Η ομάδα Β-Company του αμερικανικού στρατού δραστηριοποιείται στο Ιράκ, αφοπλίζοντας θανατηφόρες βόμβες κάτω από δύσκολες συνθήκες.
Οταν η φόρμα επισκιάζει το περιεχόμενο, όταν δικαιολογούνται τα αδικαιολόγητα, όταν οι απόψεις ανιστόρητων ανθρώπων θεωρούνται θέσφατα, όταν η λογική υποχωρεί μπρος στο συναίσθημα, όταν οι διαφημιστικές καμπάνιες και τα βραβεία καλύπτουν την ουσία, τότε ναι, αυτή η ταινία θα μπορούσε να γίνει αποδεκτή. Ομως τι καλείται ο θεατής να πράξει βλέποντας αυτή την ταινία; Στην πραγματικότητα να συμπαραταχθεί με την αγωνία, το μόχθο και τα βάσανα των αμερικανών στρατιωτών στο Ιράκ!
Μέχρι πού φτάνει ο προβληματισμός για την καταστροφή από την αμερικανική επέμβαση στην άτυχη αυτή χώρα; Μέχρι την άποψη ορισμένων στρατιωτών, ότι πρέπει κάποια στιγμή «να φύγουν απ` αυτό το γαμημένο ερημότοπο». Με άλλα λόγια, εκεί που κάθε πραγματικός άνθρωπος θα επαναστατούσε, βλέποντας τα ερείπια μιας χώρας για τα οποία οι κυβερνώντες του είναι υπεύθυνοι, τα ανθρωποειδή που είναι τα εκτελεστικά όργανα αυτού του πολέμου φτάνουν απλά μέχρι το σημείο να αισθανθούν φόβο και δυσαρέσκεια. Στη συνταρακτική τους αναμέτρηση με το θάνατο, δεν αμφιβάλλουν καθόλου για το άδικο της επιχείρησης στην οποία έχουν εμπλακεί. Είναι άνθρωποι αυτοί; Ή απλώς πάνοπλα ρομπότ, σκιές νεκροζώντανων ανθρώπων, ανδρείκελα χωρίς ελεύθερη κρίση και βούληση;
Οχι, απαντά η κ. Μπιγκελόου. Πρόκειται για ανθρώπους που φοβούνται, αγωνιούν, θέλουν να φύγουν από κει. Φυσικά, απαντάμε εμείς, δεν πρόκειται για άψυχα αντικείμενα. Οπως και τα ζώα, έχουν φόβους και ένστιχτα. Αλλά αδυνατούν να κάνουν οποιαδήποτε σύνθετη σκέψη. Εχουν καταντήσει άβουλα όντα στην υπηρεσία της πιο αδίσταχτης και ανήθικης ιμπεριαλιστικής δύναμης. Μόνη τους ελπίδα είναι το rotation, η προσδοκία δηλαδή ότι η θητεία τους εκεί έχει ημερομηνία λήξης. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, οι ηθικές αξίες του Χόλιγουντ συμβαδίζουν με εκείνες των στρατιωτών: λίγα ερωτήματα, ανύπαρκτη αντίσταση και πολλή υπακοή στους ίδιους αφέντες.
Ο σεναριογράφος του «Hurt locker» αφιέρωσε το Οσκαρ που πήρε στους στρατιώτες που υπηρετούν εκεί! Το ίδιο και η σκηνοθέτρια, που το αφιέρωσε «στις γυναίκες και τους άντρες στρατιωτικούς που ρισκάρουν τις ζωές τους καθημερινά στο Ιράκ και το Αφγανιστάν και όλο τον κόσμο και εύχομαι να γυρίσουν ζωντανοί»! Πώς λοιπόν να μην επαινέσει την ταινία ο υπουργός Πολέμου των ΗΠΑ Ρ. Γκέιτς; Μια ακόμα πατριωτική πράξη στον αγώνα κατά της καθυστέρησης και της τρομοκρατίας! Οπως ο άδολος κεντρικός ήρωας αγαπά τα παιδιά, μισεί τους αινιγματικούς, απόμακρους, σκουρόχρωμους ιθαγενείς που τα χρησιμοποιούν σαν κινητές βόμβες, φροντίζει να κάνει καλά τη δουλειά του και γίνεται ήρωας χωρίς να το θέλει!
Ποιο είναι το τελικό συμπέρασμα αυτής της αισχρής ταινίας; Αυτό ακριβώς που λέει και ο Ομπάμα αυτή τη στιγμή: δυστυχώς, χρειάζονται ακόμα χρήματα και στρατιώτες, όμως καιρός είναι να την κάνουμε με ελαφρά πηδηματάκια από κει, αφού η υπόθεση ούτε καν μεσοπρόθεσμα δεν μπορεί να κερδηθεί.
Για να μην είμαστε άδικοι, ας δούμε τι άλλο απομένει πέρα από την καλυμμένη τεχνηέντως προπαγάνδα περί ηθικής και πολιτισμικής ανωτερότητας των Αμερικανών, περί πατριωτισμού, περί οικογένειας κ.λπ. Η κ. Μπιγκελόου επιδίδεται σε μια θορυβώδη όσο και άψογη επίδειξη σκηνοθετικής δεξιοτεχνίας, που αναπαριστά με ακρίβεια και ρεαλισμό την ένταση, το φόβο, τους κινδύνους, τη φορτισμένη ατμόσφαιρα των διαδοχικών πολεμικών επεισοδίων. Οπως είπαμε και στην αρχή, η φόρμα στο απόγειο και η ουσία (εκφρασμένη μ’ ένα φτηνό αντιπολεμικό διδακτισμό) στο μηδέν.
Οσοι τολμούν να συγκρίνουν την ταινία αυτή με την «Αποκάλυψη τώρα» του Φ.Φ. Κόπολα πραγματικά δεν ξέρουν που πατούν και που πηγαίνουν. Είναι απλά γελοίοι.
Ελένη Σταματίου
