Η ιμπεριαλιστική Κίνα εδώ και καιρό έχει βρει τον κινηματογραφικό εκφραστή της στο πρόσωπο του γενικού κουμανταδόρου των Ολυμπιακών Αγώνων του 2008 στο Πεκίνο κι έτσι ο πάλαι ποτέ πολλά υποσχόμενος Ζανγκ Γιμού μετά τον «Ηρωα» και τα «Ιπτάμενα στιλέτα» αποζημιώνει το διεθνές φιλοθέαμον κοινό με μια ακόμα υπερπαραγωγή με θέμα την Κίνα της αυτοκρατορικής περιόδου και των πολεμικών τεχνών.
Η δακρύβρεχτη πλοκή της ταινίας για τις ίντριγκες και τα πάθη των βασιλιάδων είναι κατώτερη κάθε προσδοκίας και πραγματικά αναίτια λόγου. Τα εφέ τα ‘χουμε δει ήδη ένα σωρό φορές στις αμερικάνικες παραγωγές τύπου «Τροία» κ.λπ. Τι απομένει; Το ιδιαίτερο κινέζικο στυλιζάρισμα και η «αυτοκρατορική» άρτια ερμηνεία της Γκονγκ Λι. Αρκεί αυτό; Ασφαλώς όχι. Μια ταινία για ν’ αξίζει κάτι πρέπει να ‘χει ψυχούλα. Πρέπει να ‘χει κάτι να πει. Μίλια μακρυά από το «Σήκωσε τα κόκκινα φανάρια», αυτή η παιδική και ανιαρή ταινία αρνείται το κυριότερο: ότι όλες οι βασιλικές διαμάχες μέχρι τώρα είχαν μοναδικό κίνητρο της διαπάλη για την εξουσία.
Τελικό συμπέρασμα; Δεν μας έφτανε το αμερικάνικο, δεν μας έφτανε το ινδικό, τώρα έχουμε και το κινέζικο Χόλιγουντ.
Ελένη Σταματίου
