Ο ευρωπαϊκός ιμπεριαλισμός ξεδιαλέγει τους νέους σκλάβους του από τα εκατομμύρια των προσφύγων που ο ίδιος παράγει
Η υποδούλωση και απόλυτη εκμετάλλευση ολόκληρων λαών αποτελεί πάγια τακτική του κεφαλαίου εδώ και αιώνες. Η αποικιοκρατία κατά την περίοδο της φεουδαρχίας και μέχρι τον 19ο αιώνα δεν τηρούσε τα σημερινά προσχήματα: στρατιές σκλάβων φορτώνονταν αλυσοδεμένοι σε καράβια και μεταφέρονταν ως άμισθο εργατικό δυναμικό στις φυτείες και τις μητροπόλεις της Αμερικής και της Ευρώπης, όπου κατείχαν θέση υπανθρώπου και δούλευαν κάτω από το κνούτο και το μαστίγιο ως το θάνατο. Οι τρεις ταινίες του αφιερώματος επιστρέφουν μέσα από μυθοπλαστικές αφηγήσεις στην όχι και τόσο μακρινή ιστορία των σκλάβων της Αφρικής, δίνοντας τροφή για προβληματισμό πάνω στις φρικιαστικές ομοιότητες με το σήμερα, που η ιστορία επαναλαμβάνεται ως τραγωδία. Αυτή τη φορά, τα καράβια είναι φορτωμένα με ανθρώπους που ξενιτεύονται από τις χώρες όπου το κεφάλαιο εισβάλλει στρατιωτικά ή οικονομικά, διωγμένοι «με τη θέλησή τους», δεμένοι όχι με αλυσίδες αλλά με το φόβο και την αγωνία για την επιβίωση, ενώ τα σύγχρονα σκλαβοπάζαρα παίρνουν σάρκα και οστά στα σύνορα της Ευρώπης-Φρούριο, όπου τα κύματα των κυνηγημένων φακελώνονται και καταγράφονται, για να επιλέξουν οι σύγχρονοι αφέντες το εξαθλιωμένο εργατικό δυναμικό που χρειάζονται…
