Το δεύτερο βιβλίο σε μετάφραση Δημήτρη Κουφοντίνα κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Κουκκίδα. Πρόκειται για το Ημερολόγιο Φυλακής των Μαουρίσιο Ροσενκόφ και Νιάτο Φερνάντες Ουιδόμπρο, ηγετικών στελεχών του Κινήματος Εθνικής Απελευθέρωσης – Τουπαμάρος, του μαζικού αντάρτικου της Ουρουγουάης. Οι δυο Τουπαμάρος φυλακίστηκαν από τη στρατιωτική χούντα της Ουρουγουάης και μαζί με άλλα επτά ηγετικά στελέχη και αντιμετωπίστηκαν ως «όμηροι». Επί 13 χρόνια, από το 1972 μέχρι το 1985, τους περιέφεραν από στρατόπεδο σε στρατόπεδο, τους κρατούσαν σε συνθήκες απόλυτης απομόνωσης σε κελιά-τάφους και τους υπέβαλαν σε συνεχή σωματικά και ψυχολογικά βασανιστήρια με σκοπό να τους τρελάνουν.
Οι δυο πρώην αντάρτες περιγράφουν σ’ αυτό το συγκλονιστικό βιβλίο τον αγώνα που έδωσαν για να κρατήσουν την αξιοπρέπεια και το αντάρτικο πνεύμα τους. Είναι μια διήγηση γραμμένη σ’ ένα κασετόφωνο, χωρίς φτιασιδώματα. Και ο πρώην αντάρτης και νυν πολιτικός κρατούμενος – όμηρος του αστικού κράτους Δ. Κουφοντίνας, επιλέγοντας να μεταφράσει αυτό ειδικά το βιβλίο, κάνει το δικό του «διάλογο» με την έννοια του πολιτικού κρατούμενου, θυμίζοντάς μας τις ρίζες. Θυμίζοντάς μας αξίες που σφράγισαν την πάλη χιλιάδων πολιτικών κρατούμενων και στη δική μας χώρα. Μεταφράζοντας τα λόγια των δυο Τουπαμάρος, μιλά έμμεσα και ο ίδιος. Φωνάζει το δικό του παρών από τα ειδικά κελιά της έκτης πτέρυγας των Φυλακών Κορυδαλλού. Παραμένει ζωντανός, πολιτικά ενεργός, σκεπτόμενος, με διάθεση κοινωνικής προσφοράς. Μέχρι να πέσουν τα κάγκελα και να απελευθερωθεί.
Γράφει χαρακτηριστικά στην εισαγωγή του βιβλίου:
«Αυτό το βιβλίο του Ε. Ουιδόμπρο και του Μ. Ροσενκόφ δεν είναι η αφήγηση των βασανιστηρίων τους. Είναι πρώτα απ’ όλα η αφήγηση της αντίστασής τους. Της θέλησής τους να επιζήσουν, αλλά να επιζήσουν με αξιοπρέπεια. Της πάλης τους να διαφυλάξουν την ανθρώπινή τους υπόσταση. Την ίδια τη ζωή. Να στηρίξουν με τη σταθερότητά τους τις οικογένειές τους. Και επειδή παραμένουν πολιτικά υποκείμενα, πολιτικοί κρατούμενοι, να στείλουν έξω το μήνυμα της αντίστασής τους, ότι δεν έσπασαν, δεν παραιτούνται, συνεχίζουν.
…Κάθε βήξιμο, κάθε λέξη, κάθε χτύπος είναι μια μικρή εκδίκηση, μια κοροϊδία στο σύστημα εγκλεισμού. Κυρίως όμως είναι ανάκτηση της ανθρώπινης υπόστασης. Δεν είναι πια πράγματα, δεν είναι ζώα, είναι ακόμη άνθρωποι. Ξαναπερνούν από το εγώ στο εμείς, ξαναβρίσκουν τη συλλογικότητα, την ταυτότητά τους. Ξαναγίνονται Τουπαμάρος.
Το βιβλίο αυτό του Νιάτο Ουιδόμπρο και του Μαουρίσιο Ροσενκόφ είναι ένας ύμνος στη ζωή, στην ανθρωπιά, στην ακεραιότητα του πολιτικού κρατούμενου. Είναι η αφήγηση της μακράς περιπέτειας του ανθρώπου στον αγώνα του κατά της βαρβαρότητας. Ανάμεσα στις γραμμές του ζουν και ανασαίνουν πολιτικοί κρατούμενοι σ’ όλο τον κόσμο, απ’ όλες τις εποχές».
