Στη Φρανκο-κρατούμενη Ισπανία τη δεκαετία του `60 ένας ευαίσθητος κινηματογραφιστής αναζητά την ουσία της τέχνης πέρα από τη ζέουσα και οδυνηρή πολιτική πραγματικότητα του καιρού του. Είναι όμως αυτό δυνατόν; Εν μέρει αυτό είναι δυνατόν: Ο Βίκτορ Ερίθε έκανε αίσθηση με το «Πνεύμα του μελισσιού», υπαινισσόμενος απλώς τη μετεμφυλιακή Ισπανία και επικεντρωνόμενος στη βασική ιδέα που διατρέχει το έργο του, δηλαδή τη ροή του χρόνου και της ζωής, τα συναισθήματα και τα απλά πράγματα της καθημερινότητας, μέσα από αριστουργηματικές εικόνες και υποβλητικούς φωτισμούς. Ετσι οι «πολιτικές δυσκολίες» μένουν απέξω. Ο θεατής ψάχνει με το μεγεθυντικό φακό να ανακαλύψει τα όποια ψήγματα κοινωνικού προβληματισμού και τελικά αυτό που μένει από αυτή την ταινία είναι μια βαθιά ματιά στην παιδική ψυχοσύνθεση, κοινό και συγκινητικό γνώρισμα όλων των λαών του κόσμου, καθώς και η ποίηση της εικόνας, αυτή που καθιέρωσε τον Ερίθε σαν αξιόλογο κινηματογραφιστή.
Ομως, δεν αρκεί να καταγράφει κανείς τη ζωή. Γιατί εκείνο που απογειώνει οποιοδήποτε έργο είναι η εσώτερη φωτιά που δίνει νόημα στην ανωτερότητα της ανθρώπινης ύπαρξης. Ο Ερίθε αποτυπώνει την ομορφιά, όχι όμως και την τόλμη.
Ελένη Σταματίου
