Σκιαμαχία υπηρετών του κεφαλαίου

Ο άνθρωπος είναι καθαρόαιμος νεοφιλελεύθερος, αλλά η εποχή δε σηκώνει νεοφιλελεύθερη προπαγάνδα τύπου δεκαετίας του '90. Εχει υποστεί τόσα ο ελληνικός λαός και ιδιαίτερα η εργατική τάξη των πόλεων την τελευταία δεκαετία, έχει επιβληθεί τέτοια εργασιακή και δημοσιονομική βαρβαρότητα, που οποιοδήποτε νεοφιλελεύθερο ιδεολόγημα προκαλεί ανατριχίλα. «Δεν τους φτάνουν όσα μας έκαναν, θέλουν και άλλα;», είναι η σκέψη που προκαλείται σε κάθε εργαζόμενο, ο οποίος προσδοκά μια κάποια ελάφρυνση του μνημονιακού φορτίου και όχι αύξησή του.
 
Γι' αυτό και οι σύμβουλοι του Μητσοτάκη του έχουν πει να εγκαταλείψει τη νεοφιλελεύθερη ρητορική, αυτή με την οποία είχε γίνει γνωστός όταν ο μπαμπάς του τον πρωτοέβαλε στην αστική πολιτική και την οποία διατυμπάνιζε όταν ο Σαμαράς τον έκανε υπουργό με αρμοδιότητα να «ξεσκαρτάρει» τους δημόσιους υπάλληλους, και να το παίζει κοινωνικά ευαίσθητος, περίπου σοσιαλδημοκράτης, με ρητορική αριστερότερη απ' αυτή των «εκσυγχρονιστών» του Σημίτη. Αλλο τι θα κάνει ως πρωθυπουργός, άλλο τι πρέπει να λέει ως αντίπαλος του Τσίπρα, ο οποίος υπερτερεί σε ρητορική, σε δημόσια παρουσία και σε ικανότητα προς δημαγωγία.
 
Το πασχίζει ο δόλιος, αλλά δεν τα καταφέρνει πάντοτε. Οταν έρχεται η κουβέντα σε ζητήματα εργασιακών σχέσεων, βγαίνει από μέσα του ο νεοφιλελεύθερος Κούλης, που ακόμα και ο όρος «εργατικά δικαιώματα» του προκαλεί αλλεργία. Είναι κάποιες στιγμές που θυμίζει αρσενικιά Ντέλια Βελκουλέσκου. Ομως η Βελκουλέσκου δεν κατεβαίνει για πρωθυπουργός, οπότε την παίρνει να λέει αυτά που λέει, σε αντίθεση με τον Κούλη που θέλει να γίνει πρωθυπουργός.
 
Οι Τσιπραίοι τον περιμένουν στη γωνία και μόλις ξεστομίσει τη νεοφιλελεύθερη παπάρα ανοίγουν σαμπάνιες. Εχουν ένα καλά δομημένο σύστημα προπαγάνδας που σε μηδενικό χρόνο έχει κάνει βούκινο τις θέσεις του Κούλη, οικοδομώντας πάνω σ' αυτές τη στρατηγική του φόβου για το χειρότερο, με την οποία προσπαθούν να κρατηθούν στην κυβερνητική εξουσία (ή να χάσουν με ασήμαντη διαφορά, που θα τους επιτρέψει να πάνε με καλύτερους όρους στις εθνικές εκλογές).
 
Ο Κούλης τρέχει να τα μαζέψει, η ΝΔ βγάζει «διευκρινιστικά» δελτία Τύπου και όλοι μαζί καταγγέλλουν τη «μονταζιέρα του Μαξίμου» και τα «τρολ του ΣΥΡΙΖΑ», ότι διαστρεβλώνουν τις θέσεις της αρχηγάρας, χωρίς να συνειδητοποιούν ότι έτσι ρίχνουν κάρβουνο στην ατμομηχανή του ΣΥΡΙΖΑ. Γιατί μεγάλο μέρος και από εκείνους που βλέπουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ «κάνει την τρίχα τριχιά», όταν βλέπει τις «διευκρινίσεις» και το «μάζεμα», σκέφτεται πως ο Μητσοτάκης κάτι προσπαθεί να κρύψει, ότι έχει κρυφή ατζέντα.
 
