Οσοι πιστεύατε ότι το πρώτο θέμα της στήλης θα αφορούσε την παραίτηση Νιόπλια πέσατε έξω στις εκτιμήσεις σας. Σήμερα θα ξεκινήσουμε με μια είδηση από την Ολλανδία, που δίνει κουράγιο σε όσους ασχολούμαστε με τα δρώμενα στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο. Ολοένα και πιο σπάνιες γίνονται οι ειδήσεις που σχετίζονται με την κοινωνική και πολιτική δράση ποδοσφαιριστών που παίζουν σε κορυφαίους ευρωπαϊκούς συλλόγους και είναι καθήκον να τις προβάλλουμε.
Ο καταλανός Πρέσας Ολεγέρ για μια ακόμη φορά έδειξε ότι το star system και η ποδοσφαιρική επαγγελματική βιομηχανία δεν μπορούν να «αφομοιώσουν» τα πάντα και να δημιουργήσουν ένα ποδόσφαιρο αποστειρωμένο από κάθε κοινωνική αναφορά. Στη Βαρκελώνη ήταν γνωστός για την πολιτική του δράση, συμμετείχε ενεργά σε πορείες και κινητοποιήσεις, είχε συλληφθεί για συμμετοχή σε επεισόδια κατά τη διάρκεια διαδήλωσης και εκμεταλλευόμενος το κύρος του ως παίχτης της Μπαρτσελόνα έκανε συχνά δηλώσεις με πολιτικό περιεχόμενο, που προκαλούσαν την κυρίαρχη τάξη. Η μετακίνησή του από τη Βαρκελώνη στο Αμστερνταμ, όπως όλα δείχνουν, δεν τον άλλαξε και δεν τον απέτρεψε από τη συμμετοχή του στους κοινωνικούς αγώνες και μάλιστα για θέματα που αφορούν την Ολλανδία.
Την περασμένη βδομάδα, ο Ολεγέρ εντοπίστηκε από τηλεοπτική κάμερα να δίνει δυναμικό παρόν σε αντικαπιταλιστικό συλλαλητήριο στο κέντρο του Αμστερνταμ. Η συγκέντρωση έγινε ενάντια στην προσπάθεια της ολλανδικής κυβέρνησης να απαγορεύσει τις καταλήψεις και εξελίχθηκε σε μια μαχητική διαδήλωση, κατά τη διάρκεια της οποίας οι διαδηλωτές έκαψαν αυτοκίνητα και τράπεζες και αντιστάθηκαν με πέτρες και τούβλα, όταν οι μπάτσοι προσπάθησαν να τους διασπάσουν και να διαλύσουν τη συγκέντρωση με χρήση χημικών. Ο απολογισμός, εκτός από τις υλικές ζημιές στις τράπεζες και τα καμένα αυτοκίνητα, ήταν δυο μπάτσοι τραυματίες στο νοσοκομείο και 11 συλλήψεις διαδηλωτών. Οπως πολύ σωστά γράφτηκε, ο Ολεγέρ «τίμησε το καταλανικό αίμα που ρέει στις φλέβες του» και η συμμετοχή του στο συλλαλητήριο του Αμστερνταμ αποδεικνύει ότι παραμένει συνεπής στις ιδέες του. Ομως, οι ευχάριστες εκπλήξεις από τη συγκεκριμένη είδηση δεν σταματούν. Εντύπωση προκαλεί και η αντίδραση της διοί-κησης του Αγιαξ, που αντιμετώπισε το θέμα με πολύ χαμηλούς τόνους και μια λακωνική ανακοίνωση, στην οποία αναφέρει: «Γνωρίζουμε ότι ήταν παρών. Οι παίκτες του Αγιαξ, όμως, μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν στον ελεύθερό τους χρόνο». Μπορούμε να φανταστούμε ποια θα ήταν η αντίδραση της διοίκησης μιας ελληνικής πρωτοκλασάτης ομάδας, σε μια αντίστοιχη περίπτωση;
Μετά τα ευχάριστα από την Ολλανδία επιστρέφουμε στην πεζή πραγματικότητα του ελληνικού ποδοσφαίρου και την παραίτηση Νιόπλια. Εχουν γραφτεί πολλά στη διάρκεια της περασμένης βδομάδας, υπέρ ή κατά του προπονητή του Παναθηναϊκού. Αυτό που προκαλεί εντύπωση είναι ότι στη συντριπτική τους πλειοψηφία οι αθλητικοί συντάκτες κατακρίνουν το Νιόπλια, με το επιχείρημα ότι «ένας προπονητής που δεν αντέχει την πίεση δεν μπορεί να βρίσκεται στον πάγκο μιας μεγάλης ομάδας». Αν και συμφωνούμε απόλυτα με την ουσία του επιχειρήματός τους, διαφωνούμε κάθετα μαζί τους. Ο λόγος πολύ απλός. Δίνουμε διαφορετικό περιεχόμενο στις έννοιες «πίεση» και «μεγάλη ομάδα». Και εξηγούμαστε.
