Εχουν κάποια ιδιαίτερη κοινωνική σημασία οι εξελίξεις στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ; Η απάντησή μας είναι ένα κατηγορηματικό όχι. Είναι εξελίξεις που δεν ανήκουν καν στο χώρο της πολιτικής (ο ΣΥΡΙΖΑ δεν αλλάζει γραμμή, ούτε φυσιογνωμία), αλλά της παραπολιτικής (διαμορφώνουν τους συσχετισμούς στο εσωτερικό ενός αστικού κόμματος). Ομως, κατά τα ειωθότα, καταλαμβάνουν μεγάλο χώρο στις σελίδες του αστικού Τύπου. Ας κάνουμε, λοιπόν, κι εμείς το σχόλιό μας.
Βρίσκεται ο ΣΥΡΙΖΑ σε διαδικασία εσωτερικής κρίσης, όπως τιτιβίζουν τα γαλάζια παπαγαλάκια; Κάθε άλλο. Και να ήθελε, δε θα μπορούσε. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το δεύτερο κόμμα εξουσίας του ελληνικού αστισμού. Τρίτο δεν υπάρχει. Επομένως, αν οι συριζαίοι θέλουν να επανέλθουν κάποια στιγμή στην εξουσία και να γευτούν το μέλι της, πρέπει να μείνουν ενωμένοι. Αυτό το ξέρουν πολύ καλά και κανένας τους δεν έχει τάσεις πολιτικής αυτοχειρίας. Δεν υπάρχει, άλλωστε, κοινωνική κινητικότητα που θα επέτρεπε δεύτερες σκέψεις σε κάποια συριζαϊκή φράξια. Δηλαδή, να αποσχιστεί και να προσπαθήσει να εκφράσει αυτή την κινητικότητα με ένα νέο πολιτικό μόρφωμα.
Μέσα στον ενιαίο ΣΥΡΙΖΑ, λοιπόν, οι διαμορφωμένες φράξιες και αυτές που διαμορφώθηκαν σχετικά πρόσφατα, χρησιμοποιούν την όποια δύναμη των στελεχών τους προκειμένου να διεκδικήσουν όσο το δυνατόν μεγαλύτερο μερίδιο κομματικής ισχύος. Σε όλα τα αστικά κόμματα συμβαίνει αυτό. Στο καθένα με διαφορετικό τρόπο, που ταιριάζει στην ιδιαίτερη φυσιογνωμία και την παράδοση κάθε κόμματος.
Στον ΣΥΡΙΖΑ, για παράδειγμα, η έντονη ιδεολογικοποίηση των φραξιών σφραγίζει μια πολιτική παράδοση πολλών ετών. Από την εποχή του 3%. Συνεχιζόταν και όταν ο ΣΥΡΙΖΑ βρισκόταν στην εξουσία, χωρίς να θέσει σε κίνδυνο την παραμονή του σ’ αυτή. Αυτό είναι που έχει σημασία και όχι η αφόρητη παπαρολογία της κάθε φράξιας.
Ο Τσίπρας κρατάει τα ηνία και ξέρει πώς να παίξει το παιχνίδι με τις φράξιες. Ακόμα και όταν πλήττει κάποια απ’ αυτές, φροντίζει να το κάνει με τρόπο που δε θα ωθεί τα μέλη της συγκεκριμένης φράξιας σε αποχώρηση. Τους αφήνει το χώρο τους. Το ίδιο κάνει και με στελέχη που υπήρξαν στενοί του συνεργάτες και για διάφορους λόγους θεωρούνται «εκπεσόντες άγγελοι». Ετσι, αναδιατάσσονται μεν οι συσχετισμοί, αλλά διατηρείται η κομματική ενότητα.
Ο Παππάς, για παράδειγμα, έδωσε τον υπέρ πάντων αγώνα για να γίνει το συνέδριο διαδικτυακά. Λογικό από την πλευρά του, αφού όσο περνάει ο χρόνος τόσο φθείρεται προσωπικά και δεν ξέρει τι του ξημερώνει. Τώρα έχει φτιάξει μια «προεδρική» φράξια (μαζί με την –επίσης «πικραμένη»- Δούρου) και ποντάριζαν να σώσουν την παρτίδα. Βρέθηκε «απέναντι» στον Τσίπρα και έχασε. Κάποιο σκιώδες χαρτοφυλάκιο, όμως, έστω και δευτερεύον, θα το πάρει. Ο Τσίπρας δε θα τον εξωθήσει στα άκρα, πετώντας τον σαν στυμμένη λεμονόκουπα.
Και γιατί ο Τσίπρας ήθελε αναβολή του συνέδριου μέχρι τη λήξη της πανδημίας; Για να προλάβει στο μεταξύ να ελέγξει το κόμμα, τοποθετώντας γραμματέα τον Τζαννακόπουλο, ηγέτη της… επίσημης «προεδρικής» φράξιας. Ο Σκουρλέτης, που άλλοτε ήταν ο άτυπος αρχηγός των προεδρικών, ξηλώνεται από γραμματέας, αλλά γίνεται κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος. Δε θα ελέγχει το κόμμα, θα διαθέτει όμως την προσωπική προβολή που χρειάζεται για να εξασφαλίσει την πολιτική του επιβίωση και ένα πραγματικό (και όχι σκιώδες) χαρτοφυλάκιο, όταν ο ΣΥΡΙΖΑ επανακάμψει στην κυβέρνηση.
Δε θα συνεχίσουμε με παραπολιτικές αναφορές στις υπόλοιπες αλλαγές που έκανε ο Τσίπρας, ασκώντας τον κυριαρχικό του ρόλο στον ΣΥΡΙΖΑ. Σκοπός μας είναι να δείξουμε το ουσιαστικό περιεχόμενο αυτών των αλλαγών. Πρόκειται για αλλαγές στο εσωτερικό ενός αστικού κόμματος εξουσίας, που εφάρμοσε με συνέπεια τη βάρβαρη μνημονιακή πολιτική και περιμένει τη σειρά του (τακτική του «ώριμου φρούτου») για να ξαναβρεθεί στην κυβέρνηση και να υπερασπιστεί με την ίδια συνέπεια και τον ίδιο φανατισμό τα συμφέροντα της κεφαλαιοκρατίας, ντόπιας και ξένης.
