Ριμέικ μιας παλαιότερης, ομότιτλης, film-noir ταινίας του Φριτς Λανγκ, που πρωτοπαίχτηκε το 1956. Σ` αυτή ενσωματώθηκαν μερικά σύγχρονα στοιχεία, κατά βάση όμως παρέμεινε ο ίδιος πυρήνας της ιστορίας: Νεαρός δημοσιογράφος αυτοπαγιδεύεται με στόχο να ξεσκεπάσει ένα διεφθαρμένο εισαγγελέα. Ομως τα πράγματα ακολουθούν πιο περίπλοκο δρόμο…
Η ιστορία διαπραγματεύεται διαχρονικά ζητήματα, όπως η εντιμότητα, η εμπιστοσύνη, η διαφθορά και η απληστία. Ομως, οι προσδοκίες που γεννά το θέμα της ταινίας διαψεύδονται γρήγορα από τη διεκπεραιωτική και επιφανειακή προσέγγιση του σκηνοθέτη. Επιτηδευμένη πλοκή, κενά σημεία, αποσιώπηση σημαντικών παραμέτρων, προχειρότητες και επιπολαιότητες προκαλούν μάλλον τη θυμηδία του θεατή παρά ελκύουν την προσοχή του. Πολύ περισσότερο δεν τον πείθουν. Οσο για το noir της υπόθεσης, αυτό κι αν είναι για γέλια. Εκτός αν film-noir θεωρούνται τα υποφωτισμένα νυχτερινά πλάνα, οπότε πάμε πάσο…
Ελένη Σταματίου
