Δύο χιλιάδες δέκα! Είναι ραγιαδισμός
να παραμένει άτρωτος ο καπιταλισμός…
Η στήλη εύχεται καλό μήνα, κάτι που ίσως στα αυτιά πολλών ηχεί ως αστείο. «”Καλά λέμε”, κρυφά κλαίμε» που λέει κι ένας σύντροφος, ανώριμος κι αυτός μαζί με τις συνθήκες, που –μερικώς απασχολούμενος– πετάει καπάκια Jack Daniel’s σε βαρέλια περιμένοντας… Και ζητώ συγνώμη από τον Αντώνη Σαμαρά που προχθές είπε ότι δεν θα ανεχτεί εκφράσεις εσωστρέφειας, αν τυχόν εμπίπτω στο target group του (αυτός πάντως εμπίπτει στο δικό μου…).
Για όσους δεν ασχολούνται με τα εγκόσμια και δη με τα κοινά, οφείλουμε να ενημερώσουμε ότι η χώρα έχει περίοδο. Προεκλογική περίοδο και μάλιστα Καλλικρατική. Το κάλλος του κράτους –κατ’ ετυμολογία και ετοιμολογία– αναδεικνύεται για πολλοστή φορά, ενώ τα κουκιά είναι το πρώτο επαναστατικό μέλημα πολλών (οι παλαιοί αναγνώστες γνωρίζουν ότι είναι αρχή της στήλης να μη λέει ονόματα). Κύριο χαρακτηριστικό του νέου αυτοδιοικητικού (γιατί γελάτε με τη λέξη ρε;) χάρτη της χώρας είναι ότι θα επιφέρει υπερσυγκέντρωση στο όνομα της αποκέντρωσης. Επίσης, τώρα που δεν υπάρχει Θησέας (ούτε καν ως το ομώνυμο πρόγραμμα των δήμων) ο κρατικός Μινώταυρος ζήτησε να θυσιαστούν επτά νέοι και επτά νέες στο Λαβύρινθο. Από νέες, μέχρι στιγμής έχουν επιλεγεί η υγεία, η παιδεία, ενώ κάτι ακούγεται και για διάφορες άλλες. Από νέους δεν γνωρίζουμε και δεχόμαστε κάθε βοήθεια.
Δεν σας κρύβουμε ότι με αγωνία περιμένουμε να έρθει ο Δεκέμβριος. Το μυαλό κάποιων πήγε στα Δεκεμβριανά, αλλά εμείς περιμένουμε κάτι καλύτερο, πιο καλό και από το πλούσιο φετινό χριστουγεννιάτικο τραπέζι με ρεβίθια, αντσούγες, ελιές και χόρτα από τα παρτέρια του Ομέρ Πριόνη. Περιμένουμε με λαχτάρα την κάρτα του πολίτη, yeah! Για να μπορέσουμε να συνταγογραφήσουμε ηλεκτρονικά κα’να φάρμακο, να ‘χουμε όλα τα νούμερα μαζεμένα σε ένα (εμάς!), να συναλλασσόμαστε αποτελεσματικά με τη δημόσια διοίκηση (δεν τα λέω εγώ, ο Γιάννης ο Πάριος τα λέει, εννοώ ο Γιάννης Ραγκούσης για να μην μπερδευτείτε με τον άλλο). Και στο μέλλον –μιας και κάτι σχετικό ακούγεται όλο και συχνότερα– να μπορούμε να ψωνίζουμε, να παραγγείλουμε καμιά πίτσα και καμιά εξάδα σώβρακα από τον μεγάλο αδερφό. Που οι καιροί θ’ αποκαλύψουν ότι πρόκειται για αδερφή (με την κακή έννοια).
«Βρισκόμενος προχθές ξημερώματα στο αεροδρόμιο Schönefeld για την επιστροφή μου στην Ελλάδα μετά τη λήξη του 10ου Musik Festspiele του Βερολίνου, είχα την ελπίδα μιας μόνο πιθανότητας να απαλλαγώ από το πολιτικό φρενοκομείο της χώρας μου: την πτώση του αεροπλάνου. Η τύχη όμως, το ψευδώνυμο αυτό του Θεού κατά τον Anatole France, δεν ήταν με το μέρος μου. Αναλογιζόμουν, λοιπόν, πως σε όλα τα πολιτεύματα η πολιτική αποτελεί θεσμό και οι πολιτικοί θεσμικά όργανά του. Στην Ελλάδα η πολιτική αποτελεί βασικό ένστικτο και οι πολιτικοί γενετήσια όργανά του. Η ελληνική κληρονομική δημοκρατία, θα έλεγα, είναι υποδειγματικό μοντέλο βιολογικού πολιτεύματος (πράσινη δημοκρατία), αποτελούμενη από ακέφαλα –κατά συνέπεια και ανεγκέφαλα– σπερματοζωάρια, που εκσπερμάτισαν πολιτικοί όρχεις του παρελθόντος υπό την κηδεμονία των προστατών* τους, για τη διατήρηση του πολύτιμου πολιτικού είδους. Μέσα σ’ αυτή τη βιολογική τάξη και ιεραρχία, η κληρονομική δημοκρατία της χώρας μας μεταλλάχθηκε από τον πρωθυπουργό των Δεκεμβριανών, στον πρωθυπουργό των δανεικών και τέλος στον πρωθυπουργό των Αμερικανών. (*προστάτης = αδένας του γεννητικού συστήματος των ανδρών, που συμβάλλει στην έκκριση και τη ζωτικότητα των σπερματοζωαρίων, με άλλα λόγια κηδεμόνας και καθοδηγητής τους)» (Δημήτρης Αθανασιάδης – «Βιολογική δημοκρατία).
Μετά τις περί την Κούνεβα εξελίξεις, συλλέγονται και πάλι υπογραφές στο διαδίκτυο (https://www.petitiononline.com/drasi) για τη δικαίωσή της. Μου έκανε μεγάλη εντύπωση η προθυμία και η πυκνότητα υπογραφών, καθώς μέχρι το βράδυ της Τετάρτης είχαν μαζευτεί μόνο 226 ενώ στο τελευταίο δεκαήμερο που βάλθηκα να παρακολουθώ την πορεία τους, δεν μαζεύτηκαν ούτε δέκα υπογραφές! Ούτε μία τη μέρα κατά μέσο όρο, δηλαδή!
Θα ήταν ατόπημα από πλευράς μας, αν δεν κλείναμε τη στήλη με μια αναφορά στον Γιάννη Παναγόπουλο και στη ΓΣΕΕ. Συμφωνούμε και συντασσόμαστε με την πρότασή του να πάμε σπίτια μας, αφού μια απεργία κοστίζει (χαμένο μεροκάματο συν επαναστατικά ούζα) πάνω από πενήντα ευρώ. Ενώ με ένα φραπεδάκι σε πλαστικό ποτήρι που κοστίζει μόνο ένα-δυο ευρώ, μπορεί κανείς να φέρει αμεσότερα και καλύτερα αποτελέσματα. Αν και η αισθητική μας προσανατολίζεται σαφώς στο γυάλινο ποτήρι. Το λιγότερο…
Κοκκινοσκουφίτσα
