«Εχει ακουστεί εδώ, γιατί υπάρχουν και άλλες παρατάξεις σε αυτή τη χώρα, δεν υπάρχει μόνο η αριστερά σε αυτή τη χώρα, υπάρχουν και άλλες παρατάξεις, έχει ακουστεί εδώ ότι ο Μπελογιάννης αγωνίστηκε για τη Δημοκρατία. Διαφωνώ. Ο θάνατος του Μπελογιάννη ήταν σκληρότατος. Η θανατική ποινή είναι μια σκληρότατη πράξη. Αλλά δεν μπορεί εν ονόματι μιας σκληρότατης πράξης που μπορεί κανείς να την κρίνει, αν ήταν άδικη ή δίκαιη, να θεωρούμε ότι η επιδίωξη επιβολής κομμουνιστικής δικτατορίας συνιστά πράξη υπέρ της Δημοκρατίας».
Κωνσταντίνος Τασούλας (Βουλή, Μάρτης 28.3.2017)
Το αηδιαστικό αντικομμουνιστικό κρεσέντο του Τασούλα, υπό τα χειροκροτήματα του ανανήψαντος τσεκουροφόρου φασίστα Βορίδη, απ’ αφορμή τα εγκαίνια του Μουσείου Μπελογιάννη στην Αμαλιάδα (οι λόγοι δημαγωγίας που ώθησαν τον Τσίπρα σ’ αυτή την κίνηση δεν έχουν σημασία εν προκειμένω), δεν έγινε «άνευ λόγου και αιτίας». Είχε προηγηθεί στο βήμα της Βουλής ο νεοναζιστής Ηλιόπουλος που με αφρούς στο στόμα μίλησε για τον «αρχισφαγέα του κομμουνιστικού κόμματος… που ευθύνεται για τόσα εγκλήματα». Και υποσχόταν: «Τιμήσατε τον σφαγέα αλλά εμείς το σπίτι του θα το γκρεμίσουμε για να μην θυμίζει τα εγκλήματα του κομμουνισμού, όταν θα έρθει η ώρα. Θα δείτε το Μουσείο Μπελογιάννη τι θα γίνει, όταν θα έρθει η Χρυσή Αυγή στα πράγματα».
Κάποιος από την παραδοσιακή ακροδεξιά έπρεπε να πάρει τη μπουκιά από το στόμα των νεοναζιστών χρυσαυγιτών, απευθυνόμενος στο εθνικοφασιστικό ακροατήριο. Και ποιος καταλληλότερος από τον προσωπικό γραμματέα του Ευάγγελου Αβέρωφ-Τοσίτσα, έναν ρήτορα της παραδοσιακής ακροδεξιάς, που από τον μέντορά του Αβέρωφ είχε μάθει «από τα μικράτα του» πώς πρέπει να απευθύνεσαι σ’ αυτό το ακροατήριο;
Αυτός είναι ο εκλεκτός του Κυριάκου Μητσοτάκη για την προεδρία της Δημοκρατίας. Επειδή και ο Μητσοτάκης τον παρουσίασε ως υπόδειγμα πολιτικού που… ενώνει το έθνος και ο ίδιος ο Τασούλας εμφανίστηκε σαν τέτοιος, καλό είναι να ξέρουμε με ποιον ακριβώς έχουμε να κάνουμε και να μην τρώμε την παραμύθα. Το 2017 δεν είναι κάποια μακρινή εποχή.
Προτού σχολιάσουμε τα «γιατί» της επιλογής Μητσοτάκη, θέλουμε να σταθούμε σε ένα ζήτημα φαινομενικά άσχετο, αλλά απόλυτα σχετικό με την επίλογή Τασούλα.
