Μια ιστορία εκδίκησης, που καταλήγει στην αρχαία τραγωδία. Ενας άνδρας που πέφτει θύμα απαγωγής και δεκαπενταετούς φυλάκισης για άγνωστους λόγους ονειρεύεται και καταστρώνει την εκδίκησή του. Οταν, όμως, αρχίσει να την υλοποιεί, διαπιστώνει σιγά-σιγά ότι και ο ίδιος δεν είναι εντελώς αθώος… Μάλιστα, ο θύτης του θα καταφέρει να τον εγκλωβίσει στον ίδιο εφιάλτη που σημάδεψε και εκείνον… Συμπέρασμα; Δεν υπάρχουν καλοί και κακοί, ένοχοι και αθώοι ή αλλιώς: «ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω».
Η κορεάτικη αυτή ταινία κέρδισε το Μεγάλο Βραβείο στις Κάννες και ασφαλώς δεν είναι απ’ αυτές που περνούν απαρατήρητες. Εκμεταλλεύεται ένα ακραίο σενάριο για να διεισδύσει σε μια πολύπλοκη, απ’ όσο εξαρχής φαίνεται, πραγματικότητα. Στις αρετές της συγκαταλέγεται και η βιρτουόζικη σκηνοθεσία που ευτυχώς δεν είναι κενή περιεχομένου.
Ε.Γ.
ΥΓ: Αναφερθήκαμε στις τρεις σπουδαιότερες ταινίες αυτής της εβδομάδας. Για καθαρά πληροφοριακούς λόγους (διότι δεν υπάρχουν άλλοι) αναφέρουμε και την Αληθινή ζωή,, σουρεαλιστικό μελόδραμα του Πάνου Κούτρα, τα μεταφυσικά θρίλερ Βirth του Τζόναθαν Γκλέιζερ και Forgotten του Τζόζεφ Ρούμπεν, καθώς και τη νεανική ταινία Το πιθάρι.
