Ο Κασσελάκης και ο ντόρος που κατασκεύασε το «επικοινωνιακό» επιτελείο που προσέλαβε ανέβασαν μερικά «κλικ» τη δημοσιότητα γύρω από το λεγόμενο διαρκές συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ, που ενέκρινε και τις πέντε υποψηφιότητες για την προεδρία του κόμματος. Πέραν τούτου ουδέν. Ουσία μηδέν.
Δεν έχει πραγματικά κανένα νόημα να ασχοληθούμε με τις ομιλίες των πέντε υποψηφίων προς συνέδρους που παρακολουθούσαν τα κινητά τους. Αναμενόμενα πράγματα είπαν, χιλιοειπωμένα, γνωστά από κάθε αντίστοιχη διαδικασία του ΣΥΡΙΖΑ. Χρόνια τώρα τα ίδια υλικά ανακυκλώνουν, φτιάχνοντας δοσολογίες ανάλογα με τη συγκυρία και προσαρμοσμένες στην «προσωπικότητα» αυτού που μιλάει.
Ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει να παραμείνει ένα αστικό εξουσίας. Θα τα καταφέρει ή όχι; Και τι πρέπει να κάνει για τα καταφέρει; Αυτά είναι τα ερωτήματα που έχουν όλοι και όλες στο πίσω μέρος του μυαλού τους, την ώρα που εκφέρουν βαρύγδουπες ιδεολογικοποιημένες ομιλίες, που πλέον δεν συγκινούν ούτε τα πιο φανατικά «συριζόσκυλα». Διότι κι αυτά εξουσία θέλουν. Εξουσία που θα τους δίνει την άνεση να φλυαρούν για «κινήματα», «δικαιώματα» και άλλα τέτοια ηχηρά.
Ποιο είναι το βασικό πρόβλημα του σημερινού ΣΥΡΙΖΑ; Οχι ότι δεν μπόρεσε να νικήσει τον Μητσοτάκη, αλλά ότι συνετρίβη, πέφτοντας κάτω από το 20%. Εχουμε σημειώσει πολλές φορές ότι εδώ και πολλά χρόνια (από τις αρχές του 2000) στην Ελλάδα η ψήφος έχει αρνητική χροιά. Δεν υπερψηφίζεται το κόμμα που νικά, επειδή τάχα συγκίνησε με τον πολιτικό του λόγο, αλλά καταψηφίζεται το κόμμα που κυβερνούσε. Πάνω σ’ αυτή την πολιτική χτίστηκε η εκλογική τακτική του λεγόμενου «ώριμου φρούτου». Η αντιπολίτευση περιμένει να φθαρεί η κυβέρνηση για να πάρει τη θέση της.
Αυτό δεν λειτούργησε στις εκλογές της 21ης Μάη και της 25ης Ιούνη του 2023. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ πλησίαζε τη ΝΔ, αν έστω έπαιρνε το σχεδόν 32% του 2019, ο Τσίπρας δε θα είχε παραιτηθεί και τα προβλήματα θα ήταν λιγότερα. Η εκλογική καταβαράθρωση οδήγησε σε αυτό που ονομάζουν «κρίση ταυτότητας». Επέτρεψε στον καλοκουρδισμένο μηχανισμό προπαγάνδας του Μητσοτάκη να παίζει την οπερέτα του «ενάμιση κόμματος», με τη ΝΔ να είναι το «ένα» και τον ΣΥΡΙΖΑ να είναι το «μισό» (με το ΠΑΣΟΚΙΝΑΛ να απειλεί να τον φτάσει και να γίνει αυτό το «μισό» κόμμα).
Τις περιφερειακές και δημοτικές εκλογές οι συριζαίοι τις έχουν παρατήσει. Ποτέ, άλλωστε, δεν ήταν το δυνατό τους χαρτί (όπως και οι εκλογές στον αστικοποιημένο γραφειοκρατικό συνδικαλισμό). Ερχονται, όμως, οι ευρωεκλογές που έχουν καθαρά πολιτικό χαρακτήρα και στις οποίες κανένα αστικό κόμμα δεν μπορεί να κρυφτεί πίσω από τη «χαλαρότητα» της ψήφου. Ιδιαίτερα τα κόμματα της αντιπολίτευσης. Γιατί οι πάντες γνωρίζουν πολύ καλά την πρόσφατη πολιτική ιστορία που δείχνει ότι η σχετική «χαλαρότητα» της ψήφου στις ευρωεκλογές λειτουργεί κατά κανόνα υπέρ της αντιπολίτευσης και όχι υπέρ του κυβερνώντος κόμματος.
