Αυτήν την εβδομάδα, στην «Αλκυονίδα» ολοκληρώνεται η προβολή της Tριλογίας του Πολέμου του Αλεξάντρ Ντοβζένκο (έχει προηγηθεί η προβολή των «Ζβενιγκόρα» και «Αρσενάλ-Το οπλοστάσιο») με την πιο διάσημη ίσως ταινία του σοβιετικού σκηνοθέτη, τη «Γη». Ενα λυρικό, αλλά πάνω απ’ όλα διαλεκτικό αριστούργημα του σοβιετικού κινηματογράφου, που αφηγείται τη μετάβαση στην κολεκτιβοποίηση σε μια κοινότητα της Ουκρανίας και τη λυσσαλέα αντίδραση των ντόπιων κουλάκων, που δε διστάζουν να φτάνουν ως το φόνο, από οργή και αντίδραση.
Ο σπουδαίος ποιητής της εικόνας Ντοβ-ζένκο απεικονίζει με μεγάλη τρυφερότητα τη φύση, τη γονιμότητα της γης και τη ζωή που αιώνια αναγεννιέται μέσα από το θάνατο. Ο Ντοβζένκο είχε πει πως δεν πρέπει να αντιμετωπίζουμε το θέμα του κοινού ανθρώπου ως κοινό θέμα. Κι αυτό εφαρμόζει στην ταινία του.
Στη «Γη», η πλοκή δεν είναι σίγουρα ένα από τα πρωταρχικά δομικά στοιχεία της ταινίας. Αυτό που μένει στο θεατή είναι ο λυρισμός του συνόλου, βασισμένος στη φιλοσοφική θέση του Ντοβζένκο για τη ζωή και το θάνατο και την απαράμιλλη δεξιοτεχνία του ως κινηματογραφιστή. Πρόκειται για ένα ποίημα με πολιτικές προεκτάσεις, που καταγράφει το πέρασμα από την παλιά τάξη πραγμάτων σε μια νέα, καινούρια και πολύ ελπιδοφόρα.
Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι ο Τσάρλι Τσάπλιν είχε δηλώσει ότι η σλάβικη κινηματογραφία έδωσε στον κόσμο έναν μόνο σκηνοθέτη: τον Αλεξάντρ Ντοβζένκο…
Ελένη Π.
