Μετά τις «Σημαίες των προγόνων μας», που είδε τη μάχη της Ιβοζίμα από την πλευρά των Αμερικάνων, η δεύτερη αυτή ταινία του Κλιντ Ιστγουντ προσεγγίζει το ίδιο θέμα από την πλευρά των Ιαπώνων.
Στην πραγματικότητα, και οι δυο ταινίες, αν και εκλεπτυσμένα, «βλέπουν» τα γεγονότα από την αμερικάνικη οπτική γωνία: Οι υποτιμημένοι Αμερικανοί γενναίοι στρατιώτες, οι ήρωες της άλλης πλευράς, η κρυμμένη ηττοπάθεια των Ιαπώνων, η διαμάχη των αντίθετων πολεμικών τακτικών, η διεξοδική περιγραφή των μαχών, τα συνεχή φλας-μπακ με την προηγούμενη ζωή των κεντρικών πρωταγωνιστών συνθέτουν δυο ταινίες που πραγματικά δεν δικαιολογούν το θόρυβο που δημιουργήθηκε γύρω απ’ αυτές. Τέτοιες έχουμε δει ουκ ολίγες.
Μοναδική αληθινή σκηνή, που υποδηλώνει την κάπως ανεξάρτητη ματιά του σκηνοθέτη, είναι η δολοφονία Ιαπώνων αιχμαλώτων από αμερικάνο αξιωματικό, αμέσως μετά τη σύλληψή τους. Κατά τα άλλα, δυο είναι τα κύρια χρακτηριστικά αυτής της ταινίας: Η εξιστόρησή της με τα κλασικά αφηγηματικά αμερικάνικα κλισέ και η απουσία οποιασδήποτε σε βάθος προσέγγιση ή αναφορά των αληθινών αιτίων που οδήγησαν τις δυο χώρες στην εμπλοκή τους στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Ελένη Σταματίου
