Μετά την τριλογία του για τα χρόνια του Πινοσέτ («Tony Manero», «Post Mortem», «No»), ο Λαρεΐν επιστρέφει με το βλέμμα του στραμμένο στη διαφθορά της καθολικής εκκλησίας. Η μυστική λέσχη αφορά μια μικρή ομάδα παπάδων, οι οποίοι υπό το άγρυπνο βλέμμα μιας καλόγριας ζουν μαζί σ' ένα σπίτι σε μια παραθαλάσσια πόλη της Χιλής. Ολοι αυτοί στο παρελθόν έχουν κατηγορηθεί (ο καθένας ξεχωριστά) για κάτι, και προσπαθούν να το θάψουν. Οι ισορροπίες όμως ταράσσονται, όταν ένας νεαρός ιερέας φτάνει στο σπίτι και μαζί του φέρνει το παρελθόν που ο καθένας νόμιζε ότι είχε αφήσει πίσω.
Ο χιλιανός σκηνοθέτης επέλεξε αυτή τη φορά να ασχοληθεί με τη συγκάλυψη εγκλημάτων από τους ιερείς της καθολικής εκκλησίας, φαινόμενο με αρκετά μεγάλες διαστάσεις εδώ και δεκαετίες στη Χιλή. Οπως ο ίδιος δήλωσε σε συνέντευξή του, «το μεγάλο παιχνίδι έχει να κάνει με τα ΜΜΕ, οι εκκλησιαστικές αρχές πιο πολύ φοβούνται τις αποκαλύψεις παρά το να πάνε στην κόλαση».
Ο σκηνοθέτης παίζει συνεχώς με το δίπολο φως-σκοτάδι, δίνοντας φυσικά ένα συμβολικό χαρακτήρα. Στα περισσότερα πλάνα κυριαρχεί μια γαλάζια, ομιχλώδης ατμόσφαιρα, ως συνεχής υπενθύμιση έλλειψης του απόλυτου ή φυσικού φωτός. Με σαρκαστικό, αργό και βασανιστικό χιούμορ ο Λαρεΐν ξεδιπλώνει την ιστορία του, ενώ εξαιρετικές είναι οι ερμηνείες των πρωταγωνιστών του.
Ελένη Π.
