Τις τελευταίες μέρες, καθώς πλησιάζουμε στο «σημείο μηδέν», δηλαδή στη μέρα που η κυβέρνηση Παπανδρέου θα προσφύγει στο μηχανισμό «στήριξης» ΕΕ-ΔΝΤ, ο «επικοινωνιακός σχεδιασμός» της κυβέρνησης έχει αλλάξει. Καθώς βάλλεται όχι μόνο από τ’ αριστερά, αλλά και από τα δεξιά για την προσφυγή στο ΔΝΤ, η προπαγάνδα από τη μια «αποτάσσεται» το ΔΝΤ (γράφουμε αναλυτικά στη σελίδα 3) και από την άλλη στρέφει την προσοχή των εργαζόμενων στα επιτόκια του νέου δανεισμού και όχι στα μέτρα-σοκ σε βάρος του εργαζόμενου λαού, που θα συνοδεύουν το δανεισμό και θα καθορίσουν το εργασιακό-κοινωνικό τοπίο για πολλά χρόνια.
Ο καυγάς περί «κακού» ΔΝΤ και «καλής» ΕΕ είναι αποπροσανατολιστικός. Είναι σαν να πρέπει να επιλέξεις ανάμεσα στη Σκύλλα και τη Χάρυβδη. Αλλωστε, το ΔΝΤ στην Ελλάδα το φέρνει η ΕΕ, ως παράγοντα του μηχανισμού «στήριξης», που στήθηκε στο άρπα-κόλλα και ύστερα από σκληρά παζάρια ανάμεσα στις δυο ηγέτριες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις της ΕΕ, τη Γερμανία και τη Γαλλία. Την ανάμιξη του ΔΝΤ την επέβαλε η Γερμανία, παρά τις αντιρρήσεις της Γαλλίας, και την επέβαλε για συγκεκριμένους λόγους.
Γιατί η Γερμανία επέμενε να αναμιχθεί οπωσδήποτε το ΔΝΤ στο μηχανισμό «στήριξης» που δημιουργήθηκε με τη συμφωνία της 25ης Μάρτη; Για να μπορεί να έχει έναν μηχανισμό «ετοιμοπόλεμο», που ξέρει πώς ακριβώς να διαχειριστεί οικονομίες και κράτη υπό επιτροπεία και να μπορεί, μέσω αυτού του μηχανισμού, να παρακάμπτει τα όργανα της ευρωζώνης, στα οποία είναι υποχρεωμένη να διαπραγματεύεται και με τις άλλες ιμπεριαλιστικές χώρες της ΕΕ. Από τη στιγμή που ένα Ευρωπαϊκό Νομισματικό Ταμείο δεν είναι διαθέσιμο, ούτε προβλέπεται να συσταθεί γρήγορα (με τη μορφή που το θέλει η Γερμανία), γιατί απαιτεί τροποποίηση της Συνθήκης, το ΔΝΤ είναι ένα εργαλείο που χρειάζεται η Γερμανία στη σημερινή φάση. Μπορεί να μην το ελέγχει, όμως οι αρχές και οι κανόνες με τους οποίους λειτουργεί βολεύουν σήμερα τη Γερμανία. Οι στυγνοί τεχνοκράτες του ΔΝΤ θα αποφασίζουν και θα υπαγορεύουν μέτρα, χωρίς να γίνεται πολιτική διαπραγμάτευση σε επίπεδο Ecofin ή Eurogroup ή ακόμα και Κομισιόν (όπου οι επίτροποι παίρνουν «γραμμή» από τις κυβερνήσεις τους).
