Αλλη μια προσωπική ταινία του Κοκτό, γυρισμένη σχεδόν 30 χρόνια μετά (1959), αυτή τη φορά με περισσότερο σουρεαλιστικό και λιγότερο ποιητικό χαρακτήρα, αν και πάλι ο ίδιος τη θεωρεί ως όχημα για την ποίηση. Η ταινία χρηματοδοτήθηκε κατά ένα μεγάλο μέρος από τον Τριφό, ενώ επιστρατεύτηκαν διάσημοι φίλοι του σκηνοθέτη όπως ο Πικάσο, ο Αζναβούρ, ο Ζαν Μαρέ και ο Γιουλ Μπρίνερ σε διάφορους ρόλους.
Ο Κοκτό θεωρεί ότι η ταινία του «έχει σαν θέμα τον τρόπο με τον οποίο η ζωή αναλαμβάνει να τροφοδοτεί το όνειρο» και παραπέμπει σε εικόνες και πλευρές της ζωής του. Είναι γεγονός ότι η σχέση του καλλιτέχνη με την πολιτική υπήρξε αναιμική ως ανύπαρκτη και αυτό διαφαίνεται στο έργο του. Εντούτοις, επειδή υπηρέτησε όλες τις τέχνες με αξιώσεις (πλην της μουσικής), έτυχε ευρείας αναγνώρισης, συμβάλλοντας με τον τρόπο του στην οικοδόμηση της γαλλικής κουλτούρας.
Ελένη Σταματίου
