Εκ πρώτης όψεως δύσκολα αναγνωρίζει κανείς σε αυτήν την ταινία τον δημιουργό του «Σινεμά ο παράδεισος». Ο Τορνατόρε εκπλήσσει ευχάριστα με τους πειραματισμούς του και προσφέρει στο κοινό μία ταινία που, αν μη τι άλλο, καταφέρνει να παρασύρει στον κόσμο της το θεατή της.
Η ιστορία εκτυλίσσεται ανάμεσα σε έργα τέχνης, αντίκες και γρανάζια. Ο πρωταγωνιστής, εκτιμητής έργων τέχνης και δημοπράτης, είναι ένας αρκετά ιδιόρρυθμος και αποστειρωμένος τύπος, ο οποίος καλείται να συνεργαστεί με μία μυστηριώδη αγοραφοβική κληρονόμο. Ανάμεσά τους δημιουργείται μία έντονη σχέση έρωτα κι εμπιστοσύνης, μέχρι φυσικά την τελευταία ανατροπή της ταινίας… Το μοτίβο γύρω από το οποίο εκτυλίσσεται η ιστορία είναι η φράση του πρωταγωνιστή: «σε κάθε απομίμηση βρίσκεις πάντα κάτι το αυθεντικό». Με συνεχείς παραλληλισμούς και συμβολισμούς, το δίπολο αυθεντίας/αλήθειας – απομίμησης/ψευτιάς απαντάται συχνά, και σε συνδυασμό με τις απρόσμενες ανατροπές στο σενάριο, το τελικό αποτέλεσμα μοιάζει με γρίφο που καλείται να λύσει ο θεατής.
Ενα από τα κύρια όπλα της ταινίας αποτελεί η εξαιρετική ερμηνεία του Τζέφρι Ρας στον πρωταγωνιστικό ρόλο, με κύρια χαρακτηριστικά εσωτερικότητα και έμφαση στην απειροελάχιστη λεπτομέρεια. Τη μουσική υπογράφει ο Ενιο Μορικόνε, του οποίου το όνομα πια –και όχι άδικα– είναι συνώνυμο της επιτυχίας…
♦ Κινηματογραφικό φεστιβάλ «40 χρόνια από το θάνατο του Σαλβαδόρ Αλιέντε» διοργανώνει η εταιρία διανομής NEW STAR σε συνεργασία με το Fundacion Salvador Allende και υπό την αιγίδα της Πρεσβείας της Δημοκρατίας της Χιλής στην Ελλάδα, από τις 5 έως τις 11 Σεπτέμβρη στην Ταινιοθήκη της Ελλάδας. Το πρόγραμμα περιλαμβάνει 40 ταινίες (τόσο παλαιότερες όσο και σύγχρονες) με θέμα τον Αλιέντε και τη Χιλή, φυσικά, ενώ παράλληλα θα λειτουργεί έκθεση φωτογραφίας – αφίσας – ντοκουμέντων.
♦ Αυτήν την εβδομάδα, ξανά στις αίθουσες το αριστούργημα του Ζαν-Λικ Γκοντάρ «Ολα πάνε καλά», στο οποίο παρακολουθούμε τους εργάτες ενός εργοστασίου να έχουν κλειδώσει το διευθυντή μες στο εργοστάσιο! Μία από τις καλύτερες ταινίες του Γκοντάρ, με πρωταγωνιστές τον Ιβ Μοντάν και την Τζέιν Φόντα, γυρισμένη τέσσερα χρόνια μετά το Μάη του ’68, που θέτει προβληματισμούς που ακόμα μας ταλανίζουν.
♦ Ακόμη, προβάλλεται το ντοκιμαντέρ των Αν Λίνζελ και Ράινερ Χόφμαν «Pina Bausch in Dancing Dreams». Η κινηματογραφική κάμερα παρακολουθεί μια ομάδα ετερόκλητων εφήβων, άσχετων με το χορό, στην προσπάθειά τους να ερμηνεύσουν υπό την καθοδήγηση της Μπάους το «Σημείο επαφής», παράσταση-θρύλο με την οποία συνεχώς πειραματιζόταν (την είχε ανεβάσει και με ανθρώπους άνω των 65). Αν η ταινία έχει μια αξία, αυτή είναι η παρακολούθηση του τρόπου που διδάσκει η Μπάους.
Ελένη Π.