Ολοι θυμόμαστε τι έγινε στις 25 Μάρτη. Η διαπραγμάτευση έγινε αρχικά ανάμεσα στη Μέρκελ και τον Σαρκοζί. Είχαν προηγηθεί πολυήμεροι διαξιφισμοί ανάμεσα σε στελέχη της γερμανικής και της γαλλικής κυβέρνησης, με τη γαλλίδα υπουργό Οικονομίας Κριστίν Λαγκάρντ να φτάνει μέχρι του σημείου να κατηγορήσει τη Γερμανία ότι ακολουθεί πολιτική «κοινωνικού ντάμπινγκ», ανταγωνιζόμενη τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες, και ότι επιδιώκει την υποτίμηση του ευρώ για να ενισχύσει τις εξαγωγές της. Ο τελευταίος όρος της Μέρκελ προς τον Σαρκοζί ήταν στο μηχανισμό «στήριξης» –που η Γαλλία ήθελε όχι για χάρη της Ελλάδας, αλλά για δική της μελλοντική χρήση και για να ανακόψει κάπως τη γερμανική μονεταριστική επιθετικότητα– να συμμετέχει και το ΔΝΤ. Οπως σημείωσαν όλοι οι πολιτικοί αναλυτές στην Ευρώπη, η Μέρκελ ήταν ανυποχώρητη σ’ αυτόν τον όρο και ο Σαρκοζί αναγκάστηκε να υποχωρήσει.
Αφού συμφώνησαν πρώτα μεταξύ τους, η Μέρκελ και ο Σαρκοζί κάλεσαν στη συνέχεια τον Τρισέ (που είχε αντιρρήσεις για το ΔΝΤ – για τους δικούς του λόγους) και τον Βαν Ρομπόι, τον οποίο έστειλαν να φωνάξει τον Παπανδρέου. Συζήτηση με τον Παπανδρέου δεν έγινε. Take it or leave it (ή το παίρνεις ή το αφήνεις), ήταν ο τρόπος με τον οποίο του ανακοίνωσαν τη συμφωνία. Και βέβαια, ο Παπανδρέου δεν είχε άλλη επιλογή. Οχι μόνο δεν αρνήθηκε τη συμφωνία, αλλά επιδόθηκε λίγες ώρες αργότερα σ’ ένα σόου πανηγυρισμών, κάνοντας μάλιστα και συνειρμούς με την 25η Μάρτη του 1821!
Στις περίπου τέσσερις εβδομάδες που πέρασαν από τότε, η εσωτερική προπαγάνδα προσπαθούσε να υποβαθμίσει το θέμα της έλευσης του ΔΝΤ στην Ελλάδα. Εφτασαν στο σημείο να παρουσιάζουν το ΔΝΤ περίπου σαν φτωχό συγγενή, που δεν θα έχει κανένα λόγο στους όρους με τους οποίους θα χορηγηθούν δάνεια στο ελληνικό κράτος, διότι οι όροι θα καθορίζονται από την ευρωζώνη. Ο Ντ. Στρος-Καν, βέβαια, το ξεκαθάρισε αμέσως: το ΔΝΤ δανείζει μόνο με τους δικούς του όρους. Ομως, η κυβερνητική προπαγάνδα φρόντισε να υποβαθμίσει αυτή τη δήλωση.
Τα πράγματα, λοιπόν, είναι καθαρά: το ΔΝΤ έρχεται ως διαχειριστής της ελληνικής οικονομίας, για λογαριασμό των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων της ΕΕ, πρωτίστως της Γερμανίας. Και όπου πάει το ΔΝΤ «κουβαλάει» και μέτρα. «Πακέτα» μέτρων για την ακρίβεια. Δεν αξίζει πραγματικά τον κόπο να ασχολείται κανείς με την κυβερνητική προπαγάνδα. Σημειώνουμε μόνο πως τις τελευταίες μέρες και ο Παπακωνσταντίνου και ο Πεταλωτής αρνούνται να δεσμευτούν ότι δεν θα υπάρξουν και πρόσθετα μέτρα μέσα στο 2010 (πέρα από το Ασφαλιστικό, που είναι δεδομένο).