Οι παλιότεροι θυμούνται και τον πατέρα του Κούλη, που ανάλωσε το μεγαλύτερο μέρος του πολιτικού κεφαλαίου που με κόπο είχε καταφέρει να συγκεντρώσει, στην προσπάθεια να ιδιωτικοποιήσει την ΕΑΣ (αστικές συγκοινωνίες της Αθήνας), παραδίνοντας τα λεωφορεία στους «νοικοκυραίους» και πετώντας χιλιάδες εργάτες στο δρόμο, και σκέφτονται ότι και ο Κούλης τα ίδια θέλει να κάνει στα νοσοκομεία και περιγράφει το σχέδιο με τους νοσοκομειακούς που θα δουλεύουν σε ιδιωτικούς τομογράφους μέσα στα δημόσια νοσοκομεία, περιμένοντας να εισπράξουν κάποιο μπόνους από τα αφεντικά, αν αυτά μείνουν ευχαριστημένα από τη δουλειά τους.
 
Βγαίνει ο Κούλης και δηλώνει: «Η κυβέρνηση αυτή δεν έμαθε τίποτα από τα λάθη του παρελθόντος. Και με πάσα ειλικρίνεια, δεν θέλω μια κοινωνία η οποία στηρίζεται στα δώρα των Χριστουγέννων. Οι νέοι Ελληνες δε θα έπρεπε να περιμένουν το δώρο των Χριστουγέννων στο τέλος της χρονιάς. (…) Επομένως, εάν χρειάζεται να κάνουμε κάποια εξισορρόπηση στην κοινωνική μας πολιτική, θα πρέπει να επικεντρωθούμε στην στήριξη των μακροχρόνια ανέργων με ευκαιρίες αντί για ένα δώρο, το οποίο δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι θα είναι διαθέσιμο για πάντα». Ο τύπος δεν έχει ιδέα τι σημαίνει δώρο Χριστουγέννων για τον εργαζόμενο και τον συνταξιούχο. Το θεωρεί επίδομα προνοιακού τύπου! Πώς να μη σηκωθούν οι τρίχες από τα κεφάλια των εργαζόμενων του ιδιωτικού τομέα, που ακόμα παίρνουν τα δώρα, και των εργαζόμενων του δημόσιου τομέα και των συνταξιούχων, που ελπίζουν ότι κάποια στιγμή μπορεί να τα ξανακερδίσουν, έστω και σταδιακά;
 
Σαν να μην έφτανε αυτό, βγαίνει μετά ως υπερασπιστής των «ευέλικτων» εργασιακών σχέσεων, με βάση το νεοφιλελεύθερο δόγμα ότι «στο νέο κόσμο που έρχεται οι άνθρωποι θα δουλεύουν με διαφορετικό τρόπο απ’ ό,τι δούλευαν μέχρι σήμερα». Και εξηγεί: «Το να δώσουμε σε μια γυναίκα τη δυνατότητα να δουλεύει από το σπίτι της, είναι καλό, δεν είναι κακό -μπορεί να πηγαίνει κόντρα στην παραδοσιακή εργασία 8 ώρες, 5 μέρες την εβδομάδα- αλλά είναι καλό»! Το ότι αυτή η γυναίκα θα παίρνει 200-300 ευρώ και δυο-τρία ένσημα, είναι επίσης καλό για τον Κούλη. Συνεχίζει αναφερόμενος στο επταήμερο, χωρίς να εξηγεί αν εννοεί επταήμερο λειτουργίας, που ήδη ισχύει, ή επταήμερο εργασίας, αλλά υπονοώντας σαφώς ότι εννοεί το δεύτερο (αλλιώς δε θα αναφερόταν σε συμφωνία μέσω επιχειρησιακής σύμβασης). Και καταλήγει στο νεοφιλελεύθερο δόγμα: «Δεν κάνουμε τίποτε άλλο από το να αναγνωρίζουμε ότι είμαστε σε έναν κόσμο που αλλάζει. Και πρέπει οι εργαζόμενοι και οι επιχειρήσεις να προσαρμοστούν -και το Κράτος βέβαια- σε αυτήν τη νέα πραγματικότητα. Τώρα, κάποιοι που τα βλέπουν αυτά και κυνηγούν σκιές, είναι άνθρωποι -λυπάμαι που θα το πω έτσι ωμά- που δεν έχουν ιδέα, που δεν καταλαβαίνουν τίποτα για τον κόσμο ο οποίος ξημερώνει μπροστά μας και εξακολουθούν να νομίζουν ότι μπορούμε να γυρίσουμε στην Ελλάδα της δεκαετίας του ’80. Αυτή η Ελλάδα τελείωσε. Η Ελλάδα του 2021 η οποία ξημερώνει μπροστά μας, είναι μια άλλη Ελλάδα και οι άνθρωποι αυτοί οι οποίοι τα ισχυρίζονται αυτά, φοβάμαι ότι δεν έχουν το βασικό πλαίσιο κατανόησης να αντιληφθούν πού πηγαίνει ο σύγχρονος κόσμος»!
 
