Πραγματικό περιβόλι, όαση δροσιάς μέσα στον καλοκαιρινό καύσωνα η δημόσια σύγκρουση του Κ. Μητσοτάκη με τον Βενιζέλο, προσφέρει ωστόσο υλικό για πολιτική ανάλυση, καθώς περιγράφει ανάγλυφα τη σύγκρουση δύο προπαγανδιστικών τακτικών. Από τη μια της τακτικής των δήθεν αντιστάσεων, που ακολουθεί το ΠΑΣΟΚ, τραβώντας και κάμποσους της «λαϊκής δεξιάς» ακόμη και μέσα στην κυβέρνηση, και από την άλλη, το παιχνίδι των δηλώσεων νομιμοφροσύνης προς την τρόικα, που και λόγω οικογενειακής παράδοσης παίζει ο Κ. Μητσοτάκης (και όχι μόνο).
Βλέποντας τα προπαγανδιστικά «καουμποϊλίκια» των Πασόκων και κάποιες αρειμάνιες δηλώσεις κατά της τρόικας, ο Μητσοτάκης αποφάσισε να ξιφουλκήσει κατά του Βενιζέλου που δεν μαζεύει τους δικούς του: «Η ιστορία λέει ότι όσες φορές προσπαθήσαμε να αναδιαπραγματευθούμε και επιχειρήσαμε να θέσουμε θέματα στην τρόικα σπάσαμε τα μούτρα μας. Πήραμε δώρο το ΕΕΤΗΔΕ όταν επιχειρήσαμε στο παρελθόν να ανατρέψουμε δεσμεύσεις».
Μπορεί να είναι ανατριχιαστική στον κυνισμό της η δήλωση Μητσοτάκη (τι Μητσοτάκης θα ήταν, άλλωστε;), όμως λέει αλήθεια. Οταν το καλοκαίρι του 2011 ο Βενιζέλος είπε στην τρόικα ότι δε συζητά μαζί της αλλά θα κάνει πολιτική διαπραγμάτευση, οι τροϊκανοί τα μάζεψαν και έφυγαν, για να τρέχουν μετά Γιωργάκης και Βενιζέλος να παρακαλάνε τον Ντράγκι να τους ξαναστείλει πίσω. Πριν ακόμα επιστρέψουν, είχε αποφασιστεί το ΕΕΤΗΔΕ, το περιβόητο χαράτσι στους λογαριασμούς της ΔΕΗ.
Ο Βενιζέλος κατάλαβε ότι η βολή Μητσοτάκη στόχευε τον ίδιο και απάντησε με… βενιζέλειο τρόπο. Με μια ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου του ΠΑΣΟΚ που είχε τίτλο «Σε ποιον πουλάει τσαμπουκά ο Κυριάκος Μητσοτάκης;». Σ’ αυτή την απάντηση-ποταμό επαναλαμβανόταν το γνωστό παραμύθι, ότι δήθεν ο Βενιζέλος έδιωξε την τρόικα και αμέσως πέτυχε το PSI (χέστηκαν, δηλαδή, από το φόβο τους η Μέρκελ και οι σύμμαχοί της!) και σημειωνόταν με νόημα: «Αλλά βέβαια εκείνη την περίοδο το κόμμα του κ. Μητσοτάκη πέρναγε την αντιμνημονιακή φάση, της τζάμπα μαγκιάς και σχεδίαζε Ζάππεια με ανύπαρκτα ισοδύναμα». Στο τέλος η κουβέντα γυρνούσε στις σημερινές «αντιστάσεις»: «Καλά θα κάνει ο όψιμος διαπραγματευτής κ. Κυριάκος Μητσοτάκης, να μην κουνάει το δάχτυλο στο ΠΑΣΟΚ και να μάθει ότι ο καλός πολιτικός δεν είναι ο πολιτικός που οδηγεί με τις επιλογές του σε αδιέξοδα και υπονομεύει το αναγκαίο μέτρο της αξιολόγησης, αλλά αυτός που αναγνωρίζει τα λάθη του και τα αναθεωρεί προς όφελος του δημοσίου συμφέροντος».
Αυτά, βέβαια, είναι κουβέντες του αέρα. Ας τολμήσει το ΠΑΣΟΚ να ζητήσει από τον Μητσοτάκη (και τη δική του Χριστοφιλοπούλου που είναι στο ίδιο υπουργείο) να αλλάξει το νόμο για την «αξιολόγηση». Ας τολμήσει να του ζητήσει να μην προχωρήσει στις 6.500 απολύσεις μέχρι τα τέλη του χρόνου, που αποτελούν υποχρέωση την οποία έχουν συνυπογράψει Σαμαράς, Βενιζέλος και Κουβέλης (πράγμα που υπενθυμίζει διαρκώς ο Μητσοτάκης, που δεν ήταν τότε υπουργός).
