Οσο καιρό αναπτυσσόταν η καμπάνια «Ενα καράβι για τη Γάζα», τόσο εμείς όσο και η πλειοψηφία των αγωνιστών της Πρωτοβουλίας βρεθήκαμε σε ιδιαίτερα δύσκολη θέση. Μια ομάδα όχι μόνο νόθευε με τις πολιτικές της επιλογές το χαρακτήρα της Πρωτοβουλίας, αλλά και αρνιόταν να συζητήσει πολιτικά, να θέσει τις απόψεις της στην κρίση της συνέλευσης της Πρωτοβουλίας, να επιδιώξει συνθέσεις που θα ένωναν και θα έδιναν μεγαλύτερη δυναμική σ’ αυτό το συλλογικό εγχείρημα. Αντίθετα, με καισαροπαπικές συμπεριφορές, που ορισμένες στιγμές έφτασαν και ξεπέρασαν τα όρια της πολιτικής αλητείας, δηλητηρίαζε τον ευγενή σκοπό για τον οποίο τόσος κόσμος αγωνιζόταν σε όλη τη χώρα, διέλυε σχέσεις, έσπρωχνε αγωνιστές έξω από την Πρωτοβουλία.
Η δυσκολία μας έγκειτο όχι σ’ αυτή καθεαυτή την αντιμετώπιση της συγκεκριμένης ομάδας (δεν είμαστε χτεσινοί στο κίνημα, αν και οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι τέτοια κατάσταση δεν είχαμε ξαναντιμετωπίσει), όσο στο γεγονός ότι ο χρόνος για την ανάπτυξη της καμπάνιας ήταν ασφυκτικά μικρός, τα γεγονότα έτρεχαν, η καμπάνια απέκτησε μια δυναμική που ξεπερνούσε τις οργανωμένες δυνάμεις της Πρωτοβουλίας και κάθε «εσωστρέφεια» θα οδηγούσε σε ανάσχεση της δράσης. Προσπαθήσαμε, λοιπόν, να κρατήσουμε το θέμα στις εσωτερικές διαδικασίες της Πρωτοβουλίας και να μην το βγάλουμε προς τα έξω. Τα μέλη της Πρωτοβουλίας σε όλη την Ελλάδα ήταν ενήμερα, αν και στο τέλος έγιναν πράγματα (πραξικοπηματική κατάρτιση της λίστας όσων θα επέβαιναν στα πλοία), για τα οποία όλα τα μέλη της Πρωτοβουλίας δεν είχαν πλήρη ενημέρωση.
Στηρίξαμε το εγχείρημα μέχρι το τέλος. Μέχρι την τελευταία νύχτα που φορτωνόταν η «Ελεύθερη Μεσόγειος» και με συντρόφους πάνω στα πλοία. Και βέβαια, στηρίξαμε επικοινωνιακά και στο δρόμο το εγχείρημα και την κρίσιμη νύχτα της 31ης Μάη και τις μέρες που ακολούθησαν τη δολοφονική επίθεση. Και εμείς και πολλοί άλλοι σύντροφοι και συντρόφισσες δώσαμε τα πάντα γι’ αυτό το σκοπό, χωρίς να περιμένουμε τίποτα. Το μόνο που περιμέναμε ήταν να ολοκληρωθεί αυτή η αποστολή και να κάνουμε απολογισμό με σοβαρότητα και πολιτική ευθύνη για το έργο της Πρωτοβουλίας, χτίζοντας πάνω σ’ αυτόν τον απολογισμό ένα νέο ξεκίνημα. Γιατί η αλληλεγγύη στην Παλαιστινιακή Αντίσταση δεν τέλειωσε μ’ αυτή την αποστολή, δεν τελειώνει.
Δυστυχώς, η απολογιστική συνέλευση που ζητούν τα μέλη της Πρωτοβουλίας συναντά τη λυσσασμένη αντίσταση αυτής της ομάδας, που ακολουθεί δικές της εσωτερικές διαδικασίες και σφετερίζεται ένα συλλογικό έργο, αρνούμενη να δώσει λογαριασμό. Το επόμενο διάστημα θα μιλήσουμε συγκεκριμένα. Πρώτα, όμως, θέλουμε να μιλήσουμε συλλογικά όσοι στην Πρωτοβουλία επιμένουμε στις συλλογικές διαδικασίες.