Ο αυτοκρατορίσκος
Εδώ και δυο μήνες και ιδιαίτερα τον τελευταίο μήνα εκτυλίσσεται μια εκκωφαντική μιντιακή εκστρατεία που θα μπορούσε να γυριστεί κωμωδία με τίτλο «Στο μυαλό του Κούλη». Αρθρα επί άρθρων για τον πρωθυπουργό που προβληματίζεται βαθιά για το πρόσωπο που θα προτείνει, που σταθμίζει όλα τα δεδομένα, που είναι σφίγγα απέναντι ακόμα και στους πιο στενούς συνεργάτες του κτλ. Μας ζάλισαν με τον τόπο του τελικού… διαλογισμού του Μητσοτάκη. Θα είναι στα Χανιά. Οχι, θα είναι στο Μέτσοβο που θα πάει μετά τα Χανιά. Τελικά δεν πήγε στο Μέτσοβο αλλά τριήμερο στην Ιταλία για να διαλογιστεί εκεί και να καταλήξει στην τελική απόφαση κτλ.
Αυτός, αυτός, αυτός, ο μόνος που είναι ικανός για έναν τέτοιο… διαλογισμό. Οι άλλοι είναι τόσο μικροί μπροστά του, τόσο ανίκανοι για σημαντικές αποφάσεις, που δεν αξίζει τον κόπο, όχι να διαβουλευτεί μαζί τους, αλλά ούτε να τους κάνει μια τυπική ενημέρωση. Και σήμερα, που ο ελέω θεού αυτοκρατορίσκος ανακοίνωσε τον Τασούλα, σε πρώτο ενικό πρόσωπο μίλησε. Τα πρώτα του λόγια ήταν: «Μοιράζομαι σήμερα μαζί σας τις σκέψεις μου για τον κορυφαίο πολιτειακό θεσμό. Και, ταυτόχρονα, ανακοινώνω την πρόταση της Νέας Δημοκρατίας για το πρόσωπο που θα κληθεί να τον υπηρετήσει».
Εγώ σκέφτηκα, εγώ αποφάσισα, εγώ ανακοινώνω, εγώ, εγώ, εγώ, δοξάστε με, όπως έλεγε ένα παλιόι σκετσάκι του Χάρρυ Κλυνν. Τα μέλη της κυβέρνησης, οι βουλευτές της ΝΔ, τα όργανα (λέμε τώρα) της ΝΔ, μαθαίνουν την απόφασή μου αυτή τη στιγμή, μαζί με όλος τους υπόλοιπους πολίτες. Ξαναδοξάστε με!
Η πλάκα είναι πως ουδείς αμφισβήτησε το δικαίωμά του να αποφασίζει μόνος του και να ανακοινώνει χωρίς να διαβουλευτεί με κανέναν. Και η αντιπολίτευση το θεώρησε ως αποκλειστικό προνόμιό του ή δεν το αξιολόγησε ως… θεσμικά προβληματικό. Κατά τα άλλα, μιλούν για δημοκρατία…
Η πρόκληση είναι πως όλοι αυτοί πιάνουν συχνά-πυκνά στο στόμα τους τον Στάλιν και τον δείχνουν σαν παράδειγμα προς αποφυγή. Είναι, βέβαια, ιεροσυλία να κάνεις οποιαδήποτε σύγκριση ανάμεσα στον Μητσοτάκη και τους ομοίους του και στον Στάλιν, θα την διαπράξουμε όμως για να φανεί το μέγεθος της αγυρτείας τους.