Ο Μητσοτάκης δεν έχει, όμως, ν’ αντιμετωπίσει μόνο τις προπαγανδιστικές καταγγελίες των Πασόκων, αλλά και το προπαγανδιστικό «αντάρτικο» της «λαϊκής δεξιάς», με «πρωτοκαπετάνιο» τον Ντινόπουλο, που λέει καθημερινά τα δικά του.
Βλέπουμε, λοιπόν, να φουντώνει μια τακτική που και παλιότερα έχει ακολουθηθεί. Μόνο που τότε είχαμε γιαλαντζί αντάρτικο βουλευτών του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, ενώ τώρα έχουμε τον ίδιο το μηχανισμό του ΠΑΣΟΚ να κάνει «αντάρτικο», επιλέγοντας κυρίως την «αξιολόγηση» του Μητσοτάκη, ο τρόπος εφαρμογής της οποίας δεν αποτελεί μνημονιακή υποχρέωση. Την τακτική αυτή μόνο οι επαπειλούμενες εκλογές μπορούν να την εξηγήσουν. Καθώς το σκηνικό είναι ρευστό και ο Σαμαράς δεν έχει, ως φαίνεται, καταφέρει ακόμα να εξασφαλίσει τις 180 βουλευτικές ψήφους που χρειάζονται για την προεδρική εκλογή, αλλά και επειδή ο Σαμαράς δεν πολυδίνει λογαριασμό στον Βενιζέλο για τους εκλογικούς του σχεδιασμούς, το ΠΑΣΟΚ δημιουργεί ένα κλίμα «αντίστασης», το οποίο επιπροσθέτως κρίνει ότι μπορεί να βοηθήσει στη διαδικασία συγκρότησης της Δημοκρατικής Παράταξης ως νέου σχήματος-οχήματος της «μνημονιακής» μερίδας της ελληνικής σοσιαλδημοκρατίας.
Και βέβαια, όλο αυτό το «αντάρτικο» είναι σκέτη προπαγάνδα. Μέχρι τώρα, με ζόρια, με απειλές, ακόμη και με διαγραφές βουλευτών, το ΠΑΣΟΚ στάθηκε συνεπέστατο στις μνημονιακές υποχρεώσεις της συγκυβέρνησης. Το ίδιο κάνει και στο καλοκαιρινό μπαράζ νομοσχεδίων. Ψηφίζει τα πάντα και θα εξακολουθήσει να ψηφίζει τα πάντα. Απλά, προσθέτει μερικές πινελιές ανούσιας προεκλογικής δημαγωγίας στην πολιτική του, χωρίς όμως και να είναι σε θέση να πείσει κανέναν, πέραν των ήδη… πεισμένων.
Σύμφωνα με τις διαρροές από το Μαξίμου, αυτή η τακτική, που πηγάζει πλέον από το ΠΑΣΟΚ ως κόμμα και όχι από βουλευτές ή ομάδες στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ, ενοχλεί τον Σαμαρά. Και είναι λογικό να τον ενοχλεί, γιατί γίνεται δέκτης της γκρίνιας των δεξιών, που θεωρούν ότι το ΠΑΣΟΚ προσπαθεί να ανακάμψει με τζάμπα μαγκιά, ενώ οι ίδιοι έχουν δεμένα τα χέρια. Δεν είναι όμως δυνατόν αυτή η δυσαρέσκεια του Σαμαρά να τον οδηγήσει σε παρακινδυνευμένες κινήσεις, όπως π.χ. πρόωρες εκλογές με τη λογική Καραμανλή το 2009 («απελθέτω απ’ εμού το ποτήριον τούτο»). Θα αναθέσει στον Μπουμπούκο και σε μερικούς άλλους να την πέσουν στο ΠΑΣΟΚ και θα κουβεντιάσει το θέμα με τον Βενιζέλο, ώστε να βρουν μια καλύτερη ισορροπία στην προπαγάνδα των συγκυβερνώντων κομμάτων τους.
