Μπορεί το συνέδριο του ΚΙΝΑΛ να άφησε αναπάντητο το ερώτημα «με ποιον θα πάμε και ποιον θ' αφήσουμε», όμως ο Τσίπρας έδωσε την απάντηση. Και μάλιστα την έδωσε από το βήμα του «Προοδευτικού Φόρουμ», το οποίο -κάθε άλλο παρά τυχαία- οργανώθηκε στην Αθήνα παράλληλα με το ιδρυτικό συνέδριο του ΚΙΝΑΛ. Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Τσίπρας παρουσίασε τη στρατηγική σύμπλευσης με την ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία, γι' αυτό και περισσότερη σημασία έχουν οι συμβολισμοί. Δηλαδή, το γεγονός ότι η φιέστα ονομάστηκε «Προοδευτικό Φόρουμ» (για να παραπέμπει στον γνωστό πολιτικό διαχωρισμό «πρόοδος-συντήρηση», χωρίς την παραμικρή αναφορά στην «Αριστερά») και πραγματοποιήθηκε παράλληλα με το ιδρυτικό συνέδριο του ΚΙΝΑΛ.
Δεν είναι τυχαίο ότι από το ιδρυτικό συνέδριο του ΚΙΝΑΛ απουσίασε επιδεικτικά η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία ως φυσική παρουσία. Ενα μήνυμα του προέδρου του Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος (PES) Σεργκέι Στανίσεφ και ένα μήνυμα του γενικού γραμματέα του Ισπανικού Σοσιαλιστικού Eργατικού Κόμματος (PSOE) ήταν το μάξιμουμ που κατάφερε το ΠΑΣΟΚ. Η Φώφη βολιδοσκόπησε πολλούς, αλλά το αποτέλεσμα ήταν τζίφος. Ετσι, αναγκάστηκαν να περιοριστούν στη φυσική παρουσία μόνο του εκπροσώπου της Σοσιαλιστικής Διεθνούς Λουίς Αγιάλα, φίλου του Γιωργάκη, τον οποίο οι ευρωπαίοι σοσιαλδημοκράτες δε θέλουν να βλέπουν ούτε ζωγραφιστό. Είναι γνωστό, άλλωστε, ότι τα ευρωπαϊκά σοσιαλδημοκρατικά κόμματα έχουν αποχωρήσει από τη ΣΔ, η οποία έχει καταντήσει ένα είδος ΜΚΟ, την οποία διοικούν ο Γιωργάκης ως πρόεδρος και ο Αγιάλα ως γενικός γραμματέας.
Φυσικά, τα ηγετικά στελέχη της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας δεν μπορούσαν παρά να απουσιάσουν και από το «Προοδευτικό Φόρουμ» του ΣΥΡΙΖΑ. Ομως, οι συμμετοχές από σοσιαλδημοκράτες και «πράσινους» ήταν σαφώς περισσότερες από την πλήρη απουσία τους από το συνέδριο του ΚΙΝΑΛ. Οι συριζαίοι κατάφεραν να φέρουν τη συμπρόεδρο της ευρωκοινοβουλευτικής ομάδας των «Πρασίνων» Σκα Κέλερ, σοσιαλδημοκράτες ευρωβουλευτές και στελέχη από την Πορτογαλία, τη Βουλγαρία, τη Γαλλία και το Βέλγιο, καθώς και «αριστερούς» από τη Γερμανία (Die Linke), την Ιρλανδία (Sinn Fein) και την Ιταλία (L'altra Europa).
Σ' αυτή τη μάζωξη, λοιπόν, που είχε τον άκρως συμβολικό τίτλο «Ενώνοντας δυνάμεις για μια άλλη Ευρώπη – Προοδευτική συμμαχία για μια άλλη Ευρώπη», ο Τσίπρας εμφανίστηκε ως τελευταίος ομιλητής για να παρουσιάσει το… όραμά του «για μια αριστερά πιο ριζοσπαστική και μαχητική από ό,τι είναι ο μέσος όρος της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας. Και σαφώς πιο φιλοευρωπαϊκή, οικολογική, δικαιωματική και αντιεθνικιστική από το μέσο όρο της σημερινής παραδοσιακής αριστεράς».