Αν ένας προπονητής δεν μπορεί να διαχειριστεί σωστά το έμψυχο υλικό, δεν έχει τον έλεγχο στα αποδυτήρια, δεν συνεργάζεται σωστά με τις βεντέτες της ομάδας και δεν κοουτσάρει σωστά κατά τη διάρκεια του αγώνα, τότε όντως δημιουργείται «πίεση», που αν δεν μπορέσει να την ελέγξει, τότε θα πρέπει να απομακρυνθεί από την ομάδα. Αν όμως η «πίεση» είναι τεχνητή και κάποιοι προσπαθούν να φορτώσουν δικές τους ευθύνες στις πλάτες του προπονητή, τότε τα δεδομένα αλλάζουν. Οι αθλητικοί συντάκτες αντί για αμπελοφιλοσοφίες θα έπρεπε να αποτυπώσουν ξεκάθαρα την κατάσταση και να δείξουν στους οπαδούς της ομάδας τους πραγματικούς υπεύθυνους. Αφού, λοιπόν, η «πίεση» που πέφτει πάνω στο Νιόπλια δεν έχει να κάνει με τη δουλειά του, αλλά με εξωαγωνιστικούς παράγοντες, δεν μπορούμε να την επικαλούμαστε.
Το δεύτερο σημείο έχει να κάνει με τον όρο «μεγάλη ομάδα». Είναι γνωστά τα φιλο-παναθηναϊκά αισθήματα της στήλης, όμως ο Παναθηναϊκός, όπως και όλες οι άλλες ελληνικές ομάδες, απέχει πολύ από αυτό που μπορούμε να χαρακτηρίσουμε «μεγάλη ομάδα», με βάση τα ευρωπαϊκά δεδομένα. Στην Ελλάδα, μεγάλη ομάδα είναι αυτή που έχει μάγκα πρόεδρο και διασυνδέσεις στο παρασκήνιο. Η προσωπική μαγκιά του προέδρου, οι «παράγκες» και τα παρασυμβούλια, το παρασκήνιο και οι διαιτησίες, καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό τις εξελίξεις και οι επιδόσεις των ομάδων μέσα στους αγωνιστικούς χώρους περνούν σε δεύτερη μοίρα. Δεν μπορούμε να κατακρίνουμε τον προπονητή, αφού με αυτά τα δεδομένα είναι πολύ πιθανόν και ο σερ Αλεξ Φέργκιουσον να μην άντεχε την πίεση. Υπ’ αυτό το πρίσμα, η στήλη συμφωνεί απόλυτα με τη στάση του Νιόπλια να ξεκαθαρίσει τα πράγματα και να αναγκάσει τη διοίκηση του Παναθηναϊκού να πάρει ξεκάθαρη θέση και όχι να κρύβεται πίσω από κύκλους και δημοσιεύματα. Το γεγονός ότι οι παίχτες του Παναθηναϊκού και ειδικότερα οι ξένοι, Σισέ, Ζιλμπέρτο, πήραν από την αρχή θέση υπέρ του Νιόπλια, δείχνει ότι η πραγματικότητα είναι διαφορετική από αυτή που οι αθλητικογράφοι θέλουν να μας παρουσιάσουν. Κλείνουμε το θέμα ξεκαθαρίζοντας ότι δεν θεωρούμε ότι ο Νιόπλιας είναι ο κορυφαίος προπονητής που θα αλλάξει τη μοίρα του Παναθηναϊκού. Είναι όμως ένας νέος προπονητής που έχει γνώσεις και όρεξη για δουλειά (αυτό το αναγνωρίζουν και αυτοί που τον προτρέπουν ν’ αφήσει τον πράσινο πάγκο, αφού δεν αντέχει την πίεση) και με βάση το ειδικό βάρος των ελληνικών ομάδων, μπορεί κάλλιστα να προσφέρει και στον Παναθηναϊκό και στο ελληνικό ποδόσφαιρο.
Κος Πάπιας
papias@eksegersi.gr
ΥΓ: Ο Νίκος Αλέφαντος κλήθηκε να σχολιάσει τα όσα έγιναν στο ποδοσφαιρικό ντέρμπι της Θεσσαλονίκης ΠΑΟΚ – Αρη. Ανάμεσα στα πολλά που είπε, πέταξε και την ατάκα που επιλέξαμε για τίτλο της στήλης. Για τις εξελίξεις στα διοικητικά του ΠΑΟΚ, μετά τις παρενέργειες που προκάλεσε η ήττα από τον Αρη στην Τούμπα, θα τα πούμε σε επόμενο φύλλο.