Σε επίπεδο πρακτικής πολιτικής η συγκυβέρνηση δεν αλλάζει τακτική. Κι αυτό γίνεται φανερό στον πραγματισμό με τον οποίο ο Χαρδούβελης διοικεί τον κυβερνητικό λόχο. Οπως διοικούσε τους διευθυντές του ως ανώτερο τραπεζικό στέλεχος. Εστειλε ήδη επιστολές σε όλους τους υπουργούς που χειρίζονται μνημονιακές υποχρεώσεις, ζητώντας τους να επιταχύνουν, ώστε το δεύτερο δεκαπενθήμερο του Σεπτέμβρη που θα έρθει η τρόικα για την επιθεώρηση να τα βρει όλα έτοιμα και αυτή η επιθεώρηση να μην κρατήσει πολύ, ώστε με την έγκριση της τρόικας στο χέρι να είναι έτοιμοι να μπουν στην κουβέντα (και όχι διαπραγμάτευση) για τη νέα αναδιάρθρωση του χρέους, την έναρξη της οποίας η Μέρκελ τοποθέτησε το Νοέμβρη-Δεκέμβρη. Στο πλαίσιο αυτής της fast track διαδικασίας ρύθμισης των μνημονιακών εκκρεμοτήτων εντάσσεται και το πολυνομοσχέδιο (ένα ακόμη) που αναμενόταν να κατατεθεί την Πέμπτη στη Βουλή, για να ψηφιστεί με συνοπτικές διαδικασίες μέχρι τα τέλη Ιούλη, δεδομένου ότι περιλαμβάνει προαπαιτούμενα για την τελευταία δόση του ενός δισ. ευρώ.
Οι βασικότερες ρυθμίσεις αυτού του νομοσχεδίου είναι ασφαλιστικού ενδιαφέροντος: ενσωμάτωση όλων των ταμείων επικουρικής ασφάλισης του Δημοσίου στο ΕΤΕΑ, εφαρμογή της ρήτρας μηδενικού ελλείμματος από 1.1.2015 σε όλα τα Ταμεία που δεν έχουν συγχωνευτεί στο ΕΤΕΑ και κατάργηση από 1.1.2015 όλων των επιβαρύνσεων υπέρ ασφαλιστικών ταμείων. Είναι οι τελευταίες προπαρασκευαστικές πράξεις πριν τη νέα μεγάλη αντιασφαλιστική ανατροπή, η οποία σχεδιάζεται στο παρασκήνιο και θα πυροδοτηθεί με τη δημοσιοποίηση το φθινόπωρο των περιβόητων αναλογιστικών μελετών.
Σ’ αυτά, βέβαια, δεν χωράει «αντάρτικο» από το ΠΑΣΟΚ. Γι’ αυτό και αρμόδια στελέχη, όπως ο Πρωτόπαπας, έσπευσαν να δώσουν δίκιο στον Χαρδούβελη για όσα είπε στο γενικό συμβούλιο του ΣΕΒ, παρουσιάζοντας μια… πρωτότυπη άποψη για τη «διάκριση των εξουσιών», η οποία κατά τα άλλα αποτελεί το θεμέλιο του αστικού κοινοβουλευτικού πολιτεύματος. «Οι πολιτικοί αποφασίζουν τη δημοσιονομική πολιτική και όχι η δικαστική εξουσία» είπε ο Χαρδούβελης για να συμπληρώσει: «Εχει λόγο η Δικαιοσύνη για το τι είναι δίκαιο και τι είναι άδικο, αλλά δεν μπορεί να κάνει δημοσιονομική πολιτική». Ο Χαρδούβελης προανήγγειλε ότι «η κυβέρνηση θα δώσει μια συνολική λύση για το θέμα» και είναι πραγματικά απορίας άξιο τι είδους λύση θα δώσει. Θ’ απαγορεύσει στα δικαστήρια να εκδικάζουν προσφυγές πολιτών για εργασιακά δικαιώματα; Πολύ θα ήθελαν να έχουν ένα συνταγματικό δικαστήριο και να καθαρίζουν «από τα πάνω» όλες τις υποθέσεις, αλλά δεν το έχουν και δεν προβλέπεται να το έχουν σύντομα (χρειάζεται συνταγματική αναθεώρηση). Αρα, πρόθεσή τους είναι να σφίξουν όσο περισσότερο γίνεται τα δικαστήρια να βγάζουν μόνο αρεστές αποφάσεις. Από την άλλη, δε θα ‘πρεπε να έχουν παράπονα από τα αστικά δικαστήρια, γιατί μόνο μνημονιακές αποφάσεις βγάζουν.
