Για μια ακόμη φορά ο Μπένι αποδείχτηκε «γατάκι» μπροστά στον ΓΑΠ. Πήγε να τον χρησιμοποιήσει στα σχέδιά του και βρέθηκε και πάλι στριμωγμένος στο καναβάτσο, χωρίς να μπορεί να κατηγορήσει τον Γιωργάκη ως διασπαστή, υπονομευτή και άλλα τέτοια. Είναι ν’ απορεί κανείς, πώς επέλεξε να τον καλέσει σε συνάντηση, χωρίς προηγουμένως να έχει εξασφαλίσει ένα μίνιμουμ συμφωνίας μαζί του. Ο Παπανδρέου πήγε, εξήλθε συνοφρυωμένος (σε βαθύ προβληματισμό!) και την επομένη εξαπέλυσε την απανταχούσα που βρήκε τον Μπένι στο δοξαπατρί.
Διότι αυτά που ζητάει ο Παπανδρέου είναι απολύτως συμβατά με τη λειτουργία του ΠΑΣΟΚ. Πριν πάμε στη Δημοκρατική Παράταξη, λέει, να πάμε πρώτα σ’ ένα συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, με ανοιχτό μητρώο για να πάρει μέρος όποιος θέλει, και μετά να κάνουμε εκλογές για νέα ηγεσία η οποία θ’ αναλάβει να υλοποιήσει τις αποφάσεις του συνεδρίου. Καθαρά πράγματα, όλα υπό την κρίση της βάσης, κινηματικά όπως γράφει στη μακροσκελή δήλωσή του ο Γιωργάκης, ο οποίος φρόντισε να ξεκαθαρίσει πως προσωπικά θα παραμείνει στη Βουλή μέχρι το τέλος της θητείας του (για να μην τον διαβάλουν ότι θέλει να ρίξει την κυβέρνηση). Για συμμετοχή σε συνέδριο της Δημοκρατικής Παράταξης, όμως, δε λέει τίποτα.
Φροντίζει μόνο να ξεκαθαρίσει πως ο ίδιος θα συμβάλει με όλες τις δυνάμεις του σε ένα εγχείρημα που θα σέβεται τις αρχές, τις αξίες και τον κόσμο του Κινήματος.
Ο Βενιζέλος έπαθε κολούμπρα. Απόδειξη ότι χρειάστηκε να γράψει δύο μακροσκελείς απαντήσεις (η μία ως ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου και η άλλη ως non paper) για να πει και στις δύο τα ίδια πράγματα: ότι οι διαδικασίες που έχει δρομολογήσει έχουν συζητηθεί στο πολιτικό συμβούλιο και στην κεντρική πολιτική επιτροπή του ΠΑΣΟΚ, που συμφώνησαν μαζί του. Ξέχασε, όμως, να πει πως αμέσως μετά τις ευρωεκλογές ήταν αυτός που έλεγε πως πρώτα θα γίνει συνέδριο του ΠΑΣΟΚ και μετά της ΔημΠαρ. Ξέχασε και κάτι πιο σημαντικό. Εναν κανόνα της πολιτικής που λέει πως όταν ο άλλος σου θέτει σοβαρά πολιτικά ζητήματα, εσύ δεν απαντάς οργανωτίστικα, γιατί αυτόματα βρίσκεσαι στη θέση του αμυνόμενου.
Οι Παπανδρεϊκοί εμφανίστηκαν πανέτοιμοι. Δεν αναφερόμαστε μόνο στον «πιστό» Πετσάλνικο, που αναρωτήθηκε «μια Ελιά, μια κληματαριά, τι είναι αυτά;», ούτε μόνο στους τρεις βουλευτές που τάχθηκαν υπέρ της πρότασης Γιωργάκη (Σαχινίδης, Μωραΐτης, Κεδίκογλου), αλλά στην επανενεργοποίηση του παλιού παναδρεϊκού επιτελείου. Από Πεταλωτή μέχρι… Ραγκούση, τον οποίο πολλοί είχαν σίγουρο για τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά αυτός προτίμησε να επιστρέψει στην πηγή της πολιτικής του καριέρας. Αν ο Παπάκ δεν ήταν κατηγορούμενος, η Λούκα δεν είχε πάει στον ΣΥΡΙΖΑ και η Τίνα δεν έκανε πληρωμένες διακοπές πολυτελείας κάπου στην Αφρική, θα είχαμε πλήρη απαρτία.
Πού το πάει ο Παπανδρέου; Οπως όλα δείχνουν, δεν έχει σκοπό να εγκαταλείψει το ΠΑΣΟΚ. Αντίθετα, θέλει πίσω το κόμμα που θεωρεί ότι του ανήκει κληρονομικώ δικαιώματι. Μάλλον δε θέλει να γίνει ο ίδιος ξανά πρόεδρος, αλλά να βάλει κάποιον από τη νεότερη γενιά (ως φαβορί πρόβαλε ο Σαχινίδης, αλλά μετά την επιστροφή του Ραγκούση θα έχει ανταγωνισμό), τον οποίο θα ελέγχει. Ο Μπένι του κάθεται στο στομάχι, θεωρεί ότι τον κάρφωσε πισώπλατα το Νοέμβρη του 2011 και θέλει να τον ξεφορτωθεί. Απαξ και φύγει ο Βενιζέλος δεν υπάρχει τίποτα το άξιο λόγου βενιζελικό να τον διαδεχτεί. Ποιος μπορεί να σταθεί απέναντι στο παπανδρεϊκό μπλοκ, ο Κωνσταντινόπουλος, ο Πάρις, ο Γρηγοράκος (εδώ γελάνε) ή μήπως ο Πιερακάκης; Κάποιοι άλλοι, όπως ο Πρωτόπαπας, ο Κουτρουμάνης, οι άνθρωποι του Σκανδαλίδη, εύκολα αλλάζουν στρατόπεδα, αρκεί να εξασφαλίσουν τις βαρονίες.
Μπροστά στον τυφώνα ΓΑΠ, που εκμεταλλεύεται τη συνεχή δημοσκοπική κατρακύλα του ΠΑΣΟΚ και το γεγονός ότι ο Μπένι είναι το πιο μισητό πολιτικό πρόσωπο μετά τον Μιχαλολιάκο, όπως λέει και ο Πάγκαλος, η μόνη λύση που έχει ο Μπένι είναι να μην κάνει το συνέδριο της ΔημΠαρ μέχρι την προεδρική εκλογή. Αν το συγκυβερνόν δίδυμο βρει τους 180 και σώσει την παρτίδα, τότε ο Βενιζέλος θα έχει άνεση χρόνου για να δει τι θα κάνει με τους παπανδρεϊκούς. Αν η προεδρική εκλογή χαθεί, τότε θα συγκροτήσει τους συνδυασμούς της ΔημΠαρ στα γρήγορα και υπό την πίεση της μικρής προεκλογικής περιόδου και θα προσεύχεται οι παπανδρεϊκοί να κηρύξουν αποχή, ώστε να έχει μια αμιγώς δική του, μικρή κοινοβουλευτική ομάδα.
