Ασφαλώς και δεν περιμένει ο Καραμανλής ότι τα κόμματα της αντιπολίτευσης (πλην ΛΑΟΣ που παίζει παιχνιδάκια για να μείνει στον αφρό) θα του προσφέρουν τη συναίνεση που ζητά. Ζητά συναίνεση γιατί αυτό προβλέπει η επικοινωνιακή τακτική που έχει επεξεργαστεί με τους συμβούλους του. Να εμφανίζεται αυτός ως υπεύθυνος εθνικός ηγέτης και να καταγγέλλει τους άλλους για ανευθυνότητα και πολιτικό καιροσκοπισμό. Θα του βγει αυτή η τακτική; Ούτε αυτό το πιστεύουν ο ίδιος και οι σύμβουλοί του. Απλά, δεν έχουν κάτι άλλο, κάτι καλύτερο, κάτι που να μπορεί να βγάλει την κυβέρνηση από το τέλμα. Παίζουν άμυνα ελπίζοντας όχι να κερδίσουν, αλλά να χάσουν με αξιοπρεπές σκορ.
Ο ίδιος ο Καραμανλής έχει βγει μπροστά, κάνει κάθε μέρα μια εμφάνιση και προσπαθεί να μείνει έξω από το κάδρο των σκανδάλων. Προτιμά να κατηγορείται για την πολιτική του έναντι της κρίσης παρά για τη συγκάλυψη συνεργατών του, υπουργών και παρατρεχάμενων, που φέρθηκαν σαν κοινά λαμόγια. Σ’ αυτή την προσπάθειά του, όμως, αποκαλύπτει ότι ουσιαστικά έχει αφεθεί να τον παρασύρει το κύμα της κρίσης, ακολουθώντας απλά τις κατευθύνσεις που έρχονται από τις Βρυξέλλες. Και άλλος να ήταν στη θέση του το ίδιο θα έκανε, όμως η συγκυρία το έφερε να είναι αυτός ο πρωθυπουργός της κρίσης, οπότε αναγκαστικά θα υποστεί τις συνέπειες. Στις δηλώσεις που έκανε στις Βρυξέλλες, αμέσως μετά τη λήξη της έκτακτης συνόδου κορυφής, την περασμένη Κυριακή, ήταν φανερή η απελπισία, καθώς δύσθυμα προσπαθούσε να πείσει για κάτι που ήξερε ότι κανένας δεν πιστεύει: «Υπενθυμίζω ότι είμαστε από τις πρώτες χώρες που διέγνωσαν το μέγεθος της διεθνούς οικονομικής κρίσης και επεξεργαστήκαμε ένα συνολικό σχέδιο για την αντιμετώπιση των συνεπειών της». Τι να του θυμίσει κάποιος; Τις διαβεβαιώσεις του ίδιου και του Αλογοσκούφη, αρχικά ότι η κρίση δεν πρόκειται να διαβεί τον Ατλαντικό και στη συνέχεια ότι δεν αφορά την Ελλάδα γιατί η οικονομία της είναι θωρακισμένη; «Το σχέδιο μας είναι συγκεκριμένο, είναι πλήρες, είναι ολοκληρωμένο», συνέχισε. Κι εκεί που κάποιος θα περίμενε να πει κάτι καινούργιο, άκουσε τη χιλιοειπωμένη παπάρα: «Εχει τρεις άξονες: Ανάπτυξη – Δημοσιονομική Εξυγίανση – Στήριξη των οικονομικά ασθενέστερων συμπολιτών μας». Μα αυτό δεν είναι σχέδιο, αλλά σημεία για μαθητική έκθεση ιδεών. Σχέδιο θα ήταν αν κάτω από τον κάθε (υποτιθέμενο) άξονα ακολουθούσαν κάποια μέτρα εξειδίκευσης. Τι εξειδίκευση, όμως, να υπάρξει όταν ο αρμόδιος υ-πουργός Γ. Παπαθανασίου έχει φτιάξει ένα αναθεωρημένο Πρόγραμμα Σταθερότητας και Ανάπτυξης, που προβλέπει αύξηση του ΑΕΠ κατά 1,1% το 2009 και δεν διστάζει, λίγες μέρες μετά την κατάθεσή του στην Κομισιόν, να λέει δημόσια ότι στην πραγματικότητα έκανε μπαλαμούτι; Είπε ο Παπαθανασίου σε εκδήλωση της Helexpo την Τρίτη:
«Υπολογίζουμε ότι η αύξηση του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος το 2009 θα είναι 1,1%. Εχουμε όμως προετοιμαστεί και για το ενδεχόμενο χαμηλότερης επίδοσης. Το δυσμενέστερο σενάριο που έχουμε επεξεργαστεί προβλέπει ανάπτυξη 0,5%»! Οπως θα θυμόσαστε, το 0,5% είναι η πρόβλεψη του διοικητή της ΤτΕ, ενώ η τελευταία πρόβλεψη της Κομισιόν μιλά για 0,2% (κι ακόμα είμαστε στην αρχή της χρονιάς). Τι να εξειδικεύσουν, λοιπόν; Βλέποντας και κάνοντας θα βαδίζουν. Βλέποντας πως θα εξελίσσεται η κρίση και παίρνοντας μέτρα υπέρ του κεφάλαιου και σε βάρος των εργαζόμενων.
