρωπος»).
Σαν τα ψέματα πέρασε ένας χρόνος με τον Γιωργάκη. Σαν τον Γιωργάκη πέρασε ένας χρόνος με τα ψέματα. Σαν το χρόνο πέρασε ένας Γιωργάκης με τα ψέματα…
Κοκκινοσκουφίτσα