Ο Στάλιν, όπως όλοι οι κομμουνιστές ηγέτες, έγινε αυτό που έγινε μέσα σ’ ένα περιβάλλον συλλογικής δουλειάς. Ακόμα και ο φραξιονιστικός αγώνας που κατά καιρούς εμφανιζόταν σε κομμουνιστικά κόμματα είχε στη βάση του συλλογικές αντιπαραθέσεις και όχι προσωπικές αντιπαραθέσεις. Οι προσωπικότητες εμφανίζονταν ως επικεφαλής ρευμάτων με «γραμμή» και όχι ως ελέω θεού βασιλιάδες. Το μπολσεβίκικο κόμμα, με ηγέτη τον Στάλιν, αντιμετώπισε τις παρεκκλίσεις το δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1920 (δεξιά παρέκκλιση και σοσιαλδημοκρατική παρέκκλιση, για να μνημονεύσουμε τις πιο σημαντικές), όχι με προσωπικές αποφάσεις του Στάλιν, αλλά με σκληρή εσωκομματική αντιπαράθεση, με διαδικασίες οργάνων (από το πολιτικό γραφείο και την κεντρική επιτροπή μέχρι το συνέδριο), με δημόσιες αντιπαραθέσεις από τον κομματικό Τύπο, με συνελεύσεις και συνδιασκέψεις σε όλη την αχανή ΕΣΣΔ, σε κάθε κομματική οργάνωση. Και να μην μπερδεύουμε αυτές τις μεγάλες ιδεολογικοπολιτικές αντιπαραθέσεις, παρά τη φραξιονιστική συμπεριφορά των εσωκομματικών αντιπολιτεύσεων, με την σαμποταριστική και πρακτόρικη δράση των υπολειμμάτων αυτών των αντιπολιτεύσεων τη δεκαετία του 1930, που αντιμετωπίστηκαν με βάση το σοβιετικό Δίκαιο.
Ο Στάλιν διαδραμάτισε εξέχοντα ρόλο ως επικεφαλής της πλειοψηφίας (όπως είχε διαδραματίσει προηγουμένως ο Λένιν, σε αντίστοιχες διαδικασίες), ως προσωπικότητα που είχε την ικανότητα να γενικεύει θεωρητικά και να φτάνει στο βάθος της ουσίας των πραγμάτων, αλλά ποτέ δεν ήταν μόνος. Πλαισιωνόταν από πολλούς άλλους μπολσεβίκους ηγέτες. Ποτέ δεν βγήκε ο Στάλιν στο σοβιετικό λαό για να πει «θέλω να μοιραστώ μαζί σας τις σκέψεις μου και να σας ανακοινώσω τις αποφάσεις μου». Προτού μιλήσει ο Στάλιν συνεδρίαζαν όργανα, «κατέβαιναν» προτάσεις, γίνονταν συζητήσεις, παίρνονταν αποφάσεις. Και δεν ήταν πάντα ο Στάλιν ο εισηγητής, συχνά ήταν άλλα στελέχη, επιφορτισμένα με τομείς της κομματικής ή της κρατικής δουλειάς.
Οι πολιτικοί γίγαντες δεν έχουν ανάγκη να παρουσιάζονται σαν αυτοκρατορίσκοι. Ούτε να στήνουν τηλεοπτικά πλάνα του τύπου «τι γκόμενος είσαι εσύ;». Το κύρος τους το χτίζουν με το έργο τους, θεωρητικό και πρακτικό-πολιτικό. Κι αφού αναφερθήκαμε στον Στάλιν, ας αναρωτηθεί κάθε καλοπροαίρετος άνθρωπος πώς ο μικρός Σόσο, ένα φτωχόπαιδο από το Γκόρι της Γεωργίας έγινε ο Στάλιν, γενικός γραμματέας του Μπολσεβίκικου Κόμματος και ηγέτης της κραταιάς Ενωσης Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών. Οποιος/α ψάξει χωρίς παρωπίδες, θα έρθει σε επαφή με τον άνθρωπο και το έργο του, το πραγματικό έργο του.
Αντίθετα, οι πολιτικοί νάνοι έχουν ανάγκη από υποστυλώματα που θα τους δείχνουν ψηλούς. Τις συντριπτικά περισσότερες φορές, δε, αυτοί οι πολιτικοί νάνοι έχουν ημερομηνία λήξης. Τα αστικά συστήματα εξουσίας τους ξεφορτώνονται, για να μπορέσουν να διατηρήσουν τη σάπια κοινωνική συναίνεση, μέσω των εκλογικών μηχανισμών της αστικής δημοκρατίας (που πάντα είναι δικτατορία του κεφαλαίου).