Σ’ αυτό το σχήμα ζητάει συναίνεση ο Καραμανλής, που και στις Βρυξέλλες φόρεσε το γνωστό δακρύβρεχτο ύφος του και έβγαλε το σχετικό λογύδριο: «Λέω για συναίνεση. Δεν θέλετε συναίνεση; Δεν διεκδικώ να συμφωνήσουμε σε όλα, αλλά, τουλάχιστον, να συνεννοηθούμε σε κάποια βασικά. Δεν μπορεί να συμφωνήσουμε σε κάποια αυτονόητα; Για τα όρια αντοχής της οικονομίας; Για τις υποχρεώσεις που έχουμε ως μέλος της Ευρωπαϊκής Ενωσης; Για το χρέος μας να αποφεύγουμε πλειοδοσίες και καλλιέργεια ψεύτικων προσδοκιών στους πολίτες;».
Αν διαβάσει κανείς ανάμεσα στις γραμμές του λογύδριου, δεν θα δυσκολευτεί να βρει τις βάσεις της πολιτικής στην οποία ζητάει συναίνεση ο Καραμανλής. «Τα όρια αντοχής της οικονομίας» είναι αυτά που προσδιορίζει η απρόσκοπτη διευρυμένη αναπαραγωγή του κεφάλαιου. «Οι υποχρεώσεις που έχουμε ως μέλος της ΕΕ» είναι αυτές που υπενθυμίζει διαρκώς ο Αλμούνια. Οσο για την αποφυγή των «πλειοδοσιών» και της καλλιέργειας «ψεύτικων προσδοκιών», αφορά ευθέως τους εργαζόμενους. Ζητά από την αντιπολίτευση να βάλει πλάτη, ώστε να μην υπάρχουν διεκδικήσεις.
Αυτά είναι τα αυτονόητα του Καραμανλή. Τα αυτονόητα μιας πολιτικής βαθιά αντιλαϊκής και αντεργατικής.
Αν θα βάλει νέους φόρους ρωτήθηκε στις Βρυξέλλες ο Καραμανλής και απάντησε: «Οπως επανειλημμένα έχω πει, δεν είναι αυτή η πρόθεσή μας». Επειδή με καλές προθέσεις δεν γίνεται πολιτική, επειδή πέρα και πάνω από τις υποτιθέμενες καλές προθέσεις της κυβέρνησης στέκονται τα οικονομικά δεδομένα, επειδή ο προϋπολογισμός –ακόμη και όπως διαμορφώθηκε στο πλαίσιο του αναθεωρημένου ΠΣΑ– δεν βγαίνει με τίποτα, ο Καραμανλής ουσιαστικά διακήρυξε ότι οδεύουμε προς την επιβολή νέων φόρων.
Αν συνδυάσουμε την απάντηση Καραμανλή, με τη δήλωση της Αμέλια Τόρες, εκπροσώπου Τύπου του Αλμούνια, ότι «η Ελλάδα έχει περιορισμένα περιθώρια ελιγμών», μπορούμε να είμαστε πιο σίγουροι για την αύξηση του ΦΠΑ που «ψήνεται».
