Ντοκιμαντέρ το οποίο προσπαθεί να αποδείξει ότι τη «ζημιά» κατά την περίοδο της κρίσης στην Ευρώπη την πλήρωσαν οι φορολογούμενοι πολίτες για να σώσουν τις τράπεζες και όχι το αντίθετο. Οι γερμανοί σκηνοθέτες περνούν από όλες τις χώρες PIΙGS (Πορτογαλία, Ιρλανδία, Ιταλία, Ελλάδα, Ισπανία) και αποπειρώνται να καταγράψουν το «χρονικό» της κρίσης. Οπως ήταν αναμενόμενο, παρακολουθούμε και μια σειρά συνεντεύξεων διάφορων πολιτικών και ακτιβιστών, αλλά και εικόνες για τις καταστροφικές συνέπειες της κρίσης.
Πρόκειται για τηλεοπτικής αισθητικής ρεπορτάζ, το οποίο μάλιστα προέκυψε από «κράουντ φάντινγκ» («χρηματοδότηση από το πλήθος» μέσω Ιντερνετ) και γι’ αυτό επαίρεται ότι παράχθηκε από τη βάση και αποτελεί εργαλείο στα χέρια όσων το δουν. Στην πραγματικότητα, δεν δίνει καμιά καινούρια πληροφορία, ούτε προσπαθεί να μας εξηγήσει τι ακριβώς θα πει κρίση. Απλά πράγματα: στεκόμαστε έξω από ένα σπίτι στην Ισπανία που κατάσχεται, δείχνουμε πλάνα από την ΕΡΤ στην Ελλάδα, βάζουμε δυο πολιτικούς να λένε «ήταν η μόνη λύση» και κάναμε τη μισή ταινία. Λέμε ότι τα λεφτά των δανείων εξυπηρετούν τις τράπεζες και το ιδιωτικό κεφάλαιο και κάναμε την άλλη μισή ταινία.
Επιτέλους, όποιος θέλει να ασχοληθεί με αυτό το θέμα θα πρέπει να το κάνει με μια σοβαρότητα. Να κρύβει από πίσω μελέτη σε βάθος των φαινομένων και να μην αρκείται σε αισθητική «αγανακτισμένων», ειδικά όταν θέλει να αυτοανακηρύσσεται σε εργαλείο…
Ελένη Π.