Πρόκειται για τη γνωστή συριζαϊκή μπουρδολογία, για την οποία δεν αξίζει να καταναλώσουμε μελάνι. Το στρατηγικό σχήμα αξίζει τον κόπο να δούμε. Σύμφωνα με τον Τσίπρα, υπάρχουν δύο πόλοι που οφείλουν να συμπορευτούν. «Αν ο πρώτος πόλος της προσπάθειας για τη συμπόρευση των προοδευτικών δυνάμεων στην Ευρώπη είναι η Αριστερά, ο δεύτερος προέρχεται από την πολιτική οικογένεια των Πρασίνων. Η συμπόρευση Αριστεράς-Πρασίνων στα ζητήματα που αφορούν την υπεράσπιση των ατομικών ελευθεριών, τη μάχη ενάντια στον ρατσισμό, το δικαίωμα στον αυτοπροσδιορισμό, τη στήριξη στις διεκδικήσεις της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας, αποτελούν μια ισχυρή σταθερά ανάμεσα στους δύο χώρους».
Δε δίνει εξουσία, βέβαια, η στήριξη στις διεκδικήσεις της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας. Κι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι κόμμα εξουσίας, όχι κόμμα αντιπολίτευσης. Από την άλλη, αν «Αριστερά» και Πράσινοι είναι οι δύο βασικοί πόλοι, σε ποια χώρα αυτοί οι πόλοι έπαιξαν ή μπορούν να παίξουν ρόλο στη διαμόρφωση του κυβερνητικού σχήματος; Πουθενά. Για παράδειγμα, στη Γερμανία, από την οποία προέρχεται η φράου Σκα Κέλερ, το κόμμα της δεν έχει διαμορφώσει κάποια συμμαχία με την «Αριστερά» του Die Linke. Οι Πράσινοι συμμετείχαν στις διαπραγματεύσεις για το σχηματισμό του συνασπισμού «Τζαμάικα», με τη Δεξιά των CDU/CSU και τους νεοφιλελεύθερους του FDP. Είχαν συμφωνήσει σε όλα, ακόμα και στα υπουργεία που θα έπαιρναν, όμως η δουλειά χάλασε από το FDP. Για ποιους δύο πόλους των προοδευτικών δυνάμεων μιλάει ο Τσίπρας;
Ούτε ο Τσίπρας αγνοεί τα πραγματικά δεδομένα ούτε το ακροατήριό του (ιδιαίτερα οι προερχόμενοι από κεντροευρωπαϊκές χώρες). Πρόκειται για μια συμφωνία μεταξύ κατεργαραίων. Ο ένας θα πει μερικές μπούρδες που προσφέρονται για προπαγάνδα και οι άλλοι θα τον ακούσουν υπομονετικά, μέχρι να μπει στο «ζουμί». Και μπήκε στο «ζουμί» ο Τσίπρας, αναφερόμενος σ' αυτό που όλοι ήθελαν ν' ακούσουν: «Οι ευθύνες της Σοσιαλδημοκρατίας, για την πρόσδεση στο άρμα της ευρωπαϊκής Δεξιάς είναι δεδομένες. Ο χώρος αυτός, όμως, εξέφρασε ιστορικά μεγάλο μέρος του κόσμου της εργασίας και διαμόρφωσε την ταυτότητά του στη βάση των εμβληματικών διεκδικήσεων του εργατικού κινήματος. Σήμερα πληθαίνουν οι φωνές που βρίσκονται στο πλαίσιο των αρχών και των αξιών που γέννησαν την ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία και ασκούν εκ των έσω σκληρή κριτική σε λογικές ταύτισης με το νεοφιλελεύθερο συντηρητικό μπλοκ».
Επομένως, η σοσιαλδημοκρατία έκανε δεξιά λάθη, είναι όμως ένα κόμμα με εργατικές ρίζες και σήμερα πληθαίνουν στο εσωτερικό της οι δυνάμεις που ζητούν τον… αριστερό επαναπροσδιορισμό. Ο Τσίπρας ονομάτισε τον ηγέτη των βρετανών Εργατικών Τζέρεμι Κόρμπιν και αναφέρθηκε στην Πορτογαλία, όπου «ο συνασπισμός Σοσιαλιστών-Αριστεράς πιστώνεται την ανάκαμψη της χώρας». Υπάρχει, βέβαια, και μια λεπτομέρεια στην οποία ούτε ο Τσίπρας ούτε κάποιος άλλος αναφέρθηκε. Μιλάμε για τα μηνύματα του Τσίπρα προς τον Μάρτιν Σουλτς, με τα οποία τον παρότρυνε να βάλει τη γερμανική σοσιαλδημοκρατία στον υπό την Ανγκελα Μέρκελ νέο «μεγάλο συνασπισμό». Είχε σχολιαστεί σκωπτικά από τον γερμανικό Τύπο η κίνηση του Σουλτς που έδειχνε το κινητό του στους νεολαίους του SPD και τους έλεγε ότι ο Τσίπρας τον συμβουλεύει να ξανακυβερνήσει με τη Μέρκελ.
