Αντικυνωνικά

Δύο χιλιάδες δεκαεπτά
ως πότε, σύντροφοι, με τα σκατά;
 

Η στήλη οφείλει να στείλει μια ανθοστήλη μαζί με τα συγχαρητήριά της για τη συγκινητική απόφαση της οικογένειας της… Μυρτούς (έτσι το γράφουν όλοι οι γραμματιζούμενοι, κατά το «Θεανούς», «Φωφούς» και «Μαλάμους») να δεχτεί τη γενναία και ανιδιοτελή προσφορά της Χρυσής Αυγής.

Τρία μπαϊράκια φαίνονται κάτω από το Σούλι
το 'να μητσοτακέικο, το άλλο του Αλέξη
το τρίτο το μακρύτερο χρυσαύγουλα γιομάτο.
 

Σαν σήμερα (13 Μαΐου) του εθνοσωτηρίου και ολυμπιακού 2004 διέλυσε την «Πολιτική Ανοιξη», αφού ως ένας και μόνος κούκος δεν κατάφερε να τη φέρει. Λούφαξε στο χειμώνα, αργότερα ξύπνησε από τη χειμέρια νάρκη κι επέστρεψε στο μαντρί, έπαψε να είναι κούκος κι έτσι στη συνέχεια έφερε με εξαιρετική επιτυχία την… πωλητική άνοιξη. Πέρασε κι αυτός και πάει, «όλα τα πήρε το καλοκαίρι»…
 

– Μαύρο πουλάκι που 'ρχεσαι από τα πέρα μέρη
πες μου, τι κλάψες θλιβερές, τι μαύρα μοιρολόγια
απ' τις Βρυξέλλες βγαίνουνε που τα βουνά ραγίζουν;
– Γκόλφω τι είν' αυτά που λες; Σύνελθε, προσγειώσου
πάνε αυτά, περάσανε, δεν έχει τώρα τέτοια.
Τώρα πανηγυρίζουνε, κάνουν το μαύρο άσπρο
το μαύρο το ξεπούλημα το λένε «συμφωνία»
(λες και θα διαφωνούσανε σαν τους τα δίνεις όλα!).
 

Ρε παιδιά, πλησιάζουμε στην έξοδο, φαίνεται φως στο τούνελ! Ειδικά πριν και αμέσως μετά από κάθε συμφωνία και κάθε νέο μνημόνιο. Οπως τότε με τον Σαμαρά, έτσι και τώρα. Λίγο πριν την έξοδο των αναλώσιμων αχυρανθρώπων που λένε τέτοιες παπάρες, όπως ο νυν μπάτλερ των διεθνών αρπακτικών.
 

Ο Θοδωράκης τα 'φτυσε, στέρεψε το ποτάμι
και το καβάλησε αλλιώς, καθέτως το καλάμι.
«Αχ, οι χαρές που κάναμε, σε λύπες μας εβγήκαν
και το ποτάμι θόλωσε και πέρα δεν μας πάει.
Ελάτε να σκορπίσουμε, μπουλούκια να γενούμε
να κυνηγάμε την καλή απ' άλλο μετερίζι».
 

Κατά κόρον ίδια η κοροϊδία. Πολιτική και πωλητική. Καπιταληστών και υπηρετικού (ή πυρετικού) προσωπικού. Για να γυρίζει η ρόδα, να συνθλίβει, να πείθει πως τίποτε δεν μπορεί να γίνει. Και να φεύγουν οι στρατιές των τσακισμένων γεννώντας νέες, όλο και πιο πειθήνιες, όλο και πιο ανήμπορες, όλο και πιο υποταγμένες.
 

Τον έπιασε η άνοιξη και κούλαρε ο Λεβέντης;
Για δε λαλεί και άξαφνα σταμάτησε να κρώζει;
Τόσο καιρό έχει που δεν εβγήκε για να κλάψει
για να μας πει για το σωστό και να μας νουθετήσει.
 

Μεγάλη χαρά από Τσίπρα και Μητσοτάκη για τη νίκη Μακρόν (για τον οποίο μας τα ζάλισαν επί μακρόν). Κολιός και κολιός απ' το ίδιο βαρέλι.
 

Και αν αλλαξοπίστησαν σταθμοί, λιμάνια, ΔΕΚΟ
ο Πάνος είναι ζωντανός, πασάδες δεν ψηφάει.
«Οσο χιονίζουν τα βουνά, Τούρκους μην προσκυνάμε
πρώτος εγώ φοράω μια απ' τ'ς εκατό στολές μου».
 

Και μέσα σ' όλα, τσουπ, ξεπήδησε και ο Βενιζέλος (ποιος «Ελ» ρε;). Πλυμένος και καθαρός, τριζάτος και άσπιλος σαν παρθένα.

Λάμπουν τα χιόνια στα βουνά κι ο ήλιος στα λαγκάδια
λάμπουν και τα μνημόνια των δύο συνεταίρων
που 'χουν τ' ασήμια τα πολλά, τις ασημένιες πάλες
και δεν ανακατεύονται με τη βοή του κόσμου.
Καβάλα πάν' στην εκκλησιά και στις διαπραγματεύσεις
καβάλα τρώνε, πίνουνε και φτύνουν τα κορόιδα.
Φλουριά ρίχνουν σ' επενδυτές, σκουτιά εις τους Κινέζους
και στους αφέντες Γερμανούς δίνουν μέχρι ΚΕΚ όλο.
Μα οι ανάγκες δεν στερεύουνε, οι ξένοι όλο ζητάνε
κι εκείνοι όλο δίνουνε, τους τα χαρίζουν όλα.

Κοκκινοσκουφίτσα