Θυμίζουμε ότι η απόφαση του Ecofin προέβλεπε, πέραν των όσων περιλαμβάνονταν στο πρόγραμμα σταθερότητας της κυβέρνησης Παπανδρέου: Επείγοντα μέτρα μέχρι το Μάη (αυτά πάρθηκαν). Υποστηρικτικά μέτρα μετά την αξιολόγηση της 15ης Μάη, προκειμένου να διασφαλιστούν οι στόχοι του 2010. Νέα μέτρα που θα εγκριθούν από το τέλος του 2010. Πρόσθετα μέτρα που θα ληφθούν μέχρι το 2012. Η παλέτα, λοιπόν, είναι τεράστια και… ανοιχτή.
Μετά τη λήξη της άτυπης συνόδου κορυφής της 11ης Φλεβάρη, ο Γ. Παπανδρέου, απαντώντας σε σχετική ερώτηση, στις Βρυξέλλες, είχε δηλώσει: «Εχουμε βεβαίως πει ότι εάν για πολλούς λόγους υπάρξουν προβλήματα, εμείς είμαστε έτοιμοι, και θα κριθεί η αξιοπιστία μας εκεί, να κάνουμε αυτό που χρειάζεται για να πετύχουμε το στόχο της μείωσης του 4% του ελλείμματος στη χώρα μας για το 2010».
Νέα μέτρα, λοιπόν, πέραν των όσων έχουν παρθεί και πέραν του Ασφαλιστικού, θα παρθούν και μέσα στο 2010. Ισως και σύντομα. Εμείς έχουμε αποδείξει, με τα ίδια τα στοιχεία του ΠΣΑ, ότι το σκέλος των εσόδων είναι υπερτιμημένο και το σκέλος των δαπανών υποτιμημένο. Σημειώνουμε, ακόμη, ότι το ΠΣΑ έχει φτιαχτεί βάσει ενός σενάριου που προβλέπει ανάπτυξη -0,3% και ήδη η Κομισιόν μιλά για -2,5%. Τέλος, σημειώνουμε την ανακοίνωση της Eurostat την περασμένη Πέμπτη, που ανέβασε το έλλειμμα του 2009 από 12,9% σε 13,6%, ενώ υπάρχει επιφύλαξη της Eurostat για ορισμένα μεγέθη, που οδηγούν σε ενδεχόμενη (έτσι λένε τώρα το σίγουρο) νέα αύξηση του ελλείμματος από 0,3% έως 0,5%. Το «μαξιλάρι» για το οποίο μιλούσαν οι Πασόκοι (παραμυθιάζοντας τους εργαζόμενους ότι δεν θα υπάρξουν νέα μέτρα) έχει ήδη εξαφανιστεί και τα νέα μέτρα είναι προ των πυλών.
Ομως, η συζήτηση των τελευταίων ημερών περί «αποπληθωρισμού» ή «εσωτερικής υποτίμησης» προδιαγράφει το πλαίσιο και για τους εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα. Το ΔΝΤ έχει δώσει σαφή δείγματα γραφής, αλλά και να μην υπήρχε το ΔΝΤ, αρκεί μια ματιά στον διεθνή οικονομικό Τύπο, έντυπο και ηλεκτρονικό, για να καταλάβουμε τι έρχεται. Οι πάντες, λοιπόν, υποστηρίζουν ότι με δεδομένη την αδυναμία υποτίμησης του νομίσματος, ο ελληνικός καπιταλισμός μπορεί να ενισχύσει την «ανταγωνιστικότητά» του, για να ξεφύγει από την «ύφεση» μετά από δυο-τρία χρόνια, μόνο ρίχνοντας το «κόστος παραγωγής». Το ΔΝΤ, η Κομισιόν και η ΕΚΤ, που θα αναλάβουν την οικονομική (άρα και πολιτική) διακυβέρνηση της Ελλάδας, δεν θα διαχειρίζονται μόνο τα δημόσια οικονομικά (προϋπολογισμό), αλλά το σύνολο της οικονομίας. Αλλωστε, οικονομία και δημόσια οικονομικά είναι αλληλένδετα. Τώρα αρχίζει ο Μεσαίωνας για όλους τους εργαζόμενους. Το μόνο που θα προστατεύεται θα είναι τα κέρδη του κεφάλαιου.