«Εχουμε την ιστορική ευκαιρία να θέσουμε τις βάσεις για μια νέα εποχή. Με ένα ρεαλιστικό πολιτικό σχέδιο για την Ευρώπη και τους πολίτες της. Η δημοκρατική, κοινωνική και οικολογική επανίδρυση της Ευρώπης, είναι η μόνη διέξοδος», είπε ο Τσίπρας ολοκληρώνοντας την παρουσίαση του στρατηγικού σχεδίου της «προοδευτικής συμμαχίας για μια άλλη Ευρώπη», που θα αποτελείται από τη σοσιαλδημοκρατία, την «Αριστερά» και τους Πράσινους. Αυτή τη στιγμή, βέβαια, ένα τέτοιο σχήμα δε φαίνεται πουθενά. Μόνο στην Πορτογαλία υπάρχει, σε… αριστερή παραλλαγή, αφού στο κυβερνητικό σχήμα συμμετέχουν οι σοσιαλδημοκράτες, ο… ΣΥΡΙΖΑ Πορτογαλίας και ο… Περισσός Πορτογαλίας, εφαρμόζοντας με θρησκευτική ευλάβεια το μετα-μνημονιακό πρόγραμμα που τους πάσαραν οι Βρυξέλλες. Ομως, όπως δείχνει το γερμανικό παράδειγμα (στη Γερμανία, ως γνωστόν, κανένας συνδυασμός χωρίς τη Δεξιά δεν έδινε κυβέρνηση), όταν δεν υπάρχουν προϋποθέσεις για «προοδευτικό» κυβερνητικό σχήμα, θα πρέπει οι «προοδευτικοί» να συμμαχούν με τη Δεξιά. Είναι υποχρέωσή τους να προσφέρουν βιώσιμο κυβερνητικό σχήμα, για ν' αποφεύγει το σύστημα την πολιτική αστάθεια και τις περιπέτειες.
Κάποτε, ο ΣΥΡΙΖΑ κατέβηκε στις εκλογές (και κέρδισε), υποσχόμενος ότι δε θ' αλλάξει μόνο την Ελλάδα αλλά και την Ευρώπη. Εντάξει, αυτά τα αλαζονικά δεν τα επαναλαμβάνει πλέον. Αλλωστε, σε ευρωπαϊκό επίπεδο καταρρακώνεται και η σοσιαλδημοκρατία (τελευταίο θύμα της ο Ρέντσι) και η «Αριστερά» τύπου ΣΥΡΙΖΑ. Μόνο αφελείς θα πίστευαν ότι ο Τσίπρας έχει στραμμένο το βλέμμα στην ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία, επειδή έχει… όραμα για την Ευρώπη. Στρέφει το βλέμμα στην ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία, από την οποία περιμένει βοήθεια για να γίνει ο ίδιος αδιαμφισβήτητος ηγέτης της ελληνικής σοσιαλδημοκρατίας. Τα υπόλοιπα, η αριστερή φλυαρία και τα πράσινα ζαχαρωτά είναι σκέτα ιδεολογήματα, για να 'χουν να λένε οι συριζαίοι στις καφετέριες, όταν οι λαετζήδες θα τους απευθύνουν κοροϊδευτικά το χαρακτηρισμό «σοσιαλδημοκράτες».
Στην Ελλάδα υπάρχει το ΠΑΣΟΚ, που μόλις μετονομάστηκε σε ΚΙΝΑΛ και φιλοδοξεί να ξαναγίνει κόμμα εξουσίας (όχι απλώς τσόντα της Δεξιάς ή του ΣΥΡΙΖΑ). Αυτή τη στιγμή το νέο μόρφωμα δε δείχνει κάποιον ιδιαίτερο δυναμισμό, όμως κανείς δεν μπορεί να προβλέψει πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα. Ο Τσίπρας, λοιπόν, θέλει να εκμεταλλευτεί το μομέντουμ που έχει αποκτήσει ο ΣΥΡΙΖΑ μετά το 2012 και που σ' ένα βαθμό διατηρεί και μετά τη μνημονιακή του προσαρμογή, για να σύρει το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ πίσω από τον ΣΥΡΙΖΑ. Σ' αυτό ζητά τη βοήθεια της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας, η οποία πάντοτε έβλεπε με καλό μάτι τη «σοσιαλδημοκρατικοποίηση» του ΣΥΡΙΖΑ. Οσο το ΚΙΝΑΛ δεν καταφέρνει να ξεφορτωθεί ή να διευθετήσει κατά τρόπο σταθερό τα προβλήματα με τα οποία δημιουργήθηκε τόσο ο Τσίπρας θα πλησιάζει τον στόχο του.