Δε θα του τη χάριζαν, φυσικά, οι συριζαίοι που είδαν ως «μάννα εξ ουρανού» τις δηλώσεις του και έβαλαν μπροστά την προπαγανδιστική τους μηχανή. Ο Κούλης αναγκάστηκε να κάνει διευκρινιστική δήλωση: «Σε ό,τι αφορά την αθλιότητα του ΣΥΡΙΖΑ περί δήθεν επταήμερης εργασίας, οι εργαζόμενοι στην εταιρία που αναφέρθηκα δουλεύουν κανονικά πενθήμερο και αντί 40 ώρες την εβδομάδα, 37 με καλύτερες απολαβές». Η ΝΔ έβγαλε ανακοίνωση με το ίδιο περιεχόμενο. Και το υπουργείο Εργασίας εξέδωσε δελτίο Τύπου, στο οποίο έλεγε: «Ο κ. Μητσοτάκης μίλησε καθαρά για θέσπιση επταήμερης εργασίας. Αυτό είναι σαφές από τη συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε. Στη συνέχεια το επικοινωνιακό επιτελείο της ΝΔ επιδόθηκε σε μια αστεία προσπάθεια με στόχο να συμμαζέψει τα ασυμμάζευτα. Κατανοούμε την ανάγκη τους να διαψεύσουν τα όσα ο ίδιος ο αρχηγός τους είπε, όμως η πραγματικότητα είναι συγκεκριμένη. Η δυνατότητα συνεχούς επταήμερης λειτουργίας επιχειρήσεων, βιομηχανιών και εταιρειών ισχύει διαχρονικά και δεν έχει καμία σχέση με την επταήμερη εργασία για την οποία μίλησε ο κ. Μητσοτάκης».
 
Η συνέχεια παίζεται στις τηλεοπτικές οθόνες και το Διαδίκτυο. Οι συριζαίοι μάζεψαν όλες τις σχετικές δηλώσεις του Μητσοτάκη σ' ένα σποτ με τίτλο «Δεν γυρίζουμε πίσω», το οποίο αποτελεί βασικό όπλο της προεκλογικής τους προπαγάνδας. Το μήνυμά τους είναι καθαρό και… τρομοκρατικό: «Ακόμα κι αν έχετε χίλιες διαφωνίες μ' εμάς, ΑΥΤΟΝ θα ψηφίσετε;».
 
Ο ΣΥΡΙΖΑ, βέβαια, έχει διατηρήσει αλώβητο όλο το μνημονιακό καθεστώς της πλήρους αποσάθρωσης των εργασιακών σχέσεων, το οποίο είχε διαμορφωθεί επί των κυβερνήσεων Παπανδρέου, Παπαδήμου και Σαμαρά. Σε κάποιες περιπτώσεις το έκανε χειρότερο, όπως στο εμπόριο, που διατήρησε τη ρύθμιση των Σαμαροβενιζέλων για άνοιγμα των μαγαζιών οχτώ Κυριακές το χρόνο (από δύο που ήταν πριν από τα Μνημόνια), και την επεξέτεινε στις 32 Κυριακές στις τουριστικές περιοχές (δηλαδή στη μισή Ελλάδα).
 
Από το 2011 μέχρι το 2015, κυριαρχούσε το ψευτοδίλημμα «μνημόνιο-αντιμνημόνιο», που εγκλώβισε ζωντανές δυνάμεις του κοινωνικού κινήματος σε μια λογική αναζήτησης εκλογικών λύσεων. Μια λογική η οποία φούσκωσε τα πανιά του ΣΥΡΙΖΑ και από κόμμα του 4% τον μετέτρεψε σε κόμμα εξουσίας. Τώρα, που όλα τα αστικά κόμματα έχουν γίνει μνημονιακά και υπηρετούν με συνέπεια την πολιτική της συντηρητικής ανασυγκρότησης του ελληνικού καπιταλισμού, την πολιτική της σκληρής δημοσιονομικής λιτότητας και των μεσαιωνικών εργασιακών σχέσεων, οι συριζαίοι προσπαθούν να καλλιεργήσουν νέα ψευτοδιλήμματα: «με τη νεοφιλελεύθερη ΝΔ ή με τον ΣΥΡΙΖΑ της βαθμιαίας επούλωσης των πληγών του Μνημονίου»; Το πλαίσιο του μετα-Μνημόνιου, όμως, είναι δεδομένο, φέρει την υπογραφή του ΣΥΡΙΖΑ και σηματοδοτείται από τα εφιαλτικά «πρωτογενή πλεονάσματα» (μέχρι και το 2060). Η απάντηση στα νέα ψευτοδιλήμματα είναι η ΑΠΟΧΗ από τις σημαδεμένες κάλπες τους.