Αν θέλετε να προσδιορίσετε τον ορισμό της χολιγουντιανής «προοδευτικής» παπάρας, τότε δείτε αυτή την ταινία. Παράλληλα, θα εκπλαγείτε από την ανοησία των διάφορων αγράμματων κριτικών που στην ταινία αυτή δεν βρήκαν μόνο αισθητικές αρετές αλλά και κοινωνικές προεκτάσεις!!!
Αλλά ας δούμε τα πράγματα από την αρχή: στην Αμερική, λοιπόν, τώρα και με το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης, φαίνεται ότι ανθούν εταιρίες που δουλειά τους είναι να ανακοινώνουν στους μελλοντικούς ανέργους την απόλυσή τους με το μαλακό. Ο ήρωας της ταινίας κάνει ακριβώς αυτό: ταξιδεύει από πόλη σε πόλη και εν είδει σεμιναρίου «στρογγυλεύει» τις επιπτώσεις των απολύσεων, εξυμνώντας τις ευέλικτες εργασιακές σχέσεις, τις εναλλακτικές δυνατότητες καριέρας, τις γενικότερες αξίες της ζωής και άλλες τέτοιες βλακείες. Μ’ αυτό τον τρόπο απαλύνεται το σκληρό πρόσωπο της εκάστοτε εργοδοσίας, αποφεύγονται οι νομικές επιπλοκές και η απευθείας επαφή με τους απολυμένους, ενώ παράλληλα οι ευθύνες και οι ενοχές μετατοπίζονται στις πλάτες των εργαζομένων ως ακούσιων θυμάτων μιας αποδεκτής –πλην δυστυχώς ανταγωνιστικής– κοινωνίας!
Ο ήρωας της ταινίας δεν έχει απλά σαν επάγγελμα μια ψυχοφθόρα αντεργατική ενασχόληση, είναι και ο ίδιος ένας ανόητος που στόχος του είναι να συγκεντρώσει δέκα εκατομμύρια μίλια πτήσεων, να περνάει μια αδέσμευτη εργένικη ζωή κ.λπ. Και πάνω που περιμένει κανείς, μετά απ’ όλ’ αυτά, τουλάχιστον ένα δηλητηριώδες σχόλιο για τη συντριβή ανθρώπων και αξιών σαν συνέπεια της καπιταλιστικής κρίσης, έρχεται η μεγάλη ανατροπή: τι νομίζετε μπορεί να σώσει τους αναξιοπαθούντες απολυμένους, μαζί και τον μοναχικό αλλοτριωμένο ήρωά μας; Μα τι άλλο; οι σταθερές σχέσεις, ο γάμος και η οικογένεια, ως το πιο συμπαγές στοιχείο της κοινωνίας!!! Και φυσικά, ο καπιταλισμός τίθεται στο απυρόβλητο!
Θεέ μου, τι αντιδραστικό κήρυγμα! Και σαν να μην έφτανε αυτό, ο θεατής είναι υποχρεωμένος να δει μια ταινία που στην κυριολεξία δεν ξέρει που πατά και που πηγαίνει. Ξεκινά σαν περιγραφή μιας κοινωνικής κατάστασης, συνεχίζει σαν οικογενειακή χαριτωμένη ηθογραφία, για να καταλήξει σ’ ένα κοινότοπο κήρυγμα για την αξία του οικογενειακού θεσμού! Οσο για τις ερμηνείες; Επιεικώς συμβατικές. Αυτά και μη χειρότερα!
Ελένη Σταματίου
