♦ ΑΝΤΡΙΟΥ ΝΤΟΜΙΝΙΚ
Η δολοφονία του Τζέσε Τζέιμς από το δειλό Ρόμπερτ Φορντ
Βασισμένη στην ομώνυμη νουβέλα του Ρον Χάνσεν η ταινία αυτή ερευνά τις συνθήκες της δολοφονίας του ληστή Τζέσε Τζέιμς που έδρασε στον αμερικανικό νότο περί τα 1870. Πρόκειται περισσότερο για ένα ψυχογράφημα των πρωταγωνιστών της υπόθεσης αυτής παρά ένα κλασικό γουέστερν. Επικεντρώνεται αφ‘ ενός σε πτυχές της διαταραγμένης προσωπικότητας του διάσημου παράνομου, τον οποίο τα λαϊκά αναγνώσματα της εποχής εμφάνιζαν ως Ρομπέν των δασών, ενώ στην πραγματικότητα δεν έκφραζε παρά την πληγωμένη υπερηφάνεια των ηττημένων στον εμφύλιο Νοτίων και Βορείων, και αφ` ετέρου στον αινιγματικό χαρακτήρα του νεαρού Φορντ, ο οποίος είχε όνειρο ζωής να πλησιάσει, να γνωρίσει και να συνεργαστεί με το ίνδαλμά του. Από τη μια ένας αδίστακτος, βίαιος, καχύποπτος ληστής, που παλεύει με τους προσωπικούς του δαίμονες, και από την άλλη ένας τολμηρός, αποφασισμένος αλλά ταυτόχρονα φοβισμένος και ανασφαλής θαυμαστής, που γνωρίζοντας καλύτερα το είδωλό του μοιάζει να χάνει τον αρχικό ενθουσιασμό του.
Τους δύο βασικούς χαρακτήρες ερμηνεύουν οι Μπραντ Πιτ και Κεισι Αφλεκ, με τον δεύτερο να κερδίζει τις εντυπώσεις σ` ένα ρόλο και μια ταινία με εμφανείς δυσκολίες, που μια χολυγουντιανή παραγωγή βρίσκεται σε δυσχέρεια να διεκπεραιώσει. Ετσι, ο θεατής παρακολουθεί μια ταινία ατμοσφαιρική αλλά αργόσυρτη, που δεν έχει άποψη, αφού όλη η ιστορία βασίζεται έτσι κι αλλιώς σε εικασίες, με αποτέλεσμα σε μερικά σημεία να είναι άνιση και αμήχανη. Επιπλέον, οι πτυχές του ιδιαίτερου αυτού θέματος είναι λογικό να μην ενδιαφέρουν τον καθένα..
♦ ΜΑΪΚ ΝΙΚΟΛΣ
Παιχνίδια εξουσίας
Οσοι νομίζατε ότι στη δεκαετία του ‘60 η Αμερική υπήρξε παθητικός θεατής της σοβιετικής εισβολής στο Αφγανιστάν μάλλον κάνατε λάθος. Ο ρεπουμπλικάνος γερουσιαστής Τσάρλι Ουΐλσον, γνωστός playboy της εποχής, εγκαταλείπει προς στιγμήν την τρυφηλή ζωή του, συνεργάζεται με μια πάμπλουτη τεξανή κυρία κι έναν ελληνοαμερικανό πράκτορα της CIA και υποκαθιστούν την ανύπαρκτη (;) εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ στο Αφγανιστάν, τροφοδοτώντας με όπλα τους αντάρτες, μέσω Ισραήλ, Αιγύπτου και Πακιστάν. Χάρη σ` αυτούς τους γενναίους θιασώτες του αμερικανικού ονείρου άρχισε η πτώση της Σοβιετικής Ενωσης και το τέλος του «ψυχρού πολέμου» (!).
Πραγματικά, παρότι είναι έξω από τη λογική μας, είναι αδύνατο βλέποντας τέτοιες ταινίες να μην αναρωτηθούμε πού σχεδιάζονται. Διότι οι πολιτικές σκοπιμότητες είναι προφανείς. Σε πολύ πονηρούς καιρούς, που πρέπει να δοθούν κάποιες εξηγήσεις στους αμερικανούς πολίτες για την επικείμενη ήττα στο Αφγανιστάν (αλλά και στο Ιράκ), με όχημα μια ελαφριά (και μεταξύ μας άνευ ουδεμιάς αξίας) ταινία, επιχειρείται μια γελοία ερμηνεία του γιατί η Αμερική στήριξε τότε τους σημερινούς άσπονδους εχθρούς της, τους Ταλιμπάν. Επιπλέον, καλύπτεται ακόμα και σήμερα η αμερικανική επέμβαση στην περιοχή, η οποία θεωρείται έργο τριών δραστήριων (!!!) ανθρώπων και όχι της επίσημης κυβέρνησης.
Ιδού λοιπόν η «επίσημη» απάντηση στο «Λέοντες αντί αμνών». Ο Ρόμπερτ Ρέντφορντ κάνει μια ταινία για τους σκεπτόμενους αμερικανούς πολίτες και ο Μάικ Νίκολς για τα αμερικανάκια. Διαλέγετε και παίρνετε.
♦ ΑΝΤΡΕΪ ΖΒΓΙΑΓΚΙΝΤΣΕΦ
Αποξένωση
Νεαρή γυναίκα, απογοητευμένη από την αποτελμάτωση των σχέσεων με το σύζυγό της, δοκιμάζει την εμπιστοσύνη του, όταν του αποκαλύπτει ψευδώς, ότι το παιδί που περιμένει δεν είναι δικό του. Εκείνος, μετά από βασανιστικά διλήμματα, την ωθεί να βάλει απρόσμενο τέλος στη ζωή της.
Τυπικό δείγμα του εν πολλοίς κενού σύγχρονου ρωσικού κινηματογράφου. Μια ταινία μακρόσυρτη, χωρίς σπονδυλική στήλη, ναρκισσευόμενη, φορμαλιστική και ανούσια, που δεν έχει να επιδείξει τίποτα πέρα από αναφορές στον Ταρκόφσκι και πανέμορφες υπνωτιστικές εικόνες. Δεν αρκεί να χαρακτηριστεί μια ταινία σινεφίλ για να πάρει διαπιστευτήρια. Πρέπει να έχει να πει και κάτι.
Ελένη Σταματίου
