να παραμένει άτρωτος ο καπιταλισμός…
Μέρες εξάρθρωσης –ενός γείτονα του βγήκε ο παράμεσος, ενώ για άλλες εξαρθρώσεις ήδη θα ξέρετε πολύ συγκλονιστικότερες λεπτομέρειες απ’ όσους στερούνται τηφλεόρασης και κατά συνέπεια πλήρους και λεπτομερούς ενημέρωσης– στη σχιζοειδή τρελλάδα του στάσιμου 1984, μέρες βομβών και ενεργειών γενικώς όπως φαίνεται κι από το επετειολόγιο της βδομάδας.
Δεν πρόλαβε η χώρα της –ποικιλοτρόπως παραγόμενης αλλά και ερμηνευόμενης– τσίκνας να συνέλθει από τις εκρήξεις χοληστερίνης και τριγλυκεριδίων και οι νέες πτώσεις από τα σύννεφα την προσεδάφισαν σε άγνωστους γι’ αυτήν πλανήτες. Αφού έμαθε (ή ξαναθυμήθηκε, για να τα ξεχάσει και πάλι αύριο, αφού δεν περιλαμβάνονται στη σφαίρα των ενδιαφερόντων της) όλα τα αφορώντα την τρομοκρατία, μπόρεσε και να ξεφύγει λίγο βρε αδερφέ από τα spreads, τα επιτόκια, τις πιέσεις και τις γονυκλισίες (σε ατομικό και αντιπροσωπευτικό επίπεδο, δάπεδο για πολλούς). Καλοκαιράκι του 2002 ξαναμπαίνει –παρόλο που το 1984 δεν ξεκουνάει, σ’ αυτή τη μαγική παλινδρόμηση στο χωροχρόνο– και τα λουλούδια ξανανθίζουν. Κάτι τέτοιες ώρες ζηλεύουμε τους πωλητικούς αναλυτές, γιατί εμείς οι… απολιθωμένες και χαμένες στα δάση της τρέλας, δεν έχουμε κριτήριο για το τι πουλάει και τι όχι. Ζηλεύουμε και τις πένες-χοληδόχους κύστες των ανταγωνιστών μας, γιατί είμαστε κομπλεξικοί και ημιαγράμματοι, αστοιχείωτοι και συμπλεγματικοί, όπως πολύ εύστοχα ειπώθηκε από λαμπρά πνεύματα του 20ου αιώνα που «τρούπωσαν» –όπως έλεγε κι ο Κώστας Βουτσάς– άπαξ διά παντός και συνεχίζουν και στον 21ο αιώνα και εις τους αιώνες των e-όνων. Α, μην…
Κρίμα, γιατί όλα έγιναν πάνω που κάποιοι μετρούσαν τη χοληστερίνη τους για να δουν ποιος την έχει μεγαλύτερη και να «τη σπάσουν» σ’ εκείνους που καθημερινά μετράνε κινητά, ακίνητα, αυτοκίνητα και λοιπά στοιχεία που συνιστούν μετεξέλιξη των αντικειμένων εφηβικών μετρήσεών τους… Πεπερασμένα μεγαλεία και διηγώντας τα να κλαις… Κι από την άλλη: κάλυκες, σκουριά, ραδιοεπικοινωνίες, πυρήνες, συνδεσμολογίες, ωστικά κύματα… Είναι επιτακτική ανάγκη πια τα σεμινάρια φυσικής, φυσικά. Μήπως και ξεπεραστούν και τα αφύσικα…
Δε φτάνει που εκατοντάδες πολίτες, δικηγόροι, δικαστές, δημοσιογράφοι κ.ά. έδωσαν ένα κάρο χρήματα ν’ αγοράσουν το βιβλίο με τις προκηρύξεις της 17Ν, αλλά αυτό αποτελεί και… επιβαρυντικό στοιχείο, εκτίμηση-δώρο από την καλύτερη δημοκρατία που είχαμε ποτέ… Γενικά, όπως όλοι καταλάβαμε, τα βιβλία προβάλλονται πλέον ως βδέλυγμα ακόμα και στο 1984 που φτάσαμε (είπαμε παραπάνω…).
Σημερινά γεγονότα που δεν χώρεσαν στο επετειολόγιο, αλλά έχουν το βάρος και το ενδιαφέρον τους: Το 1934 απελαύνεται από τη Γαλλία ο Leon Trotsky ως «ανεπιθύμητος κι επικίνδυνος». Το 1961 γίνεται η αποτυχημένη αμερικανική απόβαση στον κόλπο των Χοίρων και το 1977 καταδικάζεται η Leah Schlossberg – Rabin (σύζυγος του άλλοτε ισραηλινού πρωθυπουργού) σε πρόστιμο 27.000 δολαρίων για κάτι παράνομους λογαριασμούς στις ΗΠΑ. Το 1975 οι Κόκκινοι Χμερ καταλαμβάνουν την εξουσία στην Καμπότζη και το 1989 νομιμοποιείται το συνδικάτο «Αλληλεγγύη» στην Πολωνία.
«Η εξουσία παρέχει κάθε τι που θα μπορούσε να ζητήσει ένας ψυχοπαθής. Του παρέχει έναν ολόκληρο κόσμο για να μισεί, κατ’ επέκταση του αρχικού του μίσους για τον κόσμο. Η δουλική ταύτισή του με την εξουσία, τον καθιστά αυτομάτως διαχειριστή και ενίοτε ιδιοκτήτη ανθρώπινων υπάρξεων, που πάνω τους μπορεί να εκτονώνει την κτηνωδία που απορρέει από το μίσος της εικόνας του εαυτού του. Κι έτσι μπορεί να ανέχεται την απεχθέστατη και ανυπόφορη εικόνα του… Το πώς νοιώθω καθορίζεται από την αυξανόμενη αηδία μου για τον κόσμο όπως είναι και την απόφασή μου να εναντιώνομαι σ’ αυτόν όσο το δυνατό αποτελεσματικότερα. Από τη θέλησή μου να αντιπαλεύω τις αφανιστικές επιλογές της εξουσίας. Και από τη μόνιμη αγωνία και τη σταθερή μου απόφαση να μη βρεθώ ποτέ συμπαραταγμένος με τον δήμιο. Που κατά περίπτωση μεταμφιέζεται σε “σωτήρα”, ασφαλίτη, χωροφύλακα, στρατοδίκη, παρακρατικό, κομματικό καθοδηγητή, ψευτο-θεραπευτή ή δήθεν επιστήμονα» (Κλεάνθης Γρίβας – «Αντίσταση στην εποχή του τίποτα»).
Λάτρης της Σερίφου ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου, όπως μαθαίνω από τις κοσμικές-παραπολιτικές στήλες που διαβάζω στον κατήφορο που μ’ έβαλε η ανέχεια. Μαθαίνω πως ήρθε σεμνά και ταπεινά στο νησί σου περί την πασχαλιά, σύντροφε μπαρμπα-Αντώνη. Τι σας απέτρεψε να τον υποδεχτείτε μετά κροτίδων και πυροτεχνημάτων, μετά βαΐων και κλάδων (κυρίως κλάδων) όπως τίμησαν οι φιλόξενοι Παριανοί (ποιος Ραγκούσης ρε;) τον προκάτοχό του; Τι λέει κι ο… σύντροφος Βαγγέλης Κορακάκης;
Α ρε Τζιμάκο (ποιος Πανούσης ρε;). Πράγματι «strange days have found us»…
Κοκκινοσκουφίτσα
kokinoskoufitsa@eksegersi.gr