Μέχρι τον Μάη του 2024 απομένουν λιγότεροι από εννιά μήνες. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ δεν «ξεκολλήσει», δείχνοντας μια άξια λόγου αύξηση του ποσοστού του, τότε θα είναι σαν να έχει υπογραφεί η θανατική του καταδίκη και απομένει απλά η εκτέλεσή της. Αυτό είναι το θέμα. Ολες και όλοι στον ΣΥΡΙΖΑ το γνωρίζουν, αλλά το κρύβουν (παλιά τους τέχνη κόσκινο) πίσω από κορόνες του τύπου: «Το δίλημμα λοιπόν παίρνει νέα μορφή: κράτος υπηρέτης συγκεκριμένων ιδιωτικών συμφερόντων που τα επιδοτεί; Ή κράτος στην υπηρεσία του κοινωνικού συνόλου που σχεδιάζει και υλοποιεί δημόσιες πολιτικές;» (Αχτσιόγλου) ή: Η ηγεμονία χτίζεται όταν λες πράγματα που δεν είναι ηγεμονικά. Είμαστε μία δύναμη που θέλω να σπρώξει τα όρια του εφικτού, δεν είμαστε διαχειριστική δύναμη. Να λέμε πάντα αυτά που πιστεύουμε για τα δικαιώματα» (Τσακαλώτος), πίσω από τετριμμένες ψευδοπολιτικές αναλύσεις του τύπου: «Η βασική διαιρετική τομή στον άξονα “Αριστερά – Δεξιά” ίσχυε, ισχύει και θα ισχύει. Και όσο η Αριστερά δεν καταφέρει να αποσπά δυνάμεις του Κέντρου από τη στρατηγική τους συγκόλληση με τη Δεξιά δεν θα καταφέρει να έχει πλειοψηφία» (Παππάς), πίσω από τις αμερικανιές του Κασσελάκη περί «αριστείας» (που αφορά μόνον αυτόν και κανέναν άλλο) και πίσω από τις… τζουμακίες του Τζουμάκα.
Οποια/ος εκλεγεί πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ έχει προθεσμία μέχρι τις ευρωεκλογές. Αν το ποσοστό δεν πάει γύρω στο 25%, μαύρο φίδι που την/τον έφαγε. Θα τεθεί αμέσως επί τάπητος το ζήτημα της δημιουργίας νέου κόμματος και ο ΣΥΡΙΖΑ θα κηρυχτεί κόμμα σε αποδρομή. Θα είναι ο Κασσελάκης αυτός που θα αναλάβει τη διάσπαση; Αν δεν το κάνει θα κριθεί ανίκανος. Θα παίξει ρόλο ο Τσίπρας σ’ αυτό; Δεν το ξέρουμε, αλλά γιατί όχι; Σημειώστε, όμως, πως κάποιοι δημοσιολόγοι που συμβούλευαν τον Τσίπρα «να πετάξει τα βαρίδια», ονοματίζοντας πρώτα τον Πολάκη, τώρα έχουν καταπιεί την παρουσία του Πολάκη ως βασικού εσωκομματικού στηρίγματος του Κασσελάκη.
Τι κρατάμε απ’ όλο αυτό το νταβαντούρι; Το ότι αναφερόμαστε σε ένα αστικό κόμμα εξουσίας, που προσπαθεί να παραμείνει τέτοιο και να μην καταλήξει στο σκουπιδοτενεκέ της Ιστορίας. Το αν θα τα καταφέρει ή όχι δεν αφορά την πορεία της ταξικής πάλης, δεν πρόκειται να την επηρεάσει. Τα καμώματα των συριζαίων ανήκουν κυρίως στη σφαίρα της παραπολιτικής και όχι της πολιτικής.