Ο Μητσοτάκης, ένας από τους πολλούς πολιτικούς νάνους, ξέρει πως βρίσκεται σε αποδρομή και έχει βάλει τον προσωπικό του μηχανισμό να υποστυλώνει το ηγετικό του προφίλ, παρουσιάζοντάς τον ως «κυρίαρχο του παιχνιδιού», «αριστοτέχνη των διευρύνσεων» και άλλα παρόμοια. Γι’ αυτό χειρίστηκε με τρόπο αυτοκρατορίσκου και την προεδρική εκλογή.
Συσπείρωση στα δεξιά (ούλτρα δεξιά)
Δεν είναι καθόλου δύσκολο να καταλάβουμε γιατί ο Μητσοτάκης θα εκλέξει ΠτΔ τον αβεροφικό, αντικομμουνιστή, σκληρό δεξιό Τασούλα. Προσπαθεί να οχυρώσει τη ΝΔ στα δεξιά της. Εκεί που έχει διαρροές ακόμα και προς μια τυχάρπαστη ακροδεξιά της ΝΔ, που έγινε ξαφνικά… αρχηγός κόμματος.
Αν, μάλιστα, τοποθετήσει πρόεδρο της Βουλής, στη θέση του Τασούλα, τον Νικήτα Κακλαμάνη, όπως φημολογείται έντονα, θα έχει ολοκληρώσει την περικύκλωση των λεγόμενων σαμαρικών. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι και ο Σαμαράς υπήρξε «πνευματικό» παιδί του Αβέρωφ και ο Νικήτας, ο οποίος μάλιστα είχε ακολουθήσει τον Σαμαρά στην ΠΟΛΑ.
Οι δικαιολογίες που επικαλέστηκε ο Μητσοτάκης είναι από πολιτικά γελοίες μέχρι προσβλητικές για τη Σακελλαροπούλου. Χαρακτήρισε την τελευταία… πρόεδρο με ανθρώπινο πρόσωπο, αλλά ανεπαρκή να ανταποκριθεί «σε ένα ταραγμένο διεθνές περιβάλλον». Αν αυτό δεν είναι κανονικό φτύσιμο, τι είναι; Το επιχείρημα είναι και πολιτικά γελοίο, γιατί αν ο ΠτΔ καλείται να διαδραματίσει πολιτικό ρόλο «σε ένα ταραγμένο διεθνές περιβάλλον» (δεν έχει τέτοια καθήκοντα, αλλά το παίρνουμε ως υπόθεση εργασίας), τότε ο Τασούλας είναι ό,τι πιο «λίγο» έχει να επιδείξει η ΝΔ. Από άποψη πολιτικής εμπειρίας ο Τασούλας έφτασε μέχρι υπουργός Πολιτισμού (2014-15) στην κυβέρνηση των Σαμαροβενιζέλων. Από διεθνείς διασυνδέσεις τίποτα. Είναι καλός, βέβαια, στην απαγγελία αποσπασμάτων από ποιήματα του Καβάφη, αλλά αυτό δεν το λες ούτε πολιτική εμπειρία ούτε πολιτικό κύρος.
