Απογοητεύτηκαν όσοι περίμεναν μια ανατρεπτική εκδοχή του γνωστού μύθου του Λούις Κάρολ από τον ευφάνταστο και αντισυμβατικό Τιμ Μπάρτον. Αντ` αυτής είδαν μια τυπική χολιγουντιανή ταινία, ορθόδοξη, διδακτική και κουραστική, μακριά από την σκοτεινή, υπαινικτική και ιδιόμορφη ματιά του δημιουργού της, έτσι όπως τον είχαν συνηθίσει μέχρι τώρα. Αποδείχτηκε έτσι για άλλη μια φορά ότι τα μεγάλα κινηματογραφικά στούντιο (στη συγκεκριμένη περίπτωση η Walt Disney) δεν αφήνουν κανένα περιθώριο διαφορετικής έκφρασης στον οποιοδήποτε θα μπορούσε να ταράξει τα λιμνάζοντα ύδατα ενός δεδομένου και ομοιόμορφου κοινού, επηρεάζοντας ίσως προς τα κάτω τις εισπράξεις στα ταμεία. Η πανίσχυρη αμερικανική κινηματογραφία, λειτουργώντας όπως κάθε άλλο μονοπώλιο στη βάση του μεγαλύτερου δυνατού κέρδους, δεν επιτρέπει παρεκβάσεις και «λάθη», όσο δημιουργικά κι αν είναι. Ετσι κατάπιε (μεταξύ τόσων άλλων) και τον Τιμ Μπάρτον που υπέγραψε την πιο συμβατική ταινία της καριέρας του.
Ελένη Σταματίου
