«Εμείς καλούμε τους πολίτες, απέναντι σε αυτή την ωμή βία, να μην απαντήσουν με βία. Να προτάξουν το δημοκρατικό δικαίωμα στη διαδήλωση και τη διαμαρτυρία. Να προτάξουν το δημοκρατικό δικαίωμα της παρέμβασης των πολιτών και του λαϊκού παράγοντα στις εξελίξεις. (…) Υπάρχουν δυο δρόμοι: Η γενίκευση του κοινωνικού χάους και της τυφλής βίας και ο δημοκρατικός δρόμος. Εμείς, εξαρχής υπεραμυνόμαστε του δημοκρατικού δρόμου και καλούμε την κυβέρνηση να αναλάβει τις ευθύνες της και να δώσει δημοκρατική διέξοδο στην κρίση, προσφεύγοντας στη λαϊκή ετυμηγορία».
Ο Τσίπρας από την Κω, αισχρός κήρυκας του κοινωνικού ραγιαδισμού και τελάλης της ταξικής ειρήνης. Προς όφελος της σταθερότητας του συστήματος, φυσικά. Οταν σε σαπίζουν στο ξύλο τα ΜΑΤ, εσύ γύρισε και το άλλο πλευρό. Χέρι μη σηκώσεις. Πέτρα μην πετάξεις. Μολότοφ; αυτό πια αποτελεί τυφλή βία, που ισοδυναμεί με έγκλημα καθοσιώσεως. Κι αφού σε σαπίσουν στο ξύλο, γλύψε τις πληγές σου και περίμενε τις εκλογές, για να ψηφίσεις ΣΥΡΙΖΑ. Δαρμένος μεν, δικαιωμένος δε, αφού θα έχεις στείλει στη Βουλή τον Τσίπρα και την παρέα του, για να φλυαρούν καλοπληρωμένοι, όπως κάνουν και τώρα.
Την περίοδο των Δεκεμβριανών του 2008, ήταν αρκετοί από το «απ’ εδώ» στρατόπεδο που είχαν φάει το παραμύθι, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ (με τον Αλαβάνο τότε) είχε κρατήσει ευμενή στάση, εν αντιθέσει με τον Περισσό που έδρασε σαν πέμπτη φάλαγγα του αστικού κράτους. Διαψεύστηκαν και τότε, διαψεύ-δονται και τώρα. Οσο σφίγγουν τα πράγματα, όσο η ατμόσφαιρα «μυρίζει μπαρούτι», όσο συσσωρεύεται η λαϊκή οργή και απειλείται κοινωνική έκρηξη, τόσο οι συνεπείς δυνάμεις του συστήματος εγκαταλείπουν τα παιχνίδια και το φλερτ με τις «εκτός των τειχών» κοινωνικές δυνάμεις και στοιχίζονται γύρω από τη στρατηγική του συστήματος, που απαιτεί κοινωνική ειρήνη, εξοβελισμό της λαϊκής αντιβίας, κατάπνιξη κάθε εξεγερτικού σκιρτήματος, στο όνομα μιας πολιτικής ορθότητας που έχει στον πυρήνα της το «δημοκρατικό δρόμο», τις εκλογές της αστικής δημοκρατίας.
Αυτές οι τοποθετήσεις του Τσίπρα δεν είναι τυχαίες. Είναι η απολογητική έναντι όλων εκείνων που κατηγορούν τον ΣΥΡΙΖΑ είτε ότι φλερτάρει με την πολιτική βία είτε ότι καλύπτει την πολιτική βία. Βεβαίως, όλ’ αυτά είναι προπαγάνδα. Ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ έχει δώσει πολλές φορές εξετάσεις και τις έχει περάσει με επιτυχία, ενώ και οι δυνάμεις του συστήματος ξέρουν καλά με ποιους έχουν να κάνουν. Ο καθένας παίζει το παιχνίδι του. Αλλο οι εμμονές του Πάγκαλου, που ανάγονται στη σφαίρα της ψυχοπαθολογίας, και άλλο οι εκτιμήσεις που κάνουν τα σοβαρά κέντρα σε σχέση με τη φυσιογνωμία και την πολιτική πρακτική αυτού του μορφώματος. Οσο για τις εκλογές που ζητά ο Τσίπρας, εύκολα μπορούμε να καταλάβουμε την πρεμούρα του. Αυτή τη στιγμή ο ΣΥΝ ξαναμπαίνει στη Βουλή, ενώ στο μέλλον κανένας δεν ξέρει. Αν ανανεώσουν τώρα τα κοινοβουλευτικά πασαπόρτια τους, μπορούν να ελπίζουν σε καλύτερες μέρες.
ΥΓ: Σε συνέντευξη Τύπου που έδωσε στην Αθήνα την περασμένη Τρίτη, ο Τσίπρας επανήλθε στο ίδιο θέμα, αποδεικνύοντας ότι δεν επρόκειτο για μια φραστική παραδρομή στην Κω. «Εμείς» –είπε– «στους δυο δρόμους που ανοίγονται μπροστά μας, απ’ τη μια ο δρόμος της όξυνσης, του φαύλου κύκλου της βίας, της ανεξέλεγκτης βίας και από την άλλη, ο δρόμος της δημοκρατίας, εμείς επιλέγουμε το δρόμο της δημοκρατίας και καλούμε και την κυβέρνηση να επιλέξει αυτόν το δρόμο».
