Με 10, ούτε λίγο ούτε πολύ, ταινίες κάνει πρεμιέρα ο κινηματογραφικός Σεπτέμβρης. Οι περισσότερες απ` αυτές δεν αξίζουν σχολιασμό, όμως σε μερικές επιβάλλεται να αναφερθούμε εκτενέστερα.
Κατ` αρχάς, πρέπει να γίνει λόγος για τους «Επίλεκτους» του βραζιλιάνου Χοσέ Παντίλα. Η σκοτεινή πλευρά της Βραζιλίας και οι φαβέλες του Ρίο παρουσιάζονται από τη σκοπιά της αστυνομίας. Αν και η ταινία παρουσιάζει με αιχμηρό τρόπο τη στάση και τη διαφθορά της αστυνομίας και των αρχών, στο βάθος της υποκρύπτεται μια φασίζουσα αντίληψη πραγμάτων, αφού πέρα από την αποθέωση της βίας απέναντι στους «Καπετάνιους της άμμου» –για να θυμηθούμε την έκφραση του Ζόρζε Αμάντο– παρακάμπτεται, στο όνομα της εγκληματικότητας και των ναρκωτικών, η τεράστια κοινωνική ανισότητα που αποκτηνώνει και οπλίζει την περιθωριοποιημένη βραζιλιάνικη νεολαία. Είναι λογικό οι γαβριάδες της εποχής της ανόδου του καπιταλισμού, έτσι όπως περιγράφονται από τον Ουγκό, να έχουν μετατραπεί σε μικρούς γκάνγκστερ την εποχή της σαπίλας του καπιταλισμού. Οποιος δεν βλέπει αυτή τη συνέχεια, απλώς θέτει τον εαυτό του στην υπηρεσία ενός συστήματος που έχει κάθε συμφέρον να καταπολεμά το σύμπτωμα και όχι την ασθένεια.
Ταινία που παρουσιάζει επίσης ενδιαφέρον είναι «Τα χρόνια της μαυρίλας» του Ντενίς Αρκάν. Ο Καναδός σκηνοθέτης θεωρεί ότι αυτό το φιλμ αποτελεί το τρίτο μέρος της τριλογίας του μετά την «Παρακμή της αμερικανικής αυτοκρατορίας» και την «Επέλαση των βαρβάρων». Παρά το ότι υπολείπεται σε δύναμη των δύο προηγούμενων, δεν παύει να υπονομεύει με τον τρόπο του το δυτικό τρόπο ζωής, παρουσιάζοντας το χαοτικό, μετέωρο και ανικανοποίητο καθημερινό σύμπαν του κεντρικού ήρωά του με χιούμορ, σατιρική διάθεση αλλά και απαισιοδοξία.
Τρίτη υπολογίσιμη ταινία το «Οταν πέφτει το σκοτάδι» του Αντερς Νίλσον. Μέσα από τρείς ιστορίες βίας , εκ των οποίων οι δυο εκτυλίσσονται στα πλαίσια της οικογένειας, ο θεατής ανακαλύπτει μια άλλη, σκοτεινή Σουηδία, όπου η ασφάλεια και η ηρεμία τίθενται σε πλήρη αμφισβήτηση.
Τέλος, αναφορά πρέπει να γίνει στη γιαπωνέζικη ταινία «Η εκδίκηση του Σαμουράι» του Γιόζι Γιαμάντα. Πρόκειται για ένα μάλλον ρομαντικό ταξίδι στο παρελθόν, όπου μέσα από μια ιστορία αγάπης, τιμής και φθόνου ανασύρονται τα αισθήματα αφοσίωσης και απλότητας που χαρακτήριζαν κάποτε τους Ιάπωνες.
Μ` ένα άκρως ενδιαφέρον κινηματογραφικό αφιέρωμα στη διακυβέρνηση Αλλιέντε στη Χιλή και σ΄ ό,τι επακολούθησε ξεκινά ο Σεπτέμβριος στην Αθήνα. Με πρωτοβουλία της εταιρίας διανομής ταινιών New Star, από τις 4 έως τις 10 του μήνα οι θεατές θα μπορούν να παρακολουθήσουν στον κινηματογράφο «Αφαία» μια εκτεταμένη παρουσίαση ντοκιμαντέρ και ταινιών μ` ένα θέμα που το 1973 πυροδότησε στο έπακρο τις συζητήσεις σχετικά με το ειρηνικό ή μη πέρασμα στο σοσιαλισμό. Ξένοι και λατινοαμερικανοί σκηνοθέτες επαναφέρουν στη μνήμη τα ιστορικά γεγονότα, τις προσδοκίες, αλλά και την τραγωδία που ακολούθησε τις αυταπάτες για το μη βίαιο πέρασμα σε μια ανεξάρτητη και σοσιαλιστική Χιλή.