Γιατί ο Μητσοτάκης δεν απευθύνθηκε στον Κ. Καραμανλή που ως πρώην πρωθυπουργός διαθέτει τα προσόντα που υποτίθεται ότι απαιτεί το «ταραγμένο διεθνές περιβάλλον»; Αν του έθετε έτσι το ζήτημα, δύσκολα θα αρνούταν ο Καραμανλής. Γιατί δεν πρότεινε τον Βενιζέλο, που επίσης διαθέτει τα προσόντα που υποτίθεται ότι χρειάζονται, ενώ θα εκλεγόταν και με τις ψήφους του ΠΑΣΟΚΙΝΑΛ, οπότε θα ήταν ευρύτερης αποδοχής;
Δε χρειάζεται να το βασανίζουμε. Τα υποτιθέμενα προσόντα είναι απλώς πρόφαση. Γελοία και προκλητική. Πέταξε στα σκουπίδια (κυριολεκτικά σαν στυμμένη λεμονόκουπα) τη Σακαλλεροπούλου, για να ικανοποιήσει τους σαμαρικούς και άλλους ακροδεξιούς που ζητούσαν «την κεφαλήν της επί πίνακι», λόγω της συμμετοχής της στο επινίκιο γκέι πάρτι μετά την ψήφιση του νόμου για το γάμοι των ομόφυλων ζευγαριών. Και θα βάλει στη θέση της -έστω και με τις ψήφους μόνο της ΝΔ και μερικών νεοναζιστών- τον γραμματέα του Αβέρωφ, έναν σκληρό δεξιό και λυσσασμένο αντικομμουνιστή. Τόσο απλά.
ΥΓ. Τον Τασούλα τον «κυνηγάει» και μια υπόθεση με οσμή σκανδάλου. Το 2001, εργολάβος της Κηφισιάς τον μήνυσε για εκβίαση, ισχυριζόμενος ότι ως δήμαρχος Κηφισιάς τού ζήτησε μίζα 70 εκατ. δραχμών για να τον «διευκολύνει» με ένα οικόπεδο. Ο Τασούλας στο μεταξύ είχε γίνει βουλευτής και η Ολομέλεια της Βουλής, με απόφαση κατά πλειοψηφία, δεν ήρε την ασυλία του. Ο Τασούλας υποστήριξε ότι η μήνυση υποβλήθηκε με καθυστέρηση και έγινε για να του προκαλέσει πολιτική βλάβη προς όφελος άλλου πολιτευτή στα Γιάννενα.
Ο εργολάβος υπέβαλε νέα μήνυση το 2003. Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου γνωμοδότησε ότι αφορούσε την ίδια υπόθεση χωρίς νέα στοιχεία. Ο πρόεδρος της Βουλής Απόστολος Κακλαμάνης (ΠΑΣΟΚ) απέρριψε το αίτημα άρσης της ασυλίας του Τασούλα, χωρίς να συγκαλέσει την Ολομέλεια (στηρίχτηκε στην αρεοπαγιτική γνωμοδότηση). Ο εργολάβος έκανε αγωγή κατά Τασούλα στα πολιτικά δικαστήρια, η οποία απορρίφτηκε.
Ομως, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, στο οποίο προσέφυγε, καταδίκασε το 2006 την Ελλάδα για παραβίαση του δικαιώματος της πρόσβασης πολίτη στα δικαστήρια, κρίνοντας ότι η μήνυση του εργολάβου κατά του Τασούλα δεν αφορούσε πράξεις που συνδέονταν με το έργο του ως βουλευτή.
Ο Τασούλας έκανε μήνυση στον εργολάβο που πρωτόδικα καταδικάστηκε σε φυλάκιση 20 μηνών. Ο ίδιος (ο εργολάβος) ισχυρίζεται ότι στο δεύτερο βαθμό αθωώθηκε (δεν μπορέσαμε να το διασταυρώσουμε). Γεγονός, όμως, είναι ότι μια υπόθεση που αφορούσε τον Τασούλα-δήμαρχο δεν δικάστηκε ποτέ από τα δικαστήρια, γιατί ο Τασούλας-βουλευτής οχυρώθηκε πίσω από την ασυλία του.
Θέλει πολύ θράσος, λοιπόν, να γίνεται λόγος για διεθνές κύρος ενός ανθρώπου που θα γίνει ΠτΔ, όταν η χώρα που θα εκπροσωπεί έχει καταδικαστεί από το ΕΔΔΑ, επειδή αυτός οχυρώθηκε πίσω από τη βουλευτική ασυλία για να μην δικαστεί για υπόθεση που αφορούσε τη δράση του όταν δεν ήταν βουλευτής.
