Συναντήθηκαν, επιτέλους, αντιπροσωπίες του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ για να συζητήσουν υποτίθεται για την Κεντροαριστερά. Ομως, ο μόνος τίτλος που θα ταίριαζε στη συνάντηση των τριμελών αντιπροσωπιών είναι το «κουβέντα να γίνεται». Διότι δεν συμφώνησαν σε τίποτα εκτός του ότι… θα συνεχίσουν να κουβεντιάζουν.
Συμφώνησαν και σε κάτι ακόμη. Οτι δεν είναι σωστό να συζητήσουν τα αφορώντα την εκλογή προέδρου της Δημοκρατίας ενόσω συζητούν για την κεντροαριστερή συνεργασία. Οι ΔΗΜΑΡίτες θύμισαν, μάλιστα, αυτό που είχε δηλώσει στα «Νέα» ο Κουβέλης. Οτι το θέμα του προέδρου της Δημοκρατίας θα κριθεί στον κατάλληλο χρόνο. Μ’ άλλα λόγια, συμφώνησαν ότι αυτό το θέμα δεν μπορεί να συζητηθεί ανάμεσα στις δυο αντιπροσωπίες, γιατί είναι θέμα των Βενιζέλου και Κουβέλη. Το βέβαιο είναι πως ο Βενιζέλος στην απαντητική προς Κουβέλη επιστολή του το έθεσε (όχι ως προαπαιτούμενο για τις συζητήσεις ανάμεσα στα δύο κόμματα, αλλά ως σοβαρό πολιτικό ζήτημα που δεν πρέπει να παρακαμφθεί), ενώ ο Κουβέλης έχει εγκαταλείψει τις παλιές διατυπώσεις, με τις οποίες «δεν έβλεπε» δυνατότητα συγκέντρωσης 180 ψήφων και αφήνει ορθάνοιχτο το παράθυρο και της εκλογής προέδρου γενικά και της δικής του υποψηφιότητας ειδικά.
Κατά τα άλλα, οι Πασόκοι κάλεσαν τους Δημαρίτες να συμμετάσχουν στην Οργανωτική Επιτροπή Συνεδρίου της Δημοκρατικής Παράταξης, αλλά η ΔΗΜΑΡ αρνήθηκε ευγενικά, απαντώντας ότι έχει μπροστά της τις ετοιμασίες για το δικό της συνέδριο και αντιπρότεινε να συμμετάσχουν όλοι στο Φόρουμ Διαλόγου για την Κεντροαριστερά, που έχει προτείνει ο Κουβέλης. Οι άλλοι ετοιμάζουν συνέδριο και η ΔΗΜΑΡ τους λέει να το μετατρέψουν σε φόρουμ!
Επειδή, όμως, κανένας τους δε θέλει να χρεωθεί αυτή τη στιγμή μια ρήξη, αποτελείωσαν τους φραπέδες τους και αποχαιρετίστηκαν με τη δέσμευση να τα ξαναπούν τον Αύγουστο (που είναι παχιές οι μύγες), αφού γυρίσουν από τις παραλίες, προφανώς.
Η ΔΗΜΑΡ, βέβαια, προσπαθεί να κάνει παιχνίδι και με τον ΣΥΡΙΖΑ και ίσως να δούμε κάποια συνάντηση αντιπροσωπιών των δύο κομμάτων, αν και δεν έχει κανονιστεί κάτι μέχρι στιγμής. Οι Συριζαίοι, όμως, έχουν το πάνω χέρι (οι συσχετισμοί βλέπετε) και σκληραίνουν τη στάση τους, καλώντας τη ΔΗΜΑΡ ν’ αποφασίσει με ποιους θα πάει και ποιους θ’ αφήσει. Την περασμένη Κυριακή, όταν ρωτήθηκε από τη Realnews αν μπορεί ο Κουβέλης να είναι εν δυνάμει σύμμαχος του ΣΥΡΙΖΑ, ο Σκουρλέτης απάντησε: «Η πρόσφατη ανταλλαγή επιστολών ανάμεσα στην ΔΗΜΑΡ και το ΣΥΡΙΖΑ φωτίζει τον δρόμο της αναζήτησης διαύλων επικοινωνίας για την διαμόρφωση μιας πλατιάς συμμαχίας πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων για την ήττα των μνημονιακών πολιτικών. Από μεριάς μας έχουμε κάνει ξεκάθαρο πως δεν μας αφορά η υπόθεση της λεγόμενης κεντροαριστεράς, αλλά η διαμόρφωση ενός πλειοψηφικού μπλοκ τα όρια του οποίου ξεκινούν από τις δυνάμεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς και φθάνουν μέχρι τις δυνάμεις του ευρύτερου σοσιαλιστικού χώρου που αντιμάχονται τις μνημονιακές πολιτικές».
Ετσι όπως έχουν αυτή τη στιγμή τα πράγματα, ο Κουβέλης χρησιμοποιεί το νταλαβέρι με τον ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνο για να ευχαριστήσει κάποιους βουλευτές του (Τσούκαλη, Ρεπούση, Φουντά), που καλοβλέπουν τη συνεργασία μπας και εξασφαλίσουν την επανεκλογή τους, αλλά και για να ασκήσει πίεση στους Σαμαρά-Βενιζέλο, ώστε ν’ αποτελέσει την επιλογή τους για την προεδρία της Δημοκρατίας. Για να υπάρξει τέτοια επιλογή, όμως, θα πρέπει οι Σαμαράς-Βενιζέλος (κυρίως ο πρώτος) να έχουν εξασφαλίσει τουλάχιστον 11 από τους ανεξαρτητοποιηθέντες βουλευτές, ώστε να σχηματιστεί ο μαγικός αριθμός 180. Δημόσια φαίνεται να μη γίνεται καμιά κίνηση σ’ αυτή την κατεύθυνση, όμως το γεγονός ότι δεκατέσσερις ανεξάρτητοι κατέθεσαν χωριστή πρόταση για δημοψήφισμα για τη «μικρή ΔΕΗ», αρνούμενοι να συνυπογράψουν με τους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, δείχνει πως το παρασκήνιο οργιάζει. Είναι, όμως, νωρίς για ανακοινώσεις, οπότε ο Κουβέλης παίζει αναγκαστικά καθυστέρηση, μέχρι να ξεκαθαρίσει η κατάσταση.
Εχουμε και άλλη φορά σημειώσει, ότι το πρόβλημα είναι πολυπαραγοντικό και γι’ αυτό δύσκολο για λύση. Ούτε ο Σαμαράς μπορεί εύκολα να μαζέψει τους 180 (μολονότι αυτό δεν αποκλείεται), ούτε ο Κουβέλης είναι σίγουρος ότι μπορεί να κρατάει επ’ αόριστον ομήρους τα πιστά στελέχη και βουλευτές του, για να τους ανταλλάξει με την αναρρίχησή του στον προεδρικό θώκο και μετά να τους πετάξει σαν στυμμένες λεμονόκουπες, ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί εύκολα να μαζέψει όλα τα ορφανά της ΔΗΜΑΡ και του ΠΑΣΟΚ και να τους προσφέρει τη δυνατότητα να διεκδικήσουν την εκλογή τους μέσα από τους συνδυασμούς του.